Zo speciaal, zo gewoon

Zo speciaal.
We willen graag speciaal zijn, bijzonder.
Iets belangrijks presteren en herinnerd worden.
Zoals Bowie, met een eigen museum.
Vooral geen grijze muis.
Niet hetzelfde als de grauwe massa.
Niet anoniem.
We willen een buitengewoon knap uiterlijk.
Uitblinken in sport, muzikaliteit, originaliteit of creativiteit.
Maar vooral niet hetzelfde als de rest.
Dat klinkt zo saai.

En verschillen in deze uiterlijke vormen zijn op zich niet erg.
Laat het maar schitteren, schreeuwen en sprankelen.
En geniet er maar even van.
Om vervolgens te zien dat het niet waar is en het dan te vergeven.
We klampen ons vast aan niets.
Wat heerlijk om anoniem te zijn, grenzeloos hetZelfde aan iedereen en niemand.
Wat is het heerlijk om speciaalheid los te laten.
Je laat slechts de pijn los en Liefde neemt haar plaats geruisloos in.
Zo maar, voor niets.
Zonder prestatie, niets bijzonders.
Gratis, genade.
Zo mooi, zo gewoon.

Advertenties

Sleutel tot geluk

image

Wil je liever gelijk hebben of gelukkig zijn?

Wat een machtige sleutel tot geluk wordt je hier aangeboden! Maar hoe kun je deze sleutel in de praktijk echt gebruiken? Ik heb gemerkt dat de kracht van deze cursus-wijsheid enorm vrijkomt als je heel goed aandacht besteedt aan je gevoel. Hieronder zal ik aangeven hoe je dit in de praktijk handen en voeten kunt geven.

Stel je eens voor dat je vindt dat iemand jou in het verleden op een totaal verkeerde manier behandeld heeft. Hij of zij heeft jou onrecht aangedaan. Laat me het illustreren met een voorbeeld. Je hebt keihard gewerkt en aan het einde van het jaar heb je traditiegetrouw een beoordelingsgesprek. Je leidinggevende geeft nauwelijks aandacht aan al jouw inspanningen en wijst op één lullig detail dat wel iets beter zou kunnen. Op grond hiervan krijg je geen salarisverhoging voor het komende jaar. Je bent woest, verdrietig en teleurgesteld. Je denkt dat het helpt om op zoek te gaan naar medestanders en je vertelt je verhaal aan een paar collega’s. Die zijn het helemaal met je eens. Ze vinden het belachelijk dat jouw inspanningen niet gezien worden en vinden dat je alle recht hebt om kwaad te zijn. Je voelt je hierdoor gesterkt in je kwaadheid. ‘Zie je wel, ik heb gelijk!’

Eerst de bekende disclaimer. Moet je dan gewoon alles maar slikken? Nee hoor, je kunt gewoon aangeven dat je het jammer vindt dat je inspanningen zo weinig gewaardeerd worden en zeggen dat je teleurgesteld bent dat je geen salarisverhoging krijgt. In het uiterste geval kun je zelfs een andere baan zoeken. Niks mis mee.

Maar het gaat om de intentie van je woede; waartoe ben je zo kwaad? Eerst maar eens wat cursus-metafysica erop los laten. Je wilt graag geloven dat een slechte boze buitenwereld (je baas) jou iets aandoet waardoor je ongelukkig wordt. Je gelooft dat je het onschuldige slachtoffer bent. De cursus wijst erop dat je je bedient van projecties. Je hebt van je baas een afgod gemaakt die je aanbidt. Je smeekt om goedkeuring (lovende woorden en geld) en je vreest straf. De cursus wijst er vervolgens op dat deze projectie teruggaat op de manier waarop je God ziet. Je smeekt om zijn liefde en vreest zijn doodstraf. Deze houding die je, gewoonlijk onbewust, aanneemt tegenover God komt voort uit je illusie dat je jezelf hebt los gedacht van God, van de Liefde die je bent. ‘Oeps, verrek, hier ben ik.. Ik besta en heb me weten los te rukken uit de eenheid, uit God, uit Liefde. Die zal me willen terugpakken, terug slurpen in de eenheid, in de dood!’ Je smeekt om liefde zodat je mag blijven bestaan en hoopt toch maar zo dat God je niet zal straffen. En dit projecteer je op een zogenaamde buitenwereld, die zich overigens gewoon lekker in je denkgeest bevindt. Het ego projecteert andere mensen als afgoden die je moet aanbidden om hun goedkeuring te krijgen en hun afkeuring te voorkomen. En jij identificeert je voor de gelegenheid met je afgod-baas die je deze rol toedicht.

