We lopen vaak door het leven met een soort ‘tunnelvisie van afscheiding’. We ervaren onszelf als een klein eiland van bewustzijn in een oceaan die soms vriendelijk, maar vaker onverschillig of zelfs dreigend aanvoelt. Onze gebruikelijke manier van kijken bevestigt dit voortdurend: ik ben hier, de wereld is daar, en er zit een dikke glazen wand tussen ons in.

Les 33 van Een Cursus in Wonderen nodigt ons uit om die bril af te zetten. De eenvoudige zin “Er is een andere manier om naar de wereld te kijken” is in feite een radicale interventie. Het is een uitnodiging om de stekker van ons ego uit het stopcontact van afscheiding te trekken en in te pluggen op het ‘veld van liefde’.

De Omslag in Waarneming

Wat deze les zo krachtig maakt, is dat er geen onderscheid wordt gemaakt tussen wat we ‘buiten’ ons zien en wat we ‘binnen’ in onszelf ervaren. De rommel op je keukentafel en de rommelige gedachte in je hoofd worden met precies dezelfde ongedwongenheid bekeken.

Het doel is om een zekere afstand te bewaren—een onthechtheid. Maar let op: hier schuilt een groot misverstand. Onthechtheid wordt vaak verward met onverschilligheid, en dat is precies wat deze les niet beoogt.

Waarom Onverschilligheid de Ultieme Afscheiding is

Onverschilligheid is niet het tegenovergestelde van angst of woede; het is er een vermomming van. Wanneer we onverschillig zijn, zeggen we eigenlijk: “Jij of dat daarbuiten raakt mij niet, want ik heb mijzelf veilig opgesloten in mijn eigen burcht.” Het suggereert een ultieme afscheiding: het ego versus de rest van de wereld.

De ‘andere manier van kijken’ waar de les over spreekt, is juist diep verbonden. Het is kijken vanuit een perspectief waarin de scheidslijn tussen jou en de ander vervaagt. Als je kijkt vanuit het veld van liefde, kun je niet onverschillig zijn, omdat je erkent dat alles wat je ziet een deel van het geheel is waar jij ook toe behoort. Je kijkt mét de wereld, in plaats van tégen de wereld.

Oefenen in het Moment

De les vraagt ons om deze nieuwe blik te trainen, vooral op de momenten dat we uit ons lood geslagen worden. Wanneer de irritatie opborrelt omdat de trein te laat is, of wanneer een collega een scherpe opmerking maakt, is dat het moment om de knop om te zetten.

Door tegen jezelf te zeggen: “Er is een andere manier om hiernaar te kijken,” geef je jezelf toestemming om de oude reflex van aanval of verdediging te pauzeren. Je kiest ervoor om de situatie niet te zien als een bewijs van jouw afscheiding, maar als een kans om de onderliggende verbondenheid te herinneren. Het is een zachte herinnering dat de vrede die je zoekt niet afhankelijk is van hoe de wereld zich gedraagt, maar van de manier waarop jij bereid bent de wereld te aanschouwen.