In de eerste vier blogs heb ik geprobeerd duidelijk te maken dat ons verstand moeite heeft met nadenken over de schepping en dat het zelfs kan uitkomen op een wat kille theorie waarin alles moet worden afgedaan als illusie omdat er volgens de regels van de logica geen enkele vorm van differentiatie of individuatie mogelijk kan zijn binnen de eenheid. Liefde zou een soortrestproduct zijn dat vanzelf opborrelt als ons noeste en consequente denkwerk alles wat we waarnemen en meemaken heeft afgedaan als “illusoir”, inclusief Jezus, de Heilige Geest en anderen. Toch spreekt Jezus in de cursus ons verstand aan en geeft hij ons een heel tekstboek vol metafysica. Is dit niet tegenstrijdig aan mijn opmerkingen over waar ons denken toe leidt?

Jezus kent natuurlijk onze valkuil en weet dat ons ego zijn toevlucht zal gaan nemen tot “vindingrijkheid en scherpzinnigheid” (zie vorige blog) als hij niet heel voorzichtig te werk gaat. Daarom kiest Jezus zijn woorden heel precies. Hij komt in het Tekstboek niet met ingewikkelde schema’s, diagrammen en stappenplannen. Nee, hij bedient zich van warm en menselijk taalgebruik. Ken Wapnick meent dat Jezus kiest voor een soort kinderachtige brabbeltaal omdat wij nog zo kinderachtig zijn. Jezus zou gewoon nog even toestaan dat wij over God denken als “pappie” en ons vanuit kinderlijk vertrouwen tot Hem wenden omdat we nog te bang zijn om te beseffen dat “pappie” helemaal niet weet dat wij bestaan, laat staan dat Hij zich zou bekommeren om onze noodroep. Wapnick kiest ervoor ons de zogenaamde onversneden waarheid te vertellen en zet vol in op een eenheidstheorie.

Ik weet, zoals eerder aangegeven, dat sommige ECIW-studenten niet of nauwelijks bekend zijn met het Nieuwe Testament. Maar misschien wel de belangrijkste boodschap van Jezus was toen dat God geen afstandelijk en wreed superwezen is maar Liefde. Jezus sprak God aan als “Abba”, vader of preciezer: papa. Ik vind dit vertederend, ontroerend, een ware openbaring en wonderschoon. Het stemt mij dankbaar.

De Jezus die ons de cursus heeft gegeven gaat ons niet uitleggen dat het nu maar eens afgelopen moet zijn met dat kinderachtige beeld van God als papa. Natuurlijk, God is geen lieve kerstman die zijn verwende kinderen wel eens op hun wenken zal bedienen. Maar God is een Vader, Hij is Liefde die Zich uitbreidt. Nu gebruik ik wel vanuit mijn hart de hoofdletters die mijn verstand in de eerste blog (Tijdloze schepping?) nog niet gebruikte. In de cursus vertelt Jezus dat God de Vader Zich uitbreidt en ons, Zijn Zonen, schept. Jij en ik zijn Zonen van een liefhebbende Vader. Met deze woorden meent Jezus dat hij ons het best kan duidelijk maken wie wij zijn. Jezus kiest bewust voor dit warme taalgebruik omdat hij iets van de warmte van het Vaderhart van God wil laten voelen. Jezus wil vooral ons hart aanspreken en niet in de eerste plaats ons verstand. Hij plaatst zo ons verstand onder curatele van het hart.

En wat zegt Jezus dan in het Tekstboek tegen ons hart? Hij vertelt ons dat de Vader Zijn Liefde uitbreidt en dat hij Zonen schept die in eenheid met de Vader en met elkaar verbonden blijven. Jij en ik en iedereen vormen samen het Zoonschap. Het centrale thema van de cursus is, in mijn beleving, het mysterie van de Heilige Relatie. Dat mysterie is dat jij bestaat als uniek Kind van de Vader in alle eeuwigheid en alle tijdloosheid. De ik die jij diep van binnen voelt, de “jij” die aangesproken wordt in de cursus is een uniek Kind van de Vader. Jouw bestaan dat je diep van binnen voelt, ja, wat het enige is waar je totaal zeker van bent, is een godsgeschenk; nu en in alle eeuwigheid. Dát is de onbegrijpelijke waarheid die Jezus ons geeft in de cursus. We leven in een Heilige Relatie waarbij wij bestaan in eenheid met de Vader en met elkaar. Maar ik schrijf hier dus “wij”, meervoud. Maar meervoud (Zonen) met behoud van eenheid (Zoonschap). Maar wat zijn wij dan precies vergeten? Wij zien alleen nog maar die “wij”, die Zonen en niet meer het Zoonschap.

