Hebben we Poetins excuses nodig?

Vanmorgen las ik in de Trouw een stukje over de dialoog met Rusland over de MH17 ramp. Rusland wil er niet verder over praten. De volgende tekst trof me:

“Deze actie (=weigering van Rusland om verder te praten) dupeert de nabestaanden van de inzittenden. Zij zijn er zeer bij gebaat dat de waarheid boven tafel komt en dat erkenning volgt door de verantwoordelijken. Alleen zo kunnen ze hun verdriet echt verwerken. Dat vergt een andere, transparante houding van Rusland”.

Momenteel kijk ik ook een documentaire over Poetin. Ook hij is een Kind van God maar zijn karakter op droomniveau is overduidelijk: een man zonder scrupules, wraaklustig, moordzuchtig en een notoire leugenaar. Wat verwachten we nu van deze man? Dat hij plotseling zegt: “oké, ik ben betrokken bij de oorlog in de Oekraïne, die groene mannetjes waren inderdaad Russen, dat luchtafweergeschut was van Russische makelij en het waren Russen die zich vergisten en op de knop drukten. Sorry”? Dat gaat hem dus niet worden.

Ik wil de gevoelens van de nabestaanden niet bagatelliseren want, droomniveau of niet, we kunnen allemaal meevoelen met hun intense verdriet. Maar goddank klopt de cursief gedrukte zin niet. Deze MH17 kwestie is wat dit betreft illustratie met een bijgeloof dat wij allemaal koesteren. Het gaat ervan uit dat we gelukkiger en weer in vrede zouden kunnen zijn “als eerst maar etc”. Dat “als eerst maar” betreft dan een verandering van uiterlijke omstandigheden of personen of van de gezondheidsstatus van ons lichaam. Als die ander zou inbinden, als de Corona-ellende voorbij zou zijn, als ik meer geld zou hebben als mijn ziekte zou genezen enz. De Cursus legt uit dat we ons op deze wijze slachtoffer blijven voelen van de wereld die we menen te zien. We voelen ons afhankelijk van uiterlijke omstandigheden die we niet in de hand hebben. Die bepalen ons geluk, daarvan hangt onze gemoedsrust af.

Gelukkig is er hoop voor de nabestaanden van de MH17 ramp en voor onszelf. De zin “Alleen zo kunnen ze hun verdriet echt verwerken” is onjuist. Het is wat Jezus een magische oplossing noemt en dus in feite helemaal geen oplossing. De echte verwerking kan slechts plaatsvinden door vergeving. Als we dat woord “vergeving” gebruiken dan denken we dat we een ander moeten vergeven, zoals Poetin. Nu helpt het ons zeker niet om kwaad te blijven op personen of omstandigheden. Dit wil overigens niet zeggen dat we het oké moeten vinden of dat droom-daders niet berecht hoeven te worden. Hun daden zullen op droomniveau gevolgen hebben. Wie wil er handeldrijven met een onbetrouwbare tegenpartij? En het kan heel verstandig zijn om verkrachters en misdadigers een tijd van de straat te halen. Echte vergeving is niet net doen alsof er niks gebeurd is. Echte vergeving heeft met ons eigen geloof in afgescheidenheid, kwetsbaarheid, zonde, schuld en straf te maken.

Want wij geloven dat de aanval echt was, wij geloven dat we een kwetsbaar lichaam zijn, wij geloven dat ziekte en de lichamelijke dood echt zijn en wij geloven dat anderen en situaties ons gelukkig kunnen maken met surrogaten voor liefde zoals excuses, geld, gezondheid etc. Wat dit betreft klinkt de boodschap van ECIW velen hard in de oren. Maar de boodschap van Jezus is nu hetzelfde als in het Nieuwe Testament. Hierin vertelt Jezus dat we onze Vader en onze naasten moeten liefhebben. Het wordt, voor ons, schokkend als we lezen hoe ver deze liefde dient te reiken:

(Mattheüs 5:43)  Gij hebt gehoord, dat er gezegd is: Gij zult uw naaste liefhebben, en uw vijand zult gij haten. Maar Ik zeg u: Hebt uw vijanden lief; zegent ze, die u vervloeken; doet wel degenen, die u haten; en bidt voor degenen, die u geweld doen, en die u vervolgen;

Wij zouden deze opdracht bovenmenselijk noemen, en dat is ze ook. Deze liefde kunnen wij niet opbrengen vanuit ons kleine zelf. Onze menselijke reactie is die van intens verdriet en een roep om wraak. We hebben een wonder nodig. We hebben bovenmenselijke kracht nodig. We hebben onze echte Kracht nodig, de Kracht van de Liefde die we zijn. Vanuit de donkere nacht van onze ziel, vanuit ons diepste verdriet mogen we onze betraande ogen opslaan naar Hem.

“Heer, mijn hart voelt verscheurd, ik heb zo’n pijn, zo’n verdriet. En ik ben zo boos heer, zo kwaad. Alles in mij protesteert en wil vechten tegen dit onrecht. Ik ben zo leeg heer, het is zo donker hier. Kom tot me Heer, met Uw Liefde, Uw zachtheid. Troost me Vader en geef me Uw zachte Kracht. Help me Heer, genees me. Vader, hier ben ik”

Een gedachte over “Hebben we Poetins excuses nodig?

  1. Guus van den Tweel

    Mooi zoals deze casus besluit met een bevrijdend gebed, want deze casus duurt al zo lang en gaat ws nog veel langer duren en al die tijd ben je dan niet vrij.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s