In onze beleving zit er iets dubbels in Een Cursus in Wonderen (ECIW). Dat “dubbele” aspect spreekt ook uit de werkboekles van vandaag; Les 43, “God is mijn Bron. Los van Hem kan ik niet zien. ”Kort samengevat komt dit dubbele erop neer dat we moeten proberen om ons waarnemen te corrigeren opdat we erachter kunnen komen dat er feitelijk niets waar te nemen valt. Er is een grote kans dat veel lezers nu al de neiging krijgen om af te haken; “Oh, als we die kant op gaan dan wordt het voor mij te abstract en hoeft het niet meer van mij!”. En het goede nieuws is dat als het je niet fascineert dat het dan ook helemaal niet hoeft. Wat je wilt!

Ooit zei Copernicus dat de zon niet om de aarde draait maar dat het omgekeerd is; de aarde draait om de zon. Is dit waar? Ja; het is waar. Is het heel erg als je dit de ver van je bed show vindt en dat je naar een zonsopkomst blijft kijken vanuit het geloof dat de aarde het middelpunt van het heelal is? Praktisch gezien niet. Het leven gaat verder.

Iets dergelijks is nu aan de gang in de natuurkunde en de filosofie. In feite is nu wel bewezen dat het materialisme onzin is, dat bewustzijn primair is en dat de klassieke natuurkunde die zich beweegt op het gebied van vormen, tijd en ruimte een erg beperkte blik op de werkelijkheid biedt. Echter; 95% van de mensen, inclusief wetenschappers, denken en handelen nog steeds volgens de lijnen van het klassieke materialisme en de klassieke natuurkunde. Is dat erg? Nee hoor; het heeft ons veel opgeleverd en dat doet het nog steeds. Het leven gaat verder.

Terug naar de Cursus. De cursus is niet uniek in haar wereldbeeld, dat besef ik, maar ze herhaalt met grote kracht en helderheid een Copernicaanse boodschap: mijn ik (ego) is niet een losstaande entiteit in een materialistische wereld. Net als 500 jaar geleden met Copernicus, net als met het materialisme en de klassieke natuurkunde, worden we bedrogen door onze zintuigen. Onze ogen, oren, neus, tastzin en smaakzin proberen ons allemaal hetzelfde te vertellen: jij bent een afgescheiden subject dat objecten buiten jezelf waarneemt. IK hier, de WERELD daar. IK hier, JIJ daar. Zo is het!

En ja; zo lijkt het inderdaad. Stel je nu eens een tijdgenoot van Copernicus voor die weigert om hem te geloven. Zo iemand kan makkelijk zeggen: “Oh ja; leg het me dan maar uit!”. Hetzelfde geldt nu als we aan een filosoof die de visie van het analytisch idealisme voorstaat (bijvoorbeeld Bernardo Kastrup) die vraag stellen. Een vraag die 1000 vormen kan aannemen, zoals: “Oh ja? Volgens mij produceren onze hersenen bewustzijn, want als ik een kogel door je hoofd schiet is je bewustzijn weg!”. En ook voor de kwantumfysica geldt dat deze contra- intuïtief is; lastig invoelbaar.

ECIW probeert ons enig gevoel bij te brengen voor onze ware identiteit. Met woorden is dat niet zo heel ingewikkeld en klinkt het ongeveer als volgt: “jullie zijn onsterfelijke en tijdloze Kinderen van de Vader”. Maar ook voor Jezus geldt dat hij als het ware zijn tijd ver vooruit is en praat tegen ongelovigen; wij dus. Voor ons klinkt genoemde ECIW-samenvatting net zo ver van ons bed als het klassieke narratief: “als je stout bent ga je naar de hel en als je braaf bent naar de hemel”. Overigens zit hier ook een diepe waarheid achter verborgen, maar dit terzijde.

Ook nu zie je broeders en zusters die ervoor kiezen om zich maar niet bezig te houden met “abstracte metafysische uitspraken” uit ECIW en sommigen zullen dit onderbouwen door erop te wijzen dat Jezus in de Cursus ook ergens stelt dat de ultieme waarheid buiten de scope van de cursus ligt en niet te onderwijzen valt. Maar hierin zit dan direct weer dat dubbele, want Jezus vindt het kennelijk toch behulpzaam om ons wel degelijk die stip op de horizon voor ogen te houden. Ik ga dit hier niet verder voor je uitpluizen en proberen te bewijzen; je hoeft Les 43 maar even door te lezen en op te merken wat Jezus zegt over het einde van waarneming en over kennis.

Het unieke van ECIW, in mijn beleving, is dat Jezus ons zowel uitleg geeft over die stip op de horizon, de realisatie van onze ware identiteit, als een startbaan biedt om vaart te maken opdat we eens kunnen opstijgen en verlossing deelachtig worden; een startbaan van liefde.  Dat vaart maken gebeurt in de werkelijkheid zoals wij die kennen door wonderwerkers te worden waarbij vergeving en het manifesteren van liefde centraal staan. Door zo te zoeken naar verbinding en weg te nemen wat ons van elkaar en de wereld scheidt, komen glimpen van die horizon ons bewustzijn binnen.

Samen met Jezus vind ik het belangrijk om de kop niet in het zand te steken. De baan van de aarde om de zon, het primaat van bewustzijn en de wondere wereld van de kwantumfysica mogen met bewondering erkend, bestudeerd en ervaren worden. Weer komt de waarde van de en-en visie naar boven: we mogen én een zo goed en liefdevol (droom-)leven nastreven (de startbaan) én weten dat we bezig zijn om vaart te ontwikkelen om op te stijgen. En daarom ageer ik, hopelijk niet al te ongeduldig, tegen mensen die óf elke meta-visie (de stip op de horizon) afwijzen óf vroegtijdig willen wegzweven (de startbaan overslaan) van planeet aarde.

Ons is een mooie brug gegeven: de Heilige Geest. Graag sluit ik af met een citaat uit Les 43:

2. In God kun je niet zien. Waarneming heeft geen functie in God en bestaat niet. Toch heeft waarneming in de verlossing, het ongedaan maken van wat nooit heeft bestaan, een groots doel. Door de Zoon van God gemaakt voor een onheilig doel, moet ze nu het middel worden waarmee hij zich zijn heiligheid weer bewust wordt. Waarneming heeft geen betekenis. Toch geeft de Heilige Geest er een betekenis aan, heel dicht bij die van God. Genezen waarneming wordt het middel waardoor de Zoon van God zijn broeder en zo zichzelf vergeeft.