Vervolgens geeft Jezus ons de werkboeklessen die ons kunnen helpen (ons!) dat we weliswaar unieke Kinderen zijn van de Vader maar niet van Hem en elkaar gescheiden. Jezus helpt ons om deze onbegrijpelijke Heilige Relatie weer te gaan ervaren want door te geloven dat “wij” op onszelf staan, blokkeren wij de stroming van liefde die de basis vormt en de essentie van ons bestaan. Liefde is onze bron, onze essentie en het middel om onze Heilige Relatie weer te herinneren.

De woorden van de cursus zijn altijd symbolen (van symbolen) dus ja, zodra we woorden gebruiken dan is er sprake van beeldspraak. Maar als je de zorgvuldig gekozen woorden en het taalgebruik van Jezus afwijst of meent te moeten corrigeren dat begeef jij je op een glibberig en eigenwijs pad. Zou Jezus niet precies de woorden gekozen hebben waarvan hij weet dat deze het meest behulpzaam zijn? Wordt vervolgd.

Txt 4; VII:6:

In de Bijbel wordt herhaaldelijk gezegd dat je God moet prijzen. Dit betekent beslist niet dat je Hem zou moeten zeggen hoe geweldig Hij is. Hij heeft geen ego waarmee Hij zoʹn loftuiting in ontvangst kan nemen, en geen waarneming waarmee Hij die beoordelen kan. Maar zolang jij je rol in de schepping niet vervult, is Zijn vreugde niet compleet omdat de jouwe incompleet is. En dit weet Hij. Hij weet het in Zijn eigen Wezen, en in de ervaring daarvan van Zijn Zoons ervaring. Het voortdurend uitvloeien van Zijn Liefde wordt belemmerd wanneer Zijn kanalen gesloten zijn, en Hij is eenzaam wanneer de denkgeesten die Hij geschapen heeft niet ten volle met Hem communiceren.

Waar zijn we na de vorige drie blogs nu aangeland? We hebben vastgesteld dat we, als we eerlijk zijn, ons geen voorstelling kunnen maken van de schepping binnen eenheid en liefde. We kunnen echter wel nadenken over eenheid en dat doen we naar hartenlust. Hierin vinden we aansluiting bij andere eenheidsvisies en bij uitvoerig uitgewerkte toelichtingen van sommige cursusleraren op Een Cursus in Wonderen. Deze visies en uitleg vinden we logisch klinken: ”hier kunnen we wat mee!”, is de overheersende gedachte . Ons denken weet dat in eenheid geen onderscheid kan bestaan en dat er geen ruimte is voor differentiatie en individuatie. Ik heb laten zien hoe ons denken dan uiteindelijk komt tot stevige oneliners zoals “God weet niets van ons” en “Er zijn geen anderen” (zie hiertoe vorige blogs in deze serie). We voelen ons gesteund in onze benadering van de cursus door een bekende tekst uit de inleiding:

De cursus beoogt niet de betekenis van liefde te onderwijzen, want dat gaat wat onderwezen kan worden te boven. Hij beoogt echter wel de blokkades weg te nemen voor het bewustzijn van de aanwezigheid van liefde, die je natuurlijk erfgoed is. Daartoe gebruikt hij woorden, die symbolisch zijn en niet kunnen uitdrukken wat achter symbolen schuilgaat. Alleen het ego stelt vragen, want alleen het ego twijfelt.

Jezus vertelt on in de cursus dat wij scheppingen zijn van een liefdevolle God, uitbreidingen van Zijn liefde, en geeft in bovenstaand citaat aan dat wij ons hier met ons verstand geen voorstelling van kunnen maken. Waar we wel, zij het moeizaam, over kunnen gaan praten is over het wegnemen van de blokkades voor het bewustzijn van de aanwezigheid van liefde. En hier kunnen we tenminste wel wat mee als we het gesprek verplaatsen van liefde naar eenheid. Want wat afscheiding is weten we maar al te goed; dat is het geloof in onderscheid. Hoe simpel wordt het nu! Er kan, zo concluderen we nu, geen echt onderscheid bestaan tussen mij en jou, mij en Jezus, mij en de Heilige Geest en, uiteindelijk, tussen mij en God.

