<Toelichting: dit bericht noemt de FB-groep “Een Cursus in Wonderen – met elkaar” waarin de mogelijkheid bestaat om met andere ECIW-studenten van gedachten te wisselen; van harte uitgenodigd!>

Een kleine twintig jaar geleden onderging ik een “assessment” om te onderzoeken of ik geschikt was voor een leidinggevende functie in het bedrijf waar ik werkte. De uitkomst was dat ik prima geschikt was om een groep gemotiveerde medewerkers te coachen maar dat ik ongeduldig werd als anderen, in mijn beleving, minder gemotiveerd waren dan ikzelf. Of als anderen mij, nadat ik de zaak één keer had uitgelegd, niet begrepen. Dat ongeduld is een ingebakken karakterpatroon waar ik niet trots op ben maar waar ik me wel toe heb te verhouden.

Ik loop er in deze groep natuurlijk ook tegenaan en zal er tegenaan blijven lopen in elke levenssituatie totdat ik mijn neiging tot oordelen heb laten genezen door de Heilige Geest. De specifieke situatie doet er in feite toe, het is mijn probleem, maar ik zal het toelichten door concreet te worden.

Er zijn veel ECIW-facebook groepen met in totaal duizenden volgers. Mijn eerste vergevingsstap is beseffen dat het doen van de cursus door verreweg de meeste volgers niet zo serieus wordt gedaan als door mezelf. Voor mij zijn vragen als “wie ben ik, wat doe ik hier, wat is leven, wat is de dood, wat is verlossing?” het belangrijkste thema in mijn leven. Voor sommige anderen ook, voor de meeste niet. Voor mij is een “halfbakken” belangstelling onbegrijpelijk, en hierin klinkt natuurlijk een oordeel door.

Vervolgens is er een groep enthousiastelingen die wel degelijk heel intensief bezig zijn met genoemde vragen maar vooral door blij en verheugd ECIW-wijsheden als oneliners te delen of door video’s en berichten van anderen te re-posten. Van deze berichten kan ik zelf ook genieten maar soms bekruipt me ook een beetje een happy-the-peppie Happinez- gevoel. Ik word er een beetje weeïg van en hier zit, ik weet het, weer een oordeel in. Verstandelijk zeg ik “ieder zijn of haar ding en uitingswijze”, maar voor mij moet de dosis hiervan niet te hoog worden.

Daarom was en is mijn hoop dat ECIW-studenten die genoeg hebben aan korte, happy, berichten of studenten die gewoon af en toe eens willen kijken wat er gebeurt in een groep die handelt over “wonderen” of af en toe eens zonder persoonlijke toelichting een video willen delen die ze leuk vinden, terecht kunnen in de grote, algemene Nederlandse Facebook-groep Een Cursus in Wonderen met daarin ondertussen ruim elfduizend volgers. Geniet en leef je uit!

Mijn hoop was om in deze Facebook-groep, Een Cursus in Wonderen – met elkaar, een soort grote familie te creëren met gemotiveerde en actief participerende deelnemers die meer willen dan mooie berichten van anderen re-posten. Ik hoopte op eigen inbreng en  / of levendige gesprekken over geposte berichten. Het hoeft allemaal niet heel serieus te zijn maar wel graag authentiek. En zo loop ik dus twintig jaar na dato weer aan tegen mijn te hoog gespannen verwachtingspatroon en de daarop volgende teleurstelling en soms ook irritatie.

Het is ambivalent. Want aan de ene kant wil ik helemaal niet de enige zijn die berichten post in deze groep en ben ik blij als eindelijk iemand anders eens iets post. Ook proef ik dan de blije intentie bij de ander om iets te delen wat voor deze broeder of zuster dierbaar is. Maar wat moet ik nu als beheerder? Alles maar loslaten en toezien hoe ook deze “met elkaar” groep een kleine variant wordt van de mega-groep met dagelijks veel mooie, maar tamelijk generieke, posts? Wat is dan de toegevoegde waarde nog van deze groep? Of zal ik gewoon uit deze groep de stekker trekken en mensen verwijzen naar de grote groep of naar de FB-groep: “ECIW- voor wie gelukkig wil zijn”? Maar ook voor die groep geldt dat er slechts een handjevol authentieke berichten gepost worden en ik vermoed dat uiteindelijk deze groep een iets liberalere versie gaat worden van de mega-groep die al bestaat.

Ik kom hier in mijn eentje niet uit en dat is een goede start. Ik merk op dat ik, zoals de cursus het zo fraai zegt, “grieven koester”, vooral in de vorm van teleurstelling. Wat ik voor ogen heb lukt niet; het creëren van een, desnoods kleine, groep van broeders en zusters die de FB-groep “met elkaar” gebruiken met een gedrevenheid die ik ook zelf ervaar.

Mijn “hoofd” weet dit alles prima te relativeren, maar mijn hart mist de kracht om vanuit zichzelf liefde toe te laten in deze kwestie. En daar komt Jezus mij te hulp. Want al tegenstribbelend en met maar een mini hoeveelheid bereidwilligheid, strek ik me toch uit naar mijn oudere broer en vraag hem om door zijn ogen te mogen kijken en zijn “oordeel” te mogen leren kennen en omarmen. De hardnekkigheid om vast te willen houden aan eigen gelijk wordt dan pijnlijk duidelijk. Maar als ik kalm en vol vertrouwen blijf dan voel ik de liefde binnenstromen en valt de bodem uit de kwestie. Plotseling staan mijn broeders en ikzelf in het stralende licht van liefde, zijn liefde. En hij geeft me dan vandaag een heerlijke bevestiging in zijn werkboekles (310). Dus ik laat het los en zie wel, maar wel samen met Hem en hopelijk “met elkaar”.

Deze dag breng ik onbevreesd in liefde door.

Deze dag, Vader, wil ik met U doorbrengen zoals U verkozen hebt dat al mijn dagen zouden zijn. En wat ik zal ervaren, heeft helemaal niets met tijd van doen. De vreugde die tot me komt is niet iets van dagen of van uren, want ze komt van de Hemel tot Uw Zoon. Deze dag zal Uw zoete herinnering aan mij zijn om U te gedenken, Uw genaderijke roep tot Uw heilige Zoon, het teken dat Uw genade tot me gekomen is en dat het Uw Wil is dat ik vandaag word bevrijd.

We brengen deze dag samen door, jij en ik. En heel de wereld sluit zich bij ons aan in ons lied van dank en vreugde voor Hem die ons verlossing geschonken heeft en die ons heeft bevrijd. We hebben onze vrede en heiligheid hervonden. Er is vandaag in ons geen ruimte voor angst, want we hebben liefde in ons hart verwelkomd.