Do you get the picture? Maar nu de uitweg. Want zelfs als je dit hele verhaal hebt begrepen dan lost het gewoonlijk wel iéts op maar niet alles. Je snapt ondertussen wel dat ‘vergeving’ de uitweg is maar dit gebeurt toch vaak onvolledig en de boosheid en angst blijven door-etteren. Een handig hulpmiddel is je gevoel en de bereidheid om echt lief te zijn voor jezelf. Want neem nu eens die vervelende persoon (de baas in mijn voorbeeld) in gedachten, EN VOEL! Voel wat je haat en angst met je doen. Maak heel diep contact met de verkramping die je ervaart. Waar zit het in je lijf? In je keel? In je schouders, hart borstkas, hoofd? Voel hoe je boosheid jouw illusie van ‘ik versus de boze buitenwereld’ versterkt. Voel zo diep mogelijk die kramp, die afgescheidenheid. Een harde ego-stem binnenin je roept dat je gelijk hebt. Dat anderen dat tenslotte ook vinden. Maar zie wat dit je brengt en vraag je af of je gelijk wilt hebben of vrede wilt ervaren. Zie je weerstand tegen het loslaten van je boosheid. Zie dat je hier heftig tegen protesteert maar voel toch ook direct wat het met je doet.

En dan kies je ervoor om het aan God te geven. Je verrekt het gewoon om in de kramp te blijven hangen en geef je hele pak kramp en boosheid aan God omdat je vrede wilt ervaren. Voel wat je stille gebed en overgave met je doen. Merk dat het haast ongepast voelt om NIET in de boosheid te blijven hangen, maar toch laat je deze los.  Ondanks het feit dat je hoofd en collega’s zeggen dat je terecht kwaad bent. Je wilt de kramp gewoonweg niet langer dus je laat je boosheid los.  Zucht eens diep en kies voor jeZelf. Kies voor de Liefde die je bent. En de opluchting en vrede die je ervaart is het wonder dat je zoekt. God zij gezegend.

Lieve groet,

Simon

PS: als je hulp zoekt om problemen waar je mee worstelt op deze manier te ontrafelen en daadwerkelijk aan te pakken dan bied ik je hierbij ondersteuning tegen een geringe vergoeding. Zie het Contact-formulier op http://www.eciwcoach.com
Wil je liever gelijk hebben of gelukkig zijn?

 

Geniet van vergeven!

Best raar. Wij denken dat we erg ons best moeten doen en stevig moeten oefenen om ‘dichter bij God of Liefde’ te komen. We hebben niet in de gaten dat we al lang de Zoon van God en dus ook Liefde zijn en onszelf tegenhouden om dit te ervaren omdat we bang zijn overweldigd te worden door deze Liefde. We hoeven dus niets anders te leren dan oog te krijgen voor deze nog onbewuste angst. Hoe? Door ons niet langer te laten foppen door onze projecties van ons lichaam, de wereld en vooral van andere mensen. Ons oordeel hierover is een truc om ons in de dualistische droom gevangen te houden. Doorzien dat we dit doen uit angst en vervolgens deze angst overgeven aan Liefde is ‘the way out of this dream’. Vergeving.

Goed opletten. Zodra je jezelf ietsje pietsie meer of minder voelt dan een ander dan kun je voelen hoe dit je illusie van afgescheidenheid versterkt. Dus zodra je jezelf 0,01% beter of slechter of anders voelt: direct vergeven. Geloof het niet en ontsnap uit de droom. Voel hoe dan direct de Liefde en vrede merkbaar worden. Geniet van vergeven!

Overspannen

Zoveel werk. Zoveel te doen. Het bevindt zich om je heen als een hoge muur. Je bevindt je op een binnenplaats in een gevangenis. Stenen muren aan alle kanten. Bijna geen daglicht. Je kijkt naar een plas water op de betonnen vloer en ziet je eigen gespannen gezicht. Je zucht. Je hart bonst in je verkrampte borst. Het voelt zo zwaar, zo uitzichtloos.