In absolute eenheid kan niks gebeuren, zo redeneert ons verstand. Ik heb cursus-studenten de vraag horen stellen of je een kind dat in de vijver valt wel zou moeten redden en een cursus-leraar horen vertellen hoe ze onaangedaan zit te lachen voor de tv bij het zien van beelden over oorlog en geweld. Het is immers allemaal illusoir? In eenheid kan toch niks gebeuren? Is juist ons geloof in ellende niet ontstaan omdat de Zoon van God vergat te lachen om de illusie? Door onze handen uit de mouwen te steken versterken we immers deze illusie alleen maar?

Dit zijn extreme voorbeelden, ik weet het, en goddank loopt het bij de meeste cursus-studenten niet zo’n vaart en voelen ze ergens wel dat dit niet de bedoeling kan zijn. Binnen absolute eenheid is er geen goed en kwaad, kan er niks gebeuren en is sprake van een soort neutrale a-moraliteit. Ons verstand kan smullen van de waterdichte logica, van deze kille helderheid. Is dit wat Jezus ons in de cursus onderwijst? Komt “als vanzelf” de liefde naar boven borrelen als we via kille abstracties zogenaamde kunstmatige blokkades slechten?

We moeten terug naar het begin en de wortel van dit misverstand in beeld proberen te krijgen. In feite volgt na de uitspraak over liefde in bovenstaand citaat een waarschuwing voor ons, want de rest van de tekst luidt:

“De cursus geeft eenvoudig een ander antwoord zodra de vraag is gesteld. Dit

antwoord probeert niet zijn toevlucht te nemen tot vindingrijkheid of scherpzinnigheid. Dit zijn eigenschappen van het ego. De cursus is eenvoudig. Hij heeft één functie en één doel. Alleen daarin blijft hij geheel consistent, want alleen dat kan consistent zijn.”

We moeten niet proberen een eenheidstheologie in elkaar te flansen op basis van vindingrijkheid of scherpzinnigheid. Dit zijn eigenschappen van het ego. Als we enkel ons verstand inzetten en vanuit ons geloof in afgescheidenheid ontkenning of weglachen als methode gaan hanteren dan resulteert dit in de zichzelf superieur voelend, verhard ego.

Wat ontbreekt hier toch? Klopt het verhaal van eenheid dan niet en moeten we toch geloven in onderscheid? Nee, dat is het niet. Maar we hebben ons denken op de troon gezet en zijn ons hart vergeten.

Liefde kan niet onderwezen worden maar wel herkend door ons hart. Ons verstand kan, zoals in eerdere blogs vermeld, niks met schepping binnen eenheid maar ons hart verwondert zich, juicht en is dankbaar. Het is dit hart dat zonder aarzelen ons ertoe beweegt het kind uit de vijver te redden. Het is dit hart dat huilt van mededogen als het de schreeuw om liefde vertaald ziet in het oorlogsgeweld op tv. Het is dit hart dat de goddelijke weg herkent die Jezus ons in de cursus toont; de weg van de heilige relatie. Wordt vervolgd.

In “Tijdloze schepping?” probeerde ik te laten zien dat, als we eerlijk zijn, ons voorstellingsvermogen tekort schiet als we nadenken over schepping en over de tijdloze aard van ons wezen. In “Tijdloze schepping en aardse strubbelingen” schetste ik dat we ons niet laten tegenhouden door ons beperkte voorstellingsvermogen om toch aan de slag te gaan met de cursus in ons leven van alledag. Veel bezoekers van ECIW-Facebook-groepen zijn niet heel intensief bezig met de cursus en nemen genoegen met een mooi plaatje hier en een fraai citaat daar. Misschien betreft dit ook de studenten die ik in de blog over aardse strubbelingen onderbracht in groep 1. Helemaal oké natuurlijk en weet je welkom mocht je toch toevallig de moeite nemen deze blog te lezen.

Anders wordt het als we echt werk willen maken van de cursus en deze gaan toepassen op ons leven op basis van een niet (helemaal) doorleefd geloof in metafysische uitspraken waar we ons eigenlijk maar bar weinig bij kunnen voorstellen. Dit zullen vooral lezers zijn die ik ietwat kunstmatig, ik geef het toe, even in groep 2 plaatste in de blog over aardse strubbelingen. Sommigen hebben een christelijke achtergrond en zij ervaren gewoonlijk opluchting omdat we het nare beeld van een wraaklustige God vaarwