Wat maakt de weg van Jezus toch zo uniek? Het is in mijn beleving meer dan nuttig om je met deze vraag bezig te houden als je Een Cursus in Wonderen (ECIW) en / of Een Cursus van Liefde (ECvL) doet. Ik zoek die uniekheid niet om andere wegen af te wijzen maar om ons de volheid te gunnen van de wijsheid en liefde van de cursus. Want te veel zie ik dat men van de cursus een cursus non-dualiteit wil maken, uitgedrukt in Bijbelse termen. Men stelt dan dat Jezus ons in de cursus aanmoedigt om toch vooral in onszelf te keren, onze perceptie te corrigeren en ons te richten op het bereiken van onze eigen innerlijke vrede.

Laatst had ik een leuk gesprek met een broeder die stelde dat we eerst de verlossing voor onszelf moeten accepteren voordat we ons kunnen richten op de wereld of op onze naasten. En natuurlijk is het ook belangrijk om “ja” tegen liefde te zeggen en om bereidwillig te zijn. Maar hoeveel tijd wil je nemen om dit “ja” uit te spreken? Volgens mij hoef je hier geen jaren voor uit te trekken. Het is niet de bedoeling van Jezus dat we een bovenmatige gerichtheid op eigen geluk cultiveren. De kern van zijn boodschap is: “je bent niet in je eentje”, je bent niet afgescheiden van je Bron (de Vader) en van elkaar, je Broeders.

Direct springt ons verstand op, het protesteert en stelt dat Jezus juist niet wil dat we ons op de wereld richten, deze echt maken, of de nood van onze naasten serieus nemen, omdat we daarmee hun illusie van de echtheid van deze nood zouden bevestigen. Ons verstand wil helderheid en vraagt telkens: “hoe zit het nou, wat is er waar en wat is onwaar?”. Is het nu wel of niet eerst de verlossing voor mijzelf accepteren? Moet ik me nu wel of niet bezighouden met het corrigeren van mijn perceptie? Moet ik me nu wel of niet bezighouden met mijn medemensen?

In mijn serie blogs probeer ik middels uiteenzettingen over de schepping en over de heilige relatie, het resultaat van de schepping, onze verstandelijke of-of mentaliteit tot rust te brengen en ruimte te scheppen voor het mysterie, voor de wijsheid en liefde van ons hart. Steeds weer wijs ik op het middel dat Jezus ons aanreikt in de cursus en datje nauwelijks terug hoort binnen “seculiere non-duale visies”, het “middel” van de liefde. Ook hier dient onze blik verruimd te worden nadat we jarenlang gehoord hebben dat het wonder gelijkstaat aan de correctie van onze perceptie. Dat bleek bij een nadere beschouwing van de vijftig wonderprincipes inderdaad genoemd te worden maar de hoofdbetekenis van het wonder is “een uiting van liefde”. Het klopt, we mogen en moeten het wonder aanvaarden voor onszelf en dit zal onze perceptie corrigeren, maar dit mogen we niet los zien van onze missie om wonderwerkers te worden en het wonder, uitingen van liefde, aan te bieden aan onze naasten.

Het is telkens en-en, liefde ontvangen en liefde aanbieden, ik samen met jij, God samen met ons. De cursus zegt het steeds: geven en ontvangen zijn in waarheid één. Zo’n uitspraak wordt door ons ego in een handige heupzwaai genomen en kan tegen de strekking van deze blog worden gebruikt: “Door gewoon te focussen op je eigen perceptie werk je automatisch aan de verlossing van anderen, want door te ontvangen zul je automatisch geven!”. Klopt dit dan niet? Werkt dit dan niet? Jawel; maar het gaat traag, net zo traag als al die andere seculiere non-duale methoden.

Jezus biedt ons “de aanpak” van de relatie omdat dit de snelweg voor ons is. We zijn aan elkaar gegeven omdat ons bewustzijn van de liefde die we zijn veel sneller groeit in liefdevolle interactie met elkaar dan in moeizame solo-pogingen om eerst innerlijke vrede voor jezelf te bereiken. Het is een stukje heerlijke Goddelijke wijsheid: om onze zelfgerichtheid, dus ons geloof in ik hier en jij daar, te overstijgen kunnen we het best liefde laten stromen: van God / Heilige Geest / Jezus door ons heen naar onze broeders en zusters. Kortweg: stromende liefde werkt gewoonweg veel beter dan navelstaren. Jezus biedt ons in de cursus een snelweg!

Mijn uitnodiging is om eens met deze blik, met focus op het aspect van stromende liefde, de cursus te lezen. Probeer het eens en zie de directe, heldere eenvoud van Jezus’ boodschap in de volgende werkboekles (315)

“Alle geschenken die mijn broeders geven, horen mij toe.

Elke dag komen er met elk ogenblik dat verstrijkt duizend schatten tot mij. Ik word heel de dag gezegend met geschenken die in waarde alles wat ik me kan voorstellen verre overtreffen. Een broeder glimlacht naar een ander en mijn hart wordt verblijd. Iemand spreekt een woord van goedheid of dank en mijn denkgeest ontvangt dit geschenk en maakt het tot het zijne. En ieder die de weg naar God vindt, wordt mijn verlosser, die mij de weg wijst en zijn zekerheid geeft dat wat hij geleerd heeft beslist ook het mijne is.

Ik dank U, Vader, voor de vele geschenken die vandaag en iedere dag van elke Zoon van God tot me komen. Mijn broeders zijn grenzeloos in al hun geschenken aan mij. Nu kan ik hen mijn erkentelijkheid betuigen, opdat mijn dankbaarheid aan hen mij mag leiden tot mijn Schepper en de herinnering van Hem.”

Het heerlijke van Een Cursus in Wonderen (ECIW) is dat hij ervaringsgericht is. De cursus probeert ons geen schriftgeleerdheid bij te brengen maar de levende ervaring van liefde te laten proeven. Dit is heel wat meer dan een goed begrip van wat Jezus ons vertelt. Het echt doen van de cursus komt neer op je openstellen voor een stroom van liefde, deze door je heen laten gaan en zo je ware identiteit te herkennen: je bent liefde. Deze herkenning is geen eigen verdienste en stemt tot dankbaarheid. Daarnaast biedt deze onderdompeling in de liefde je een zekerheid en helderheid die je eerst niet kende. Je wordt je hiervan soms bewust in gesprek met anderen die vooral nog vertrouwen op hun verstand om “eruit te komen”.

Soms zijn deze anderen heel “geleerd” en lijken ze ECIW heel goed te begrijpen. In gesprek met hen bekruipt me soms het gevoel van iemand die meent een bepaald land goed te kennen omdat hij een uitgebreide reisgids heeft bestudeerd. Hij weet van de geschiedenis van het land, van de topografie, de eetgewoonten en ga zo maar verder. Maar als deze buitenlander jou probeert uit te leggen hoe het is om Nederlander te zijn dan merk je vrij snel dat zijn kennis hol is, letterlijk niet doorleefd. Je kunt respect hebben voor zijn geleerdheid want sommige feitjes wist jij zelf nog niet, maar als hij echt wil weten hoe het is om, al is het maar voor een tijdje, in Nederland te wonen dan zal hij toch de stap moeten zetten om te verhuizen of tenminste een erg lange vakantie te boeken.

Zo kan iemand menen ECIW goed te begrijpen en je alles uitleggen over projectie, perceptie en over het onbetwistbare feit dat alleen eenheid echt kan bestaan. Of over het belang van alles wat in de wereld gebeurt rustig gade te slaan en vervolgens te ontkennen omdat hij onthouden heeft dat “niets werkelijks bedreigd kan worden en niets onwerkelijks bestaat”. Geen speld tussen te krijgen, zou je zeggen.

Het is ook niet fout, maar als je zelf ook maar enigszins begonnen bent om vanuit je bron, vanuit liefde, te leven dan weet je direct dat deze dierbare broeder uitgenodigd mag worden om een prachtig cadeau uit te pakken; het cadeau van liefde. Zolang onze schriftgeleerdheid niet gedragen wordt door liefde draagt hij geen vrucht. Jezus ageerde in het Nieuwe Testament fel tegen harteloze schriftgeleerdheid. Zijn boodschap in de Bijbel was niet: “denk toch goed na over eenheid!”. Nee, zijn grootste “gebod” was: “Heb lief”. Heb God, jezelf en je naaste lief. Jezus vraagt van ons een liefdevolle intentie, in de cursus aangeduid met het woord “bereidwilligheid”.

Toch gebruikt Jezus in de cursus onze rede om ons op het pad van liefde te krijgen. In de blog van gisteren memoreerde ik dat Jezus ons niet voor niets het Tekstboek heeft gegeven. Maar de basis van waaruit we lezen dient openheid en liefde te zijn. Dit kan mij, ons en de hele ECIW-gemeenschap helpen om een te verstandelijke koers te corrigeren.

In deze gemeenschap zijn veel broeders en zusters actief die geïnspireerd zijn door het non-duale gedachtengoed en we kunnen iets van hen leren: stil worden, aandachtig worden en onbevooroordeeld waarnemen. Maar laten we de visie van Jezus niet beperken tot `deze aanpak`. Om onze blik weer te verruimen en om de oorspronkelijke boodschap van Jezus weer in ere te herstellen worden we uitgenodigd om zijn woorden met een liefdevolle blik te lezen en te laten binnen komen. Laten we dit gewoon eens doen met de werkboekles van vandaag (#314)

“Ik zoek een toekomst die van het verleden verschilt.

Vanuit een nieuwe waarneming van de wereld komt een toekomst die erg van het verleden verschilt. De toekomst wordt nu begrepen als niets dan een uitbreiding van het heden. Vroegere vergissingen kunnen er geen schaduw meer op werpen, zodat angst haar idolen en beelden heeft verloren, en nu ze vormloos is, geen gevolgen heeft. De dood zal nu geen aanspraak op de toekomst maken, want nu is het leven haar doel en al de benodigde middelen worden met vreugde verschaft. Wie kan verdriet hebben of lijden wanneer het heden is bevrijd, en het zijn veiligheid en vrede uitbreidt in een rustige toekomst vervuld van vreugde?

Vader, we hebben ons in het verleden vergist en kiezen ervoor het heden te benutten om vrij te zijn. Nu leggen we de toekomst in Uw Handen, en laten onze vroegere vergissingen achter ons, in de zekerheid dat U Uw huidige beloften zult houden en de toekomst zult geleiden in hun heilige licht.”

Lees deze werkboekles eens waarbij je je denken gebruikt om te zoeken naar aanwijzingen die gaan over het belang van het laten stromen van liefde; de kernboodschap van Jezus. Je ziet nu de vetgedrukte zin oplichten. Merk hoe deze woorden verder gaan dan proberen een onbewogen toeschouwer te zijn van wat zich in jouw bewustzijn voordoet. Jezus geeft ons een werkwijze gebaseerd op vertrouwen: “nu leggen we de toekomst in Uw Handen”. Hoor je dit advies terug bij “seculiere” leraren uit de non-duale school? En zie wat we mogen verwachten: “Hij zal de toekomst geleiden”, een vertrouwen in de kracht van liefde. En zie de belofte; we zijn op weg naar “het heilige Licht”, de herkenning van onze Bron. En als je uitzoomt dan zie je hoe deze liefde de basis zal vormen voor een nieuwe, liefdevolle “waarneming van de wereld en een toekomst die erg van het verleden verschilt”. Ik geniet en ben dankbaar voor de overvloed voor de weg en woorden van Jezus.

In Een Cursus van Liefde vertelt Jezus dat we tot nog toe vooral leerden middels contrasten; gezond-ziek, oorlog-vrede, man-vrouw, zwart-wit en ga zo maar door. Ik merk dat ik zelf ook dikwijls wat polariserend reageer als mijn gesprekspartner iets heel stellig beweert. Als iemand heel hard roept dat “A” de waarheid is, dan neig ik ernaar om ook maar eens “B” te roepen. Toen ik werkte aan de universiteit deden mijn collega’s neerbuigend over het dagblad De Telegraaf. Ik heb toen lange tijd beweerd dat ik deze krant erg plezierig vond, terwijl ik hem helemaal niet las. Of, actueler: als ik Trump hoor spreken heb ik direct oefeningen te doen en moet ik hulp vragen van Jezus om Trumps roep om hulp te herkennen. Maar het stimuleert me om ook eens gewoon te onderzoeken wat nu de standpunten zijn van de Republikeinen.

Maar goed; weg van dit beladen onderwerp en terug naar de cursus. Want hier heb ik dezelfde neiging als ik medestudenten een radicaal standpunt hoor verkondigen. Kort samengevat:

• Als iemand zegt dat we ons helemaal moeten richten op het corrigeren van onze perceptie, dat dit het wonder is, en dat dan de rest automatisch wel volgt dan benadruk ik het belang van leven vanuit liefde, vanuit het hart.
• Als daarentegen iemand zegt dat we dat dikke boek niet nodig hebben en “gewoon” telkens de Heilige Geest om raad en liefde moeten vragen, dan benadruk ik dat Jezus ons niet voor niets ook het Tekstboek heeft gegeven.

Toen ik stopte met kerkbezoek omdat de uiterst duale interpretatie van de boodschap van het Nieuwe Testament me niet beviel, schreef ik het boek “Een Christen op Satsang”, dat naadloos aansluit bij de visie van non-dualisten als Rupert Spira, Eckhart Tolle, Mooji etc. Dit maakt mijn relatie met Ken Wapnick ook zo ambivalent. Hij benadrukt vooral het non-duale aspect van ECIW om te voorkomen dat we terugvallen in klassiek, duaal Christelijk denken. En deze neiging herken ik dus.  Maar nu zie ik dat deze nadruk en deze stelligheid de Cursus geen recht doet en dat de boodschap van al die prachtige neo-advaita-leraren heel wijs zijn, maar dat de cursus rijker, completer, warmer, opener en liefdevoller is. Ik zie zalen vol mensen ademloos luisteren naar al deze wijsheid om toch vooral diezelfde serene rust te bereiken als de spreker en vergelijk het met de door liefde gedreven christenen die eten en hulp bieden in oorlogsgebieden. Daar zie ik stromende liefde, of die nu voorkomt uit een duale visie of niet, en ik gruw van oneliners als “doe niks in de wereld want daarmee maak je de illusie echt”.

Dat doorslaan naar één kant van het verhaal kan tijdelijk oké zijn maar uiteindelijk is het funest en maken we van de boodschap van Jezus een karikatuur. Ik heb dit heen en weer bewegen tussen uiterste standpunten en de neiging te willen kiezen ook in mijzelf gezien in een periode waarin ik heen en weer werd geslingerd tussen duaal Christelijk geloof en de non-duale advaita. Ik noemde dit “loopings”. Totdat ik zag dat het enige constante nu net die onzekerheid betrof, de spanning die optreedt zolang we blijven hangen in of-of denken of, anders gezegd, zolang ons verstand dat denkt in termen van waar en onwaar op de troon zit. Non-dualisten zouden zeggen: “je bent het bewustzijn waarin de twijfel verschijnt” en ik herken dit. Jezus zou zeggen: “stel nu je denken onder curatele van je hart”.

Hij verwoordt dit, als altijd, prachtig en poëtisch in zijn cursus. Kijk maar eens naar de werkboekles van vandaag (#313):

“Laat nu een nieuwe waarneming tot mij komen.

Vader, er is een visie die alle dingen als zondeloos beziet, zodat angst verdwenen is en waar die was, liefde wordt binnengenood. En liefde zal komen waar ze maar wordt gevraagd. Deze visie is Uw gave. De ogen van Christus bezien een vergeven wereld. In Zijn zicht zijn al haar zonden vergeven, want Hij ziet geen zonde in iets waar Hij naar kijkt. Laat nu Zijn ware waarneming tot mij komen, opdat ik uit mijn droom van zonde ontwaken mag en in mij mijn zondeloosheid zien, die U volkomen onbezoedeld bewaard hebt op het altaar voor Uw heilige Zoon, het Zelf waarmee ik me vereenzelvigen wil.

Laten we elkaar vandaag met de ogen van Christus bezien. Hoe prachtig zijn we! Hoe heilig en hoe liefdevol! Kom, broeder, verbind je vandaag met mij. We verlossen de wereld wanneer wij ons hebben verbonden. Want in onze visie wordt zij even heilig als het licht in ons”.

Zie, proef, hoe wijsheid en liefde, hoofd en hart hier in harmonie zijn met elkaar. Want het is een oproep om geen denkbeeldig onderscheid, zonde, te zien. “Zonde” is de cursus-term voor ons geloof in afscheiding en alle non-duale leraren wijzen erop dat in feite alles heilig, heel, is. Maar zie ook dat de werkboekles verder gaat dan “slechts” de correctie van onze perceptie. Hoor je genoemde leraren praten over het “uitnodigen van liefde”? En dat we mogen vragen om liefde? Hoor je hen praten over Jezus die ons uitnodigt om je met hem te verbinden en zodoende de wereld te verlossen?

Mijn hartenwens is dat wij als cursus-studenten ons steeds beter realiseren dat wat Jezus ons in Een Cursus in Wonderen en Een Cursus van Liefde (en andere boeken) meer biedt dan klassiek Christelijk geloof maar ook meer dan een rationele non-duale visie. Nu niet boos worden en niet vergeten te lachen als ik het zo formuleer: “Let’s make Jesus’ words great again!”.

De werkboekles van vandaag heeft als titel: “Ik zie alles zoals ik wil dat het is” (312). Hiermee belanden we bij een thema waarin ECIW zich onderscheidt van de meer algemene non-duale visies en dat voor veel ECIW-studenten een te hete aardappel blijkt te vormen. Want wat is grof gezegd de houding van de aanhangers van het non-duale gedachtengoed? Ze kijken naar de wereld, zien daar goed en kwaad en besluiten zich er niet langer mee te identificeren. Ze willen de altijd aanwezige toeschouwer zijn, de blauwe lucht, waarin de wereld en ervaringen van- en binnen het eigen lichaam verschijnen (voorbij drijvende wolken). Je hoort uitspraken als “je hebt nare gevoelens maar je bent deze niet, je kunt ze immers gadeslaan”. Of zoiets als “het oog kan zichzelf niet waarnemen”. Men probeert een houding van neutraliteit te cultiveren en de onbewogen waarnemer te zijn.

Ik denk dat deze insteek prima is om te leren niet compleet en onbewust mee te wervelen met elke sensatie en waarneming die zich aan je voortdoet. Als je bijvoorbeeld aan het malen bent in je hoofd is het goed om “mindful” dat stapje terug te doen en een stil punt te vinden in jezelf. In mijn beleving is mindfulness dan ook een zegen om iets van innerlijke rust te ervaren, een weldaad in deze hectische tijd.

Maar ECIW gaat verder dan dit en introduceert het begrip “projectie”, dat al bekend was in de psychologie. We zijn geneigd te geloven dat wat we zien ”gewoon gebeurt” en dat alles wat wij kunnen doen is ons hiertoe zo goed mogelijk verhouden, bijvoorbeeld door die rustige toeschouwer te zijn. Maar Jezus gaat verder en zegt dat wat wij zien precies is wat wij willen zien. Kijk maar naar het begin van de werkboekles van vandaag (312):

“Ik zie alles zoals ik wil dat het is.

Waarneming volgt op oordeel. Wanneer we geoordeeld hebben, zien we bijgevolg wat we willen zien. Want ons zicht kan alleen maar dienen om ons te bieden wat we hebben willen. Het is onmogelijk om niet op te merken wat we willen zien en te negeren waarnaar we verkozen te kijken.”

Ik moest hieraan denken toen een broeder die zich heeft geabonneerd op mijn website en elke dag een blog in zijn mailbox aantreft, mij licht vermanend toesprak en schreef dat hij dit haast als spam begon te ervaren. Ik wil het niet te veel invullen voor hem, want dan zie ik slechts mijn eigen oordeel, maar ik kreeg de indruk dat er een licht verwijt in doorklonk: kan het niet een beetje minder met al die berichten, er valt nauwelijks tegenop te lezen!

Het is een mooi voorbeeld. Allereerst moet een wijd verbreid misverstand genoemd worden. Veel ECIW-studenten slaan wat door en stellen dat alles wat we waarnemen onze persoonlijke projectie betreft. Daarmee zou genoemde broeder alles projecteren, dus de hele situatie van het blog-bombardement, en ik zou alles wat ik over deze broeder opmerkte projecteren. De echte fans van absolute eenheid stellen dat “ik de hele wereld projecteer”. Maar dat standpunt geldt mogelijk voor God Himself maar niet voor Zijn Kinderen. Het is net zoiets als met de Heilige Relatie; het is een beetje van mijzelf en een beetje van ons allemaal en de grens tussen mijzelf en ons allemaal is er eigenlijk niet. Huh? Ons denken draait nu vast maar misschien kun je iets van opluchting voelen en verwondering.

Want nee; ik als individu projecteer niet de hele wereld; dat is als het ware onze collectieve onderneming, onze gezamenlijke droom. Maar ik als individu ben wel geheel verantwoordelijk voor  hoe ik het zie en dit is de sleutel tot mijn verlossing. Uitbreiding van deze verlossing naar ons allemaal zal de collectieve droom doen veranderen in een gelukkige droom en in een vergeven, nieuwe, wereld.

Dus ja; genoemde broeder heeft te maken met een andere broeder die veel blogs schrijft, dat projecteert hij niet. Maar nee; ik ben niet de oorzaak van zijn (mogelijk) lichte wrevel. Ga maar na; een andere lezer kan glimlachen en besluiten de blogs in zijn of haar eigen tempo te lezen en, hopelijk, ervaren dat ze behulpzaam en niet storend zijn. En ja; ik heb te maken met een echte broeder, en geen projectie, die zich wat overweldigd voelt en ik mag dit zien als een roep om liefde. Van mij wordt geen ontkenning gevraagd van zijn geuite grief maar een liefdevolle respons. Deze respons betekent niet per se dat ik dan maar moet stoppen met schrijven en eerlijk gezegd kan ik dat ook niet. Maar ik zou kunnen overwegen om mijn schrijfsels eerst op te sparen en er elke week één te posten. Maar aangezien ik merk dat de Heilige Geest me nu elke dag inspiratie geeft om te schrijven rond de betreffende werkboekles van de dag, doe ik dat opsparen, in alle liefde en fijngevoeligheid voor mijn broeder, toch niet. Ik wil zijn Wil doen en sluit daarom af met de rest van de werkboekles:

“Hoe zeker moet daarom de werkelijke wereld het heilige zicht komen begroeten van eenieder die de doelstelling van de Heilige Geest tot zijn doel maakt bij het zien. En hij kan niet anders dan waarnemen wat Christus wil dat hij ziet, en de Liefde van Christus delen voor wat hij gadeslaat. Ik heb geen ander doel voor vandaag dan te kijken naar een bevrijde wereld, bevrijd van alle oordelen die ik heb geveld. Vader, dit is Uw Wil voor mij vandaag, en daarom is het vanzelfsprekend ook mijn doel.”

Vanmorgen kreeg ik twee opiniestukken onder de ogen. In de ene voerde een zuster een pleidooi voor de uniekheid van ECIW en ze legde uit dat de visie van de cursus rijker is dan die van non-dualisten zoals Rupert Spira en Eckhart Tolle. Ik kon me goed vinden in haar schrijven. In het andere stuk was een broeder zeer kritisch op ECIW. Zijn voornaamste bezwaar was dat de cursus eigenlijk een onzuivere visie is, juist omdat het zo veel duale aspecten bevat. Ook maakte hij de scribent, Helen Schucman, en haarrechterhand, Bill Thedford, verdacht.

Als je een stapje terugdoet, zie je, vooral in dat tweede stuk, het verstand in gevecht met zichzelf. In mijn blogs schreef ik over onze onbewuste, onschuldige arrogantie waarbij we menen dat we, als we goed ons best doen, er achter kunnen komen hoe alles in elkaar steekt, wat waar is en wat onwaar. Echter; als we ons hart niet betrekken bij onze cursus dan loopt het uit op een verhit hoofd en een bekoeld hart. Als je gevoel krijgt voor deze valkuil dan zie je steeds sneller waar de rede ontspoort aan de vrucht van al dit denkwerk: slimheid wordt op de troon gezet, liefdeloosheid en ik-gerichtheid groeien en de naasten en de wereld verdwijnen uit beeld.

De werkboekles van vandaag (#311) is erg van toepassing:

“Ik beoordeel alles zoals ik wil dat het is.

Oordelen werd gemaakt om als wapen tegen de waarheid te dienen. Het scheidt datgene af waartegen het wordt gebruikt en isoleert het als was het iets aparts. En dan maakt het ervan wat jij zou willen dat het is. Het oordeelt over wat het niet begrijpen kan, omdat het de totaliteit niet kan zien en daarom verkeerd oordeelt. Laten we er vandaag geen gebruik van maken, maar het tot een geschenk maken voor Hem die het anders weet te benutten. Hij zal ons ontlasten van de kwelling van alle oordelen die we tegen onszelf in het leven riepen, en opnieuw innerlijke vrede tot stand brengen door ons Gods Oordeel te geven over Zijn Zoon.

Vader, we wachten vandaag met een open denkgeest om Uw Oordeel te horen over de Zoon die U liefhebt. We kennen hem niet, en we kunnen niet oordelen. En dus laten we Uwe Liefde beslissen wat hij, die U als Uw Zoon geschapen hebt, moet zijn.“

Je ziet er genoemde arrogantie in terug: “We oordelen over wat we niet begrijpen kunnen, omdat we de totaliteit niet kunnen overzien..” We krijgen ook de remedie aangereikt door Jezus: “Wachten op de Vader met open denkgeest”. Hier is het goed om te beseffen dat in het Engels staat: “Father, we wait with open mind today”. Het woord “mind” betreft niet alleen ons denken zoals, helaas, gesuggereerd wordt door het te vertalen met “denkgeest”. Onze “mind” is onze geest en deze is veel meer dan ons denken.

De les is wonderschoon. Zie dat we niet zelf aan de slag hoeven om middels ons eigen denken op een andere manier te gaan kijken naar de wereld, naar anderen en naar onszelf. Het klopt; onze perceptie zal gaan veranderen maar dit is het gevolg van die grote kracht waar de hele cursus over gaat: van Liefde. Zoals steeds worden we uitgenodigd om ons als kanalen van Liefde te openen zodat Hij ons middels deze Liefde kan leren juist te “oordelen”.

Het is een geschenk dat we mogen aannemen. Door het aannemen van het geschenk van Liefde, door dit diep in onze geest te laten binnenkomen en het te omarmen, zal Hij ons ontlasten van de kwelling van ons gepuzzel en gepieker. Leren liefhebben is niet moeilijk want Hij leert het ons graag.

<Toelichting: dit bericht noemt de FB-groep “Een Cursus in Wonderen – met elkaar” waarin de mogelijkheid bestaat om met andere ECIW-studenten van gedachten te wisselen; van harte uitgenodigd!>

Een kleine twintig jaar geleden onderging ik een “assessment” om te onderzoeken of ik geschikt was voor een leidinggevende functie in het bedrijf waar ik werkte. De uitkomst was dat ik prima geschikt was om een groep gemotiveerde medewerkers te coachen maar dat ik ongeduldig werd als anderen, in mijn beleving, minder gemotiveerd waren dan ikzelf. Of als anderen mij, nadat ik de zaak één keer had uitgelegd, niet begrepen. Dat ongeduld is een ingebakken karakterpatroon waar ik niet trots op ben maar waar ik me wel toe heb te verhouden.

Ik loop er in deze groep natuurlijk ook tegenaan en zal er tegenaan blijven lopen in elke levenssituatie totdat ik mijn neiging tot oordelen heb laten genezen door de Heilige Geest. De specifieke situatie doet er in feite toe, het is mijn probleem, maar ik zal het toelichten door concreet te worden.

Er zijn veel ECIW-facebook groepen met in totaal duizenden volgers. Mijn eerste vergevingsstap is beseffen dat het doen van de cursus door verreweg de meeste volgers niet zo serieus wordt gedaan als door mezelf. Voor mij zijn vragen als “wie ben ik, wat doe ik hier, wat is leven, wat is de dood, wat is verlossing?” het belangrijkste thema in mijn leven. Voor sommige anderen ook, voor de meeste niet. Voor mij is een “halfbakken” belangstelling onbegrijpelijk, en hierin klinkt natuurlijk een oordeel door.

Vervolgens is er een groep enthousiastelingen die wel degelijk heel intensief bezig zijn met genoemde vragen maar vooral door blij en verheugd ECIW-wijsheden als oneliners te delen of door video’s en berichten van anderen te re-posten. Van deze berichten kan ik zelf ook genieten maar soms bekruipt me ook een beetje een happy-the-peppie Happinez- gevoel. Ik word er een beetje weeïg van en hier zit, ik weet het, weer een oordeel in. Verstandelijk zeg ik “ieder zijn of haar ding en uitingswijze”, maar voor mij moet de dosis hiervan niet te hoog worden.

Daarom was en is mijn hoop dat ECIW-studenten die genoeg hebben aan korte, happy, berichten of studenten die gewoon af en toe eens willen kijken wat er gebeurt in een groep die handelt over “wonderen” of af en toe eens zonder persoonlijke toelichting een video willen delen die ze leuk vinden, terecht kunnen in de grote, algemene Nederlandse Facebook-groep Een Cursus in Wonderen met daarin ondertussen ruim elfduizend volgers. Geniet en leef je uit!

Mijn hoop was om in deze Facebook-groep, Een Cursus in Wonderen – met elkaar, een soort grote familie te creëren met gemotiveerde en actief participerende deelnemers die meer willen dan mooie berichten van anderen re-posten. Ik hoopte op eigen inbreng en  / of levendige gesprekken over geposte berichten. Het hoeft allemaal niet heel serieus te zijn maar wel graag authentiek. En zo loop ik dus twintig jaar na dato weer aan tegen mijn te hoog gespannen verwachtingspatroon en de daarop volgende teleurstelling en soms ook irritatie.

Het is ambivalent. Want aan de ene kant wil ik helemaal niet de enige zijn die berichten post in deze groep en ben ik blij als eindelijk iemand anders eens iets post. Ook proef ik dan de blije intentie bij de ander om iets te delen wat voor deze broeder of zuster dierbaar is. Maar wat moet ik nu als beheerder? Alles maar loslaten en toezien hoe ook deze “met elkaar” groep een kleine variant wordt van de mega-groep met dagelijks veel mooie, maar tamelijk generieke, posts? Wat is dan de toegevoegde waarde nog van deze groep? Of zal ik gewoon uit deze groep de stekker trekken en mensen verwijzen naar de grote groep of naar de FB-groep: “ECIW- voor wie gelukkig wil zijn”? Maar ook voor die groep geldt dat er slechts een handjevol authentieke berichten gepost worden en ik vermoed dat uiteindelijk deze groep een iets liberalere versie gaat worden van de mega-groep die al bestaat.

Ik kom hier in mijn eentje niet uit en dat is een goede start. Ik merk op dat ik, zoals de cursus het zo fraai zegt, “grieven koester”, vooral in de vorm van teleurstelling. Wat ik voor ogen heb lukt niet; het creëren van een, desnoods kleine, groep van broeders en zusters die de FB-groep “met elkaar” gebruiken met een gedrevenheid die ik ook zelf ervaar.

Mijn “hoofd” weet dit alles prima te relativeren, maar mijn hart mist de kracht om vanuit zichzelf liefde toe te laten in deze kwestie. En daar komt Jezus mij te hulp. Want al tegenstribbelend en met maar een mini hoeveelheid bereidwilligheid, strek ik me toch uit naar mijn oudere broer en vraag hem om door zijn ogen te mogen kijken en zijn “oordeel” te mogen leren kennen en omarmen. De hardnekkigheid om vast te willen houden aan eigen gelijk wordt dan pijnlijk duidelijk. Maar als ik kalm en vol vertrouwen blijf dan voel ik de liefde binnenstromen en valt de bodem uit de kwestie. Plotseling staan mijn broeders en ikzelf in het stralende licht van liefde, zijn liefde. En hij geeft me dan vandaag een heerlijke bevestiging in zijn werkboekles (310). Dus ik laat het los en zie wel, maar wel samen met Hem en hopelijk “met elkaar”.

Deze dag breng ik onbevreesd in liefde door.

Deze dag, Vader, wil ik met U doorbrengen zoals U verkozen hebt dat al mijn dagen zouden zijn. En wat ik zal ervaren, heeft helemaal niets met tijd van doen. De vreugde die tot me komt is niet iets van dagen of van uren, want ze komt van de Hemel tot Uw Zoon. Deze dag zal Uw zoete herinnering aan mij zijn om U te gedenken, Uw genaderijke roep tot Uw heilige Zoon, het teken dat Uw genade tot me gekomen is en dat het Uw Wil is dat ik vandaag word bevrijd.

We brengen deze dag samen door, jij en ik. En heel de wereld sluit zich bij ons aan in ons lied van dank en vreugde voor Hem die ons verlossing geschonken heeft en die ons heeft bevrijd. We hebben onze vrede en heiligheid hervonden. Er is vandaag in ons geen ruimte voor angst, want we hebben liefde in ons hart verwelkomd.

In mijn beleving is de visie van ECIW rijker dan die van het non-duale gedachtengoed in het algemeen. Pogingen om ECIW terug te brengen tot dit gedachtengoed zie ik als een verarming. Deze verarming vindt plaats als we slechts oog hebben voor het aspect “eenheid” en als we daarmee het aspect van scheppende liefde wat (of “te veel” of zelfs “helemaal”) uit het oog verliezen.

ECIW beantwoordt een aantal vragen voor ons.

1. Wie zijn we?
2. Wat is er schijnbaar gebeurd?
3. Hoe gaan we weer herkennen wie we zijn?

In de wetenschap dat korte antwoorden de cursus te kort doen, durf ik na de voorgaande serie blogs toch aan om te stellen:

1. We zijn Kinderen van uitbreidende Liefde, kanalen van Liefde.
2. We zijn in slaap gevallen en dromen een droom van tijd en ruimte, van afscheiding en sterfelijkheid.
3. Door liefde toe te laten in de droom (wonderwerkers te worden) verandert de droom van afscheiding in een gelukkige droom en herkennen we uiteindelijk weer onze ware identiteit: eeuwige, tijdloze Kinderen van de Vader.

Ik ervaar het non-duale gedachtengoed als een deelaspect van de complete waarheid. Als het ware het rationele aspect ervan en minder het gevoelsmatige aspect. De “aanpak” die ik terug hoor vanuit het “zuivere” non-duale gedachtengoed luidt ongeveer als volgt:

1. Je denkt dat je bestaat en onderscheiden bent van de wereld.
2. Maar je bent niet onderscheiden, je bent en hebt geen zelf.
3. Door compleet neutraal, onverschillig, te zijn ten opzichte van je gevoelens, gedachten en de wereld zul jij innerlijke vrede ervaren.

Ons verstand wil ons nu wijsmaken dat we moeten kiezen, dat de ene visie juist is en de andere onjuist. Dit is een valkuil die ik herken en die niet vruchtbaar is. Wat ik echter in cursus-land heb zien gebeuren is een bovenmatige focus op de non-duale aspecten van ECIW. Dit heb ik uitvoerig besproken maar het kan goed zijn de volgende punten nogmaals te belichten:

• In de editie van ECIW uitgegeven door The Foundation of Inner Peace zijn talloze pagina’s weggelaten die “te duaal” klonken. Denk aan het verwijderen van het woord “ziel”.
• Het wonder wordt geheel gelijkgesteld aan het corrigeren van verkeerde perceptie in plaats van als een uiting van liefde.
• Daardoor is er een desinteresse ontstaan voor het lichaam en de wereld.
• Alles wat riekt naar dualiteit wordt afgedaan als “kinderlijk” en als “symbolisch”.
• Er wordt aansluiting gezocht bij strikt non-duale visies en de continuïteit met de Bijbel wordt ontkend omdat men het kind (de boodschap van naastenliefde) weggooit met het badwater (het beeld van een wraaklustige God).

Gelukkig zorgt Jezus er voor dat de slinger niet te ver doorslaat naar een te verstandelijke, non-duale, interpretatie van zijn weg:

• De “Circle of Atonement (CoA)” gaf de complete (Engelse) editie uit van de Cursus, inclusief de uitgebreide wonderprincipes waaruit duidelijk de kernbetekenis van het wonder blijkt: een uiting van liefde.
• De CoA spant zich al jaren in om de complete boodschap van ECIW te verkondigen en te verduidelijken (Zie bijvoorbeeld het boek: One Course Two Visions of de kernpunten hieruit op de site: https://eciwcoach.com/de-relatie-tussen-de-leer-van-the-circle-en-de-leer-van-ken-wapnick ).
• Jezus dicteert 30 jaar na ECIW aan Mari Perron het boek: Een Cursus van Liefde (ECvL) dat ik beleef als een uitwerking van ECIW voor het hart om weer gevoel te krijgen voor de echtheid en liefde van Gods Schepping en van de Heilige Relatie.
• Er ontstaat eindelijk aandacht voor “de echte, nieuwe wereld”, een term die veel voorkomt in ECIW en ECvL maar onderbelicht is gebleven. Vanuit liefde, vanuit ons hart, zal liefde zich gaan manifesteren in de wereld. Dit wordt prachtig omschreven in “The Age of the Heart”: The Birth of a New Heaven and a New Earth door Sebastian Blaksley.

In veel landen is de herwaardering van de complete cursus verder gevorderd dan in Nederland. Toch gebeuren er ook in Nederland mooie dingen. In het belangrijkste tijdschrift van ECIW in Nederland, MIC-magazine, is ruimte en aandacht voor de visie van CoA en voor ECvL. En binnenkort zal er een nieuwe Nederlandse vertaling van een completere versie van ECIW verschijnen met daarin veel materiaal dat helaas door overijverig “non-duaal” editen verwijderd is in de FIP-versie waar we nu nog mee werken.

Gelukkig hoeven we ons geen zorgen te maken over al deze perikelen in cursus-land zolang we ons afstemmen op Gods Wil. Zijn Wil is de Wil van Liefde en deze zal ons leiden uit de droom van afscheiding naar onze ware identiteit:

Les 309

Ik zal vandaag niet bang zijn om naar binnen te kijken.

In mij is eeuwige onschuld, want het is Gods Wil dat die daar voor eeuwig en altijd is. Ik, Zijn Zoon, wiens wil even onbegrensd is als de Zijne, kan hierin geen verandering willen. Want mijn Vaders Wil verloochenen is de mijne verloochenen. Naar binnen kijken is niets anders dan mijn wil vinden zoals God die geschapen heeft en zoals die is. Ik ben bang naar binnen te kijken, omdat ik denk dat ik een andere wil gemaakt heb die niet waar is, en die ik tot werkelijkheid heb gemaakt. Toch heeft die geen gevolgen. In mij is de Heiligheid van God. In mij is de herinnering van Hem.

De stap die ik vandaag zet, Vader, is mijn onbetwistbare bevrijding van ijdele dromen over zonde. Uw altaar blijft sereen en onbezoedeld. Het is het heilige altaar voor mijn Zelf, en daar vind ik mijn ware Identiteit.

Een Cursus in Wonderen handelt in feite over het rare en ten diepste onmogelijke snijpunt van tijdloosheid en tijd. Dit onderwerp is natuurlijk niet voorbehouden aan de cursus, ook filosofen en wetenschappers breken zich hier de hersenen over. Ik begon deze serie blog vanuit mijn diepe verwondering over deze kwestie (Blog #1: Tijdloze schepping?”).

Het wonderlijke is dat onze meer dan 50 jaar oude cursus uitspraken doet waar filosofen en wetenschappers nu ook stapje voor stapje op uit komen. Hoewel dit de filosofen niet helemaal recht doet want Kant en Schopenhauer leefden langer geleden en zaten, voor zover ik dat als leek-filosoof kan beoordelen, dicht in de buurt van ECIW. Ik ben een fan van de hedendaagse filosoof Bernardo Kastrup die in deze tijd aan de weg timmert met zijn Analytisch Idealisme. Bernardo is wetenschapper die gewerkt heeft bij het CERN-instituut in Zwitserland en veel weet van computers en kwantumfysica.  “Toevallig” las ik gisteren zijn laatste boek uit; “Analytic Idealism in a nutshell (Analytisch Idealisme in een notendop)”. Hij spreekt hierin onder andere over ruimte en tijd. Lang dacht men dat ruimte en tijd fundamentele waarden van de werkelijkheid vormden, dat waarin alles wat maar mogelijk is gebeurt. Maar wetenschappers hebben ontdekt dat dit niet zo is. Als wetenschapper-filosoof legt Bernardo uit dat tijd en ruimte als het ware slechts perspectieven zijn binnen tijd- en vormloos bewustzijn. Opnieuw overviel me die verwondering uit blog #1. Die verwondering werd nog groter toen ik “toevallig” de werkboekles van vandaag las.

Les 308

Dit ogenblik is de enige tijd die er is.

Ik heb me van de tijd een zodanige voorstelling gemaakt dat ik mijn doel verijdel. Als ik verkies voorbij de tijd tijdloosheid te bereiken, moet ik mijn beeld over waar de tijd toe dient, veranderen. Het kan niet het doel van de tijd zijn om verleden en toekomst te bewaren als één geheel. het enige interval waarin ik van de tijd kan worden verlost, is nu. Want in dit ogenblik is vergeving gekomen om me te bevrijden. De geboorte van Christus is nu, zonder verleden of toekomst. Hij is gekomen om Zijn directe zegen aan de wereld te geven en die tot tijdloosheid en liefde terug te brengen. En liefde is eeuwig aanwezig, hier en nu.

Dank U, Vader, voor dit ogenblik. Nu is het dat ik word verlost. Dit ogenblik is de tijd die U voor de bevrijding van Uw Zoon, en voor de verlossing van de wereld in hem, hebt bestemd.

Dit soort toevalligheidjes stemmen me dankbaar. Gisteren schreef ik over de Wil van God. Bij het schrijven van deze serie blogs ben ik 25 ochtenden gewoon achter mijn computer gaan zitten, zonder vooropgesteld plan, en heb ik slechts gevraagd wat ik mocht schrijven. Tamelijk moeiteloos kwam de tekst op papier. Deze ging een kant op waar ik eigenlijk niet zo veel zin meer in had. Ik schreef eerder dat mijn partner, geen ECIW-student maar wel trouw lezer van mijn stukjes, aangaf dat deze metafysische stukjes haar niet zo aanspreken en al helemaal niet als deze onderdeel vormen van een lange serie. “Hoe lang gaat dit nog door?”, vroeg ze me. Ik kon me voorstellen dat ze niet de enige was die er zo tegen aan keek. Ergens schreef ik dat het beter is om direct in de cursus te lezen omdat Jezus de beste leraar is. Vandaag ben ik echter dankbaar omdat ik zie dat deze serie een inleiding mag zijn voor de resterende werkboeklessen van dit jaar. Niet een inleiding voor beginnende studenten maar voor studenten die al langer bezig zijn met de cursus en wellicht nu de komende lessen van Jezus met een nieuwe, verse blik mogen gaan lezen, net als ikzelf. Ik voel me gebruikt door Jezus in de fijnste betekenis van het woord en ben hier dankbaar voor. Het is heerlijk om te beseffen dat het niet van mezelf afhangt en dat Jezus trouw is en doet wat hij zegt: ons hoofd, hart en handen gebruiken als we daartoe bereid zijn.

We hebben, hopelijk, gezien dat de cursus niet bedoeld is om ons te laten verdwijnen in absolute eenheid, in een absoluut “niets”, om zelf-loos te worden. Het andere uiterste is echter ook niet de bedoeling namelijk om van de cursus een zelfverbeteringsprogramma te maken. Dit is, naar ik vermoed, wat Ken Wapnick bedoelde met zijn uitspraak: “hoed u voor de weldoeners”. Het is niet onze opdracht om lief of aardig te doen in de hoop om hiermee aanzien of waardering / likes te krijgen al dan niet gekoppeld aan de hoop om na de dood in een hemel te komen. Nee, ons doel is om verlost te worden en verlossers te worden van de droom van kwetsbaarheid en sterfelijkheid. En dat gebeurt niet door ons eigen langdurende geploeter. Het gebeurt als we hier en nu stil worden en ons als bereidwillige kanalen openen voor zijn liefde en leiding.

“Hij is gekomen om Zijn directe zegen aan de wereld te geven en die tot tijdloosheid en liefde terug te brengen. En liefde is eeuwig aanwezig, hier en nu.”

Wij zijn de eeuwige Kinderen van de Vader, uitbreidingen van Zijn Liefde, Zijn Geliefden. Zijn Wil voor ons is volmaakt geluk (WB 101). Zodra we Zijn Liefde niet vrijelijk door ons heen laten stromen, treedt er verwarring op. Hierover valt meer te zeggen, maar in essentie komt het hier op neer. Nu menen wij dat relaties niet langer heilig zijn en zien we niet langer de innige, mysterieuze, verbondenheid tussen de Vader en onszelf en tussen onszelf en onze broeders. We zien slechts afgescheidenheid en geloven dat we een lichaam zijn dat zich beweegt in een buiten-wereld en dat buiten-anderen ontmoet; onze broeders en zusters.

De wortel van ons misverstand ligt dus in de schijnbaar onderbroken stroom van Zijn Liefde. Hierdoor zijn wij onze ware identiteit vergeten. Denk aan de volgende prachtige passage: (Txt 4:VII):

4Maar zolang jij je rol in de schepping niet vervult, is Zijn vreugde niet compleet omdat de jouwe incompleet is. En dit weet Hij. Hij weet het in Zijn eigen Wezen, en in de ervaring daarvan van Zijn Zoons ervaring. Het voortdurend uitvloeien van Zijn Liefde wordt belemmerd wanneer Zijn kanalen gesloten zijn, en Hij is eenzaam wanneer de denkgeesten die Hij geschapen heeft niet ten volle met Hem communiceren.

De oplossing van ons ingebeelde probleem is rechttoe rechtaan en blijkt uit de titel van het geschenk dat we van Jezus kregen: Een Cursus in Wonderen, en uit de titel van het vervolg: Een Cursus van Liefde. Met wonderen bedoelt Jezus het weer laten stromen van Liefde. Hoe? Door ons open te stellen voor deze liefde, het wonder te accepteren voor onszelf, en deze liefde, net zoals onze Vader doet, uit te breiden naar onze Broeders.

Ik merk dat het helend en verduidelijkend werkt om telkens de liefde centraal te stellen in ons werk als wonderwerkers. Zoals eerder gezegd begint Jezus zijn cursus, complete editie,  met de tekst: “Je zult wonderen zien via jouw handen door mij”. Dus zo simpel: afstemmen op Liefde (de Vader, Heilige Geest, Jezus) en bereid zijn om een open kanaal voor zijn liefde te zijn. Zo ontdek je dat je geen afgescheiden ikje bent maar verbonden met de Vader en met je Broeders.

Nu kunnen we nogmaals kijken naar de verandering van perceptie. Misschien kun je nu aanvoelen dat deze verandering niet onbelangrijk is maar dat het als het ware een deelaspect van “de aanpak” is. Want ja, het helpt, als je beseft dat onze gebruikelijke perceptie van ik hier en de wereld of jij daar, onjuist is. Dat deze foute perceptie gecorrigeerd dient te worden. Kunnen wij dat zelf, onze perceptie corrigeren? Ik heb in deze serie blogs uitgelegd waar onze pogingen om middels ons verstand onze perceptie te corrigeren toe kan leiden. In plaats van de ingebeelde grenzen tussen onszelf en de Vader en onze naasten te ontkennen, ontkennen we in feite de Vader zelf en zeggen “ik ben God” of we ontkennen de Anderen zelf, en menen dat zij onze projecties zijn. Afijn, ik heb dit eerder uitgebreid toegelicht en laat het nu hierbij.

Jezus geeft, natuurlijk, zelf duidelijk aan hoe we dat corrigeren van ons denken aan dienen te vliegen en wel in Wonderprincipe #37:

37. Een wonder is een correctie door mij in het onjuiste denken ingevoerd. Dit werkt als een katalysator, die foutieve waarneming afbreekt en op de juiste wijze opnieuw opbouwt. Dit stelt jou onder het Verzoeningsbeginsel, waar de waarneming wordt genezen. Tot dit heeft plaatsgevonden, is kennis van de Goddelijke Orde onmogelijk.

In andere woorden: Via een uiting van liefde van Jezus richting ons, een wonder, wordt onze foute waarneming genezen, kan onze perceptie “verschuiven”. Door als het ware mee te liften op Jezus’ liefde, door ons hiervoor open te stellen en wonderwerkers te worden, gaan we zien dat er geen grenzen bestaan tussen ons en de Vader en tussen ons en de anderen: er vindt Verzoening plaats. Onze ogen worden door Liefde geopend en we gaan weer juist waarnemen, perceptie kan gaan veranderen in visie, kennis.

Zie je het subtiele maar essentiële onderscheid tussen onze eigen pogingen om anders te gaan kijken op basis van verstandelijk begrip en ingewikkelde schema’s en de aanpak die in dit wonderprincipe wordt gegeven? Ons denken is hoogstens een opmaat die ons bereid maakt om liefde, Jezus, ons de ogen te laten openen. Pas als we onze mini “wilskracht” gebruiken om ons als kanalen te openen voor Zijn Wil zullen we ons onze ware identiteit weer kunnen herinneren. Lees door deze bril eens de werkboekles van vandaag (WB 307) en laten we ons samen afstemmen op de Liefde, op Zijn Wil, en ons verheugen over deze Liefde van de Vader en van Jezus:

Tegenstrijdige wensen kunnen mijn wil niet zijn.

Vader, Uw Wil is de mijne, en anders niets. Er is voor mij geen andere wil. Laat me niet proberen een andere wil te maken, want dat is zinloos en doet me zeker pijn. Alleen Uw Wil kan me geluk brengen, en alleen de Uwe bestaat. Als ik wil hebben wat U alleen kunt geven, moet ik Uw Wil voor mij aanvaarden en de vrede binnengaan waar conflict onmogelijk is, Uw Zoon één is met U in wezen en in wil, en niets de heilige waarheid tegenspreekt dat ik blijf zoals U mij hebt geschapen.

En met dit gebed betreden we in stilte een toestand waar geen tegenstrijdigheid kan komen, omdat we onze heilige wil met die van God verenigen, in het besef dat ze hetzelfde zijn.

Aan het begin van deze serie blogs wees ik op onze blinde vlek, ons blinde vertrouwen in onze ratio die ons uit zou kunnen leggen hoe de werkelijkheid in elkaar steekt. Ons verstand denkt graag in termen van zwart en wit, goed en fout. Daarom is het zo’n fan van een theorie van absolute eenheid want deze biedt schijnbare helderheid. Zo stelt het dat er geen differentiatie kan bestaan in deze eenheid dus als wij ook maar iets zien dat onderscheiden kan worden van ons zelf, dan ontkennen we dit. In het ultieme geval ontkennen we niet alleen onze Schepper, waarmee we onszelf tot God verklaren, maar ook onze Broeders, die we zien als onze privé illusie: er zijn geen anderen. De ultieme consequenties hiervan zijn de ontkenning van de wereld, van het lichaam en uiteindelijk van ons zelf. We menen dat we zelf-loos moeten worden zonder de onmogelijke cirkelredenering in deze wens te onderkennen. Het is een soort geestelijke zelfmoord die we gaan nastreven.

In Een Cursus van Liefde corrigeert Jezus deze destructieve neiging krachtig (Dialogen: 1.9):

Deze anti-ego neigingen zijn een reëel gevaar in deze tijd. Je wordt niet geroepen tot zelf-loosheid maar tot het Zelf!

Er is sprake van een vreemde fascinatie voor goeroes en sprekers die de boodschap van zelf-loosheid prediken. We hangen aan hun lippen en raken verstrikt in de heldere logica van hun boodschap: in eenheid zijn er geen grenzen dus “ik” besta in feite niet. Ondanks dat dit compleet tegen ons eigen besef van “er zijn” indruist nemen we deze woorden zo maar aan. We gaan ervan uit dat de spreker of spreker met zijn of haar serene blik en mooie stem spreekt vanuit een staat van zelf-loosheid. Soms gelooft de spreker dit zelf ook in eerste instantie. Jeff Foster is een prachtig voorbeeld van iemand die uitlegt hoe hij eerst meende tot ongekende hoogten van bewustzijn te zijn opgestegen maar nu weer, na een heftige ziekte, met beide voeten op de grond staat. Het is een verademing om hem nu te horen spreken.

Hebben deze goeroes ons dan helemaal niks te melden of veroordeel ik hen? Nee hoor, maar ik heb gemerkt dat het verfrissend en reëel is om ze te beschouwen als broeders en zusters die mogelijk in hogere mate dan jij en ik beseffen dat ze innig verbonden zijn met alles wat ze om zich heen waarnemen. Ze zijn, soms, gevorderden op het pad van gecorrigeerde perceptie en doorzien beter de onzinnigheid van het geloof in echte grenzen. Voor ons verstand betekent dit dat ze zelf-loos moeten zijn geworden maar vanuit ons hart zien we broeders en zusters die, gelukkig, niet meer zo veel waarde hechten aan hun oordeel over goed en kwaad als wij en hiermee kunnen ze ons wel degelijk inspireren.

Komende vanuit een klassiek christelijke episode in mijn leven en na het volgen van Satsang-bijeenkomsten kwam ik ook tot een dergelijke “verlichting”. Ik schreef hierover het boek Een Christen op Satsang, waar ik nog steeds achter sta en waarin ik me nog steeds kan vinden. In dit boekje wijs ik op de non-duale aspecten in de Bijbel en in de woorden van Jezus uit het Nieuwe Testament. Het blijkt dat neo-Advaita en de boodschap van Jezus elkaar niet per se bijten. Trefwoorden voor dit inzicht zijn: helderheid, neutraliteit, niet-doen, innerlijke vrede, onbewogenheid, oordeelloosheid, gecorrigeerde perceptie. Dit zijn ook de aspecten die Ken Wapnick sterk benadrukt heeft in zijn boeken over de Cursus.

Dus ja, ik zie overlap tussen non-duale visies en de cursus en ook ik kan genieten van de helderheid van deze visies. En ja, ik zie dat het corrigeren van onze “normale” perceptie helpt om denkbeeldige grenzen op te ruimen en minder (ver-)oordelend te worden. Maar vanuit mijn klassiek Christelijke ervaringen en na mijn Satsang-periode zie ik ook dat de boodschap van Jezus in het Nieuwe Testament, in ECIW en ECvL (en andere prachtige gechannelde boeken) verder gaat dan het stadium waarin je de onbewogen, neutrale waarnemer bent van alles wat in bewustzijn verschijnt.

Deze staat is hoogstens een tussenstadium waar je even op adem kunt komen. ECvL gaat van hieruit verder en stelt dat, nu de vermeende ego grenzen verzwakt zijn, er een vervolg is, het daadwerkelijk gaan leven vanuit eenheidsbewustzijn ofwel Christusbewustzijn. Het doel is niet een soort neutrale, onbewogen, zelf-loze toeschouwer te blijven, een omschrijving die, als je goed kijkt, toch een ultieme vorm van dualiteit bevat: ik vredig hier en de ellende buiten mij, en afgedaan als “illusoir”. Gezien vanuit een absolute eenheidstheorie houdt het hier op en volgelingen van de visie van Ken Wapnick stoppen hier ook soms.

Symptomen van het blijven hangen in deze eenheidstheorie kunnen zijn:

• Geen oog hebben voor de lessen die Jezus aan Helen Schucman gaf waarbij ze uitgenodigd werd zich af te stemmen op hem en liefde te betonen, heel praktisch, aan mensen die ze ontmoette.
• Bovenmatige focus op acceptatie van het wonder voor jezelf, het bereiken van innerlijke vrede door een verschuiving van perceptie.
• De inter-relationele hoofdbetekenis van het wonder, een liefdevolle dienst aan een ander, onderwaarderen: liefde wordt een bijproduct van eigen innerlijke vrede.
• Beweren dat Jezus in ECIW niet de juiste woorden heeft gekozen om ons te onderwijzen maar kinderlijke taal gebruikte omdat we het anders niet begrijpen.
• Omdat in eenheid eigenlijk geen ruimte is voor schepping, alles wat in de cursus riekt naar differentiatie en individuatie ontkennen, herdefiniëren of wegredeneren middels ingenieuze schema’s.
• Scheppingen van God (Heilige Geest en echte Zonen zoals Jezus) afdoen als onze projecties, als symbolen.
• Minimaal of geen aandacht geven aan uitingen van liefde in de wereld.
• Vrijwel nooit praten over de nieuwe, echte wereld: een groot thema in ECIW en een hoofdthema in ECvL
• Geen continuïteit zien tussen het Nieuwe Testament en de cursussen.
• Et cetera.

Mijn hoop is dat we ooit op de eerste 50 jaar na het ontvangen van ECIW terugkijken als de “ego-verzwakkings-periode”, de periode waarin we onze perceptie corrigeerden en we onze innerlijke, complete, wonderbaarlijke innige verbinding (eenheid) met onze Schepper en met elkaar herontdekten. Maar vooral dat hierna de ECIW / ECvL-studenten medescheppers werden van een nieuwe wereld waarin liefde rijkelijk en overdadig begon te stromen en aan alle pijn, ziekte, oorlog en ellende een einde kwam als weerspiegeling van de genezen denkgeest.