Sommigen beweren dat Een Cursus in Wonderen (ECIW) bedoeld is om het denken aan te spreken en te corrigeren. In mijn beleving is dit slechts deels waar en schuilt er ook een “gevaar” in deze denkwijze. Dit bestaat eruit dat je te veel over de cursus gaat nadenken en zo als het ware “aan de buitenkant” ervan blijft. Dit illustreer je dan weer door een mening te vormen over de cursus en daarmee in feite afstand creëert.

Het Engelse “mind-training” omvat echter meer dan het gaan koesteren van wat nieuwe meningen. In het Nederlands is dit “mind” vertaald met “denkgeest” en misschien zet dit ons op het verkeerde been. In Een Cursus van Liefde (ECvL; het vervolg op ECIW) maakt Jezus aanvankelijk onderscheid tussen het hoofd- en het  hartaspect van deze mind. Het is echter de bedoeling om uiteindelijk te gaan leven vanuit heelheid-van-hart; een situatie waarbij het hoofd als het ware onder curatele is geplaatst van het hart.

Gisteren schreef ik over “Onze intieme omgang met ECIW” en wees ik ook op het dubbelaspect van het wonder: het corrigeren van de perceptie (waarbij het hoofd behulpzaam is) en het laten stromen van liefde (waarin het hart een hoofdrol speelt). Ik wees erop dat eenzijdigheid een valkuil vormt.

Je kunt eindeloos blijven malen in je hoofd over die buitenkant van de cursus en dit zie ik helaas ook gebeuren bij sommige medestudenten. De eenzijdigheid van de aanpak met het verstand leidt tot worstelingen met de metafysica van de cursus. Deze worsteling is prima want hij toont aan dat je een aspect over het hoofd ziet, namelijk het hart-aspect. Dit hart-aspect vindt “vanbinnen” plaats, een plek die de cursus aanduidt als je innerlijk altaar.

We schrijven en delen in mijn beleving te weinig over onze intieme omgang met de cursus waardoor de verstandelijke buitenstaanders geen gevoel krijgen voor de liefdevolheid van de boodschap van Jezus. We zullen elkaar een inkijkje moeten geven over hoe vergeving werkt in onze mind. In feite is dit niet anders dan elkaar meer vertellen hoe we de werkboeklessen innerlijk toepassen.

Stel dat ik boos ben omdat ik me onheus bejegend voel. Iemand die de cursus vanaf de buitenkant bekijkt, zal gaan verdedigen dat deze boosheid gerechtvaardigd kan zijn. Dat kan zo zijn en ik gun hem zijn opvatting, maar ik wil met deze boosheid aan de slag. Dat kan beginnen met mijn verstand. Ik ga dit niet helemaal uitschrijven hier, wellicht een andere keer, maar ik besef dat ik me alleen aangevallen en daardoor boos kan voelen als ik geloof dat ik afgescheiden ben van de ander en dat ik een kwetsbaar, sterfelijk wezentje bent. “Dat ben je ook!”, zal de verstandige buitenstaanderroepen. Maar Jezus vraagt me in ECIW om opnieuw te kijken en iets anders te overwegen. Ik hoef dit niet te begrijpen, maar mij wordt, dus vooral in de werkboeklessen, gevraagd dit serieus te overwegen en te vertrouwen. “Maar dat is het einde van het denken en een nieuw geloof!”, roept de verstandige. “Noem het zoals je wilt, vriend, maar ik ga dit experiment aan”, antwoord ik.

Vervolgens stelt Jezus voor om zijn hulp in te roepen of die van de Heilige Geest, vertegenwoordigers van onvoorwaardelijke liefde. Ik mag hen vragen om anders te kijken naar de situatie en naar die ander. Nu komt er protest naar boven bij me en weerstand. Als ik heel eerlijk ben wil ik dit helemaal niet. Ik zie die ander waarvan ik denk dat deze me boos gemaakt heeft nu helder voor ogen en wil vasthouden aan mijn nijd. De cursus zegt dat we onze grieven willen koesteren en, helaas, ik moet erkennen dat ik ondanks mijn mooie praatjes over liefde nu ook wil vasthouden aan mijn gelijk. Dan komt een cursus-tekst naar boven: “Wil je gelijk hebben of vrede ervaren?”. “Liefst allebei”, is mijn antwoord, maar ik moet er zelf een beetje om lachen. Nu zie ik dat ik mezelf boos houd door deze grief te koesteren. Aaij, aij; Jezus heeft gelijk. Ik doe dit uiteindelijk mezelf aan, ik kruisig mezelf en houd mezelf af van innerlijke vrede.

Ik geef mijn eigen geploeter op en vraag met toenemende oprechtheid om de genezing van mijn vijandige blik. Ik word stiller en plotseling gebeurt het wonder. Ik kan het niet beter omschrijven dan dat de bodem uit mijn haat wegvalt en er die vrede ontstaat die alle verstand te boven gaat. Tegelijkertijd is er een golf van dankbaarheid en er ontstaat een opening naar mijn broeder. Ik kijk nu anders naar hem en voel mededogen. Ik herken in zijn ego-uiting op pijnlijke wijze hoe zeer we eigenlijk op elkaar lijken. Het is dubbel. Aan de ene kant is het helemaal niet fijn om zo in de spiegel mijn eigen ego-trekjes te zien en zelfs een vorm van schijnheiligheid. Maar diep vanbinnen weet ik dat deze “biecht”, dit eerlijk naar binnen kijken nodig is om “absolutie” , vergeving, te verkrijgen. Niet zozeer van moreel verwerpelijk gedrag maar van een pijnlijke vergissing.

Het blijft oefenen maar langzaam groeit door ervaring de overtuiging dat Jezus me in Een Cursus in Wonderen en in Een Cursus van Liefde de meest kostbare en dierbare handreiking biedt die ik me maar kan wensen. Een ongelofelijke combi van waarheid en liefde. Samen. Dank.