Vrijwel elke lezer van Een Cursus in Wonderen (ECIW) zal moeten wennen aan het gebruik van woorden als zonde en schuld in dit boek. De termen zijn, op z’n zachtst gezegd, nogal beladen. Toen ik nog naar de kerk ging legde de dominee uit dat zonde neerkomt op het missen van je doel. Dat vind ik een mooie uitleg. Maar over het algemeen hebben de woorden zonde en schuld in christelijke kringen een morele lading die ECIW-studenten zo snel mogelijk overboord willen zetten. Zij spreken liever over een vergissing dan over een soort gerechtelijke dwaling die bestraft zou moeten worden. Wat is nu in mijn beleving een handige insteek?

Zelf gebruik ik de volgende sleutels als ik ECIW lees:

• God = onze Bron, Liefde
• Zonde = geloven in afgescheidenheid
• Schuld = vooral “schuldgevoel”
• Vergeving = niet langer geloven in afgescheidenheid

Lees s.v.p. de werkboekles (256) van vandaag eens door met deze blik:

God is vandaag mijn enig doel.

De weg naar God loopt via vergeving hier. Er is geen andere weg. Als de denkgeest geen zonde had gekoesterd, welke noodzaak zou er dan zijn geweest om de weg te vinden naar waar jij bent? Wie zou nog in het ongewisse kunnen verkeren? Wie zou onzeker kunnen zijn over wie hij is? En wie zou nog kunnen blijven slapen, in zware wolken van twijfel omtrent de heiligheid van hem die God zondeloos geschapen heeft? Hier kunnen we alleen maar dromen. Maar we kunnen dromen dat we hem vergeven hebben in wie alle zonde voor altijd onmogelijk is, en dit is wat we vandaag verkiezen te dromen. God is ons doel, vergeving is het middel waardoor onze denkgeest ten langen leste tot Hem terugkeert.

En dus, Vader, willen we tot U komen op de door U aangewezen weg. We hebben geen ander doel dan Uw Stem te horen en de weg te vinden die Uw heilig Woord ons heeft getoond.

Je ziet dan dat in deze ene les zo’n beetje de hele boodschap van ECIW verpakt zit. We zijn gaan geloven dat we afgescheiden zijn van onze Bron, van Liefde. We zijn dit geloof gaan koesteren, we houden er aan vast. In feite is er nooit iets gebeurd want we kunnen ons niet losmaken of losdenken van onze Bron. Maar goed, we moeten ons niet te snel rijk rekenen door te beweren dat er niets is gebeurd want in ons geloof en in onze beleving is er wel degelijk iets gebeurd en hebben we ons losgedacht van Liefde. Daarom is toch vergeving nodig. Niet de vergeving van iets dat eigenlijk bestraft zou moeten worden, maar correctie van ons geloof in afgescheidenheid. Hoe doen we dat? Dat staat in de laatste regels: door ons weer af te stemmen op onze Bron. Dit wordt beschreven als het luisteren naar de Stem van God.

Ik ben blij met de banner die ik ooit gekozen heb voor de Facebook-groep van Een Cursus in Wonderen – met elkaar: “Stay connected to Gods Love” (Blijf verbonden met de Liefde van God). Hierin zit alles.

Toch wil ik niet te snel de moreel beladen christelijke visie afschrijven. Het is te gemakkelijk om overhaast te willen kiezen voor een visie van volkomen vrijblijvendheid, iets wat ik zie gebeuren in de ECIW-community. Deze overhaaste aanpak leidt ertoe dat men niet zozeer het waarheidsgehalte van de droom wil ontkennen maar ook het feit dat we dromen.  Het klopt dat op absoluut metafysisch niveau geldt dat niets werkelijks bedreigd kan worden en dat niets onwerkelijks bestaat. Dat is het inzicht dat ons te wachten staat als we niet langer geloven in afgescheidenheid. Maar tot het zover is kan ons schuldgevoel een indicator bieden die ons laat zien dat we nog wel degelijk geloven in afgescheidenheid.

Laat ik het concreet maken met de recente moord op Charlie Kirk in de U.S.A. Als we niet gehinderd worden door welke religieuze overtuiging dan ook, dan zullen we stellen dat wat hier gebeurd verschrikkelijk is, dat Charlie Kirk het slachtoffer is en de schutter de dader. We willen vervolgens dat de dader gestraft wordt. Hij zal moeten boeten voor het leed dat hij velen heeft aangedaan. Een Christen zal verder kijken. Hoewel hij de schutter schuldig zal verklaren zal hij hem bij wijze van spreken op gaan zoeken in de gevangenis en hem als mens blijven zien.

Als we als ECIW-studenten te hard van stapel lopen dan roepen we vroegtijdig dat er in eenheid niets kan gebeuren en dat “wat bedreigd of aangevallen kan worden” (de persoon van Charlie Kirk) niet bestaat. Er zou dus niets gebeurd zijn, zonde bestaat niet en er is niets om je schuldig over te voelen. We zouden onthecht naar het hele gebeuren op televisie kunnen kijken en besluiten dat deze beelden ons bedriegen en dat er niks aan de hand is.  

Maar er is wel iets aan de hand. De schutter staat symbool voor al het geloof in geweld dat we in onszelf en om ons heen zien. We zien militaire parades waar mannen trots staan naast een optocht van middelen die gebruikt kunnen worden om andersdenkenden te vermoorden. We zien het ultieme geloof in afgescheidenheid om ons heen in alle vormen van aanval en verdediging. Als Zonen van God, van de Liefde, zouden we een diep besef moeten hebben dat jij en ik in eenheid met elkaar verbonden zijn. Maar zolang wij geloven dat jij en ik tegenover elkaar staan en dat dit waar is en opgelost kan worden door jouw lichaam te doden is er sprake van een diepe en tragische vergissing, of we dit nu droom willen noemen of niet.

En ik meen en hoop dat schuldgevoel een krachtige indicator vormt voor deze vergissing. Ik hoop dat de schutter zich schuldig mag gaan voelen opdat dit een opstap mag vormen naar een ontluikend besef in zijn mind dat hij op zich zelf geschoten heeft. Straffen lost op zich niets op. Maar wellicht is het in de droom nodig om te leren dat je met je aanvalsgedachten uiteindelijk alleen jezelf treft. Al is het indirect via een strafsysteem dat door anderen gehanteerd wordt.

Uiteindelijk dienen we te leren dat elke aanvalsgedachte die we koesteren tegen onszelf gericht is. We kruisigen onszelf. Zolang we hiermee doorgaan, zolang we dromen, is het wellicht niet zo erg dat we ons geschokt, boos, bang, verdrietig, schuldig etc voelen. Het doel is niet om zo snel mogelijk van deze nare gevoelens af te komen, maar om te gaan luisteren naar Zijn Stem en de weg naar onze Bron, die Liefde is, te hervinden. Laten die zogenaamd negatieve gevoelens maar een wake-up call voor ons betekenen en zo bijdragen aan ons ontwaken. Dan pas zullen de tranen gewist worden van onze ogen en dan pas is het tijd om te beseffen dat zonde nooit bestaan heeft. Dan is het moment daar dat de naam van genoemde Facebook-groep veranderd kan worden naar: “We were always connected to Gods Love”.