Mijn plek!

Woman gesturing out of car window

Op eerste Kerstdag halen m’n vrouw en ik per auto onze schoonzus en zwager op om gezamenlijk naar de familiebijeenkomst te rijden. Bij het appartement waar ze wonen zijn veel parkeerplaatsen. Ik parkeer midden op twee vakken zodat onze gasten straks makkelijk in kunnen stappen. Terwijl m’n vrouw gaat aanbellen verschijnt er een klein autootje dat vlak voor de neus van mijn auto parkeert. De bestuurster werpt zeer boze blikken naar mij omdat ik op twee plekken (haar plek?) geparkeerd sta. Ik wijs naar links en rechts waar op luttele afstand nog vele andere plekken beschikbaar zijn. Mevrouw verzet haar auto iets zodat ze de weg blokkeert en met de voorkant van haar auto wijst naar het parkeervak waar ze in wil. Daar waar ik nu sta.

Ik vind het belachelijk maar vanuit een oppervlakkig Kerstsentiment verplaats ik met enige moeite mijn auto zodat ze op haar plekje kan staan. Laat ik de wijste maar zijn. Ze parkeert, werpt me nog een boze doch triomfantelijke blik toe en beent weg. Dertig seconden laten verschijnen de gasten en m’n partner. Toch blijft het knagen. Ik ben boos op dat stomme eigenwijze mens en ook op mezelf omdat ik de confrontatie uit de weg ben gegaan. Het is toch ook belachelijk!

Werk te doen, ik weet het. Het voelt als tegen de stroom in roeien. Als ik haar probeer te vergeven dan voelt het onecht. Ik zie dat mijn “laat ik de wijste maar zijn” totaal niets met vergeven te maken heeft. “Forgiveness to kill” noemt de Cursus dit. Het is totaal gebaseerd op afscheiding waarbij ik mezelf superieur acht aan die ander. Het is ook merkbaar dat er van vergeving geen plaats is op deze manier. De boosheid verdwijnt namelijk allerminst.

Gelukkig ben ik in die zin iets wijzer geworden dat ik wat sneller erken dat “ik” niet vergeven kan. Dit “ik-gevoel” is namelijk de indicator dat ik geloof in afgescheidenheid. In het mijn en het dijn, in mijn plek en jouw plek, in aanval en verdediging. Hier kan geen vrede uit voortkomen.

De laatste zinnen van WB359 komen in het bewustzijn:

Help ons vergeven, want we willen worden verlost. Help ons vergeven, want we willen in vrede zijn”.

Ik herhaal de zinnen rustig, me bewust van de inhoud en ervaar de weerstand vanuit het ego. Dat wil helemaal niet worden verlost, het wil helemaal niet zachter worden en zo ook maar iets van vrede ervaren. Het wil gelijk hebben, verontwaardigd zijn, boos zijn. Ik zie het gebeuren en besluit weer naar de twee bovenstaande regels te luisteren, erop te vertrouwen. Het vergt voor mij wat tijd om de zegen binnen te laten komen. Op een gegeven moment zie ik in mezelf exact dezelfde verbetenheid over “mijn plek” als in de door mij geprojecteerde bestuurster van het zwarte wagentje. Niet fijn om zo in de spiegel te kijken. “Wil je gelijk hebben of vrede ervaren?” klinkt het zachtjes. Ik wil vrede ervaren en volg die Stem richting de rust, de ontspanning. Dankbaar voor deze Hulp.

Een gedachte over “Mijn plek!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s