Straks is er een werkbespreking met de baas. Je hebt lang niet zoveel gedaan als je had willen doen. Hoe zal hij reageren? Zal hij zijn boze teleurstelling voor zich kunnen houden? Of zal hij afkeurend op je neerzien? Hij heeft het zwaard van het oordeel in zijn hand. Geen waardering maar afkeuring. Misschien wel ontslag. Je bent bang voor hem en bang voor de gevolgen van zijn vernietigend oordeel. Ontslag misschien. Je bent te oud, afgeschreven. Geen inkomsten meer, en dan?

Je voelt je slachtoffer van deze rot situatie. Machteloos. Er rijst een beeld op van je baas. Je ziet de spanning en boosheid in zijn gezicht. Hij heeft een zwaard in zijn hand en een stopwatch. Jouw maandsalaris ligt voor hem op tafel. Zou hij dit ooit nog aan je geven? Je bent zo moe, zo bang.

Plotseling zie je dat je van hem deze afgod hebt gemaakt. Je ziet het beeld van zijn boze gelaat, het zwaard, de stopwatch en het geld. Er valt wat licht op de binnenplaats. Het wordt weerspiegeld in de donkere plas water op de grond. Je gezicht licht op wanneer je beseft dat JIJ het bent die besluit te knielen voor deze afgod. JIJ kunt kiezen om je baas niet langer als beul maar als verlosser te zien.

Je merkt weerstand op om niet langer te knielen voor deze afgod. Je denkt dat je hem nodig hebt; zijn goedkeuring, zijn instemming en zijn liefde in de vorm van salaris. JIJ kiest ervoor om deze afgod te aanbidden. Om zijn slachtoffer te zijn. JIJ denkt dat je leven afhangt van wat hij in zijn handen houdt.

Je besluit anders te kijken. Je kijkt naar je baas, naar je afgod en zegt: ‘ik zie en vertrouw de liefde in jou’. Je kijkt voorbij het afschrikwekkende beeld naar een lichtgevend hart achter hem. Je negeert zijn schreeuwen en kijkt naar dat hart. Je kijkt langs de afgod en ziet achter hem dit lichtgevend hart groter worden. I trust the love in you. Je houdt je blik gericht op de liefde. Je merkt op dat de baas niet boos is maar bang. Hij is zo bang dat het werk niet afkomt en wat er dan allemaal fout zal gaan. En je herkent zijn angst. Het is jouw angst. De baas is zo bang en je raakt bewogen bij het zien van zijn angst, jouw angst. Je kijkt vanuit liefde. Er is geen haat. Je wilt hem laten weten dat het oké is. Dat hij niet bang hoeft te zijn, net zo min als jij.

Het wonder voltrekt zich zacht en mild. Je keert je om en ziet dat de poort van de binnenplaats wijd opstaat. Je richt je op en ademt de zuivere lucht in terwijl je wandelt naar de groene weide buiten de poort. De zon breekt door. Je keert je om en strekt je hand uit naar je baas. ‘Kijk maar. Je hoeft niet bang te zijn. Je bent liefde. Er valt niets te vrezen. Kom met mij mee’. Je baas twijfelt. Hij ziet de glimlach op jouw gelaat en begrijpt het niet. Wat gebeurt hier? Hij wil nog niet met je mee naar de zonovergoten weide maar diep in hem resoneert er een herinnering. Een herinnering aan wie hij is.

Liefde.

Dat geloof je maar

Je hebt niks fout gedaan
En ook niks goed
Er is geen verleden
En je hebt nergens schuld aan
Dat geloof je maar

Je hoeft niet bang te zijn
Er gaat je niks overkomen
Niks leuks en niks vervelends
Er is geen toekomst
Dat geloof je maar

Er is geen boze buitenwereld
En ook geen leuke
Er zijn geen nare mensen
En ook geen aardige
Dat geloof je maar

Er zit geen lichaam om jou heen
Het kan dus ook niet lijden of genieten
En zelfs niet sterven
Dat geloof je maar

We zijn één en dezelfde denkgeest
En dromen slechts slechts de nachtmerrie van ik versus de rest
Kijk nu stil naar binnen zonder oordeel
Je hoeft niks te doen dan vertrouwen op de Liefde die je bent
Geloof dat maar.