Het is Pasen. Een mooie gelegenheid om het gezellig te hebben met elkaar. Morgen komt er familie bij ons op bezoek voor een paaslunch. De werkenden onder ons hebben maandag lekker vrij, ook mooi meegenomen. Prima natuurlijk, en ik geniet ook van de gezelligheid, het bijpraten en vooral van de gevulde eitjes. Leuk allemaal. Dinsdag is het voor de meesten van ons weer: “over naar de orde van de dag”.

Orde? Welke orde? Als we om ons heen kijken, is het eerder de wanorde van de dag. De wereld staat op meerdere plekken in brand en hoewel het allemaal redelijk ver weg lijkt voor ons in Nederland, beginnen we voorzichtig de gevolgen te ervaren. En juist hierover gaat Pasen werkelijk: de dagelijkse wanorde is doorbroken en ontmaskerd. Dat is wat het verhaal van de kruisiging, maar vooral van de opstanding van Jezus, ons wil duidelijk maken.

In een situatie van groot onrecht en extreem geweld gaf Jezus een ultiem antwoord. Hij beantwoordde beschuldiging en onredelijke martelingen met onvoorwaardelijke liefde: “Vergeef hun, Vader, want zij weten niet wat zij doen.”
Een Cursus in Wonderen leert ons wat werkelijke vergeving inhoudt. Het betekent niet dat je de ander werkelijk schuldig acht en hem de straf die hij eigenlijk verdient niet aanrekent. Nee, Jezus bedoelt niet: “Jullie zijn zondig en hartstikke fout, God wil jullie eigenlijk voor straf kruisigen, maar goed nieuws: Hij leeft Zijn toorn uit op mij!”

Wat hebben we met dit verhaal een karikatuur gemaakt van onze liefdevolle Vader. Van de Vader die in werkelijkheid zijn afgedwaalde zoon met open armen tegemoet rent en een feestmaal voor hem organiseert. God is liefde en er is in Hem in het geheel geen duisternis. Dat is het goede nieuws van Pasen. Jezus toont deze onvoorwaardelijke liefde van onze Vader en hoe deze liefde ons draagt, zelfs dwars door de ellende en de dood van het lichaam.

Jezus is, zolang we nog geloven in de echtheid van de tijd, onze voorloper en onze hoop. Maar in waarheid biedt Hij nu aan ieder van ons die somber en bedroefd is en die gelooft in de wanorde van de dag, nieuwe hoop, kracht en de zekerheid van verlossing. Hoe? Door niet te geloven in de slechtheid van onze broeders, door in hen een roep om liefde te zien, zelfs als ze ons aanvallen. De kracht daartoe is niet de kracht van één mens, genaamd Jezus. Jezus ziet zichzelf niet als superman, maar wijst op de Bron van de kracht. Dit demonstreert Hij in de ultieme uitroep: “Vader, in Uw handen beveel Ik mijn geest.” En Hij, onze Vader, onze Bron, onze Liefde, is trouw. De dood blijkt niet het laatste woord te hebben; Pasen is het feest van de opstanding. Het is volbracht, en het is nooit anders geweest!

In de werkboekles (95) van vandaag van ECIW zien we dit direct terug:

Ik ben één Zelf, verenigd met mijn Schepper.

Oftewel: “In Uw handen beveel Ik mijn geest.”

Liefdevolle Vader, Jezus: duizendmaal dank!

Zalig paasfeest, broeders en zusters,

Hartegroet,
Simon Schoonderwoerd (ECIWcoach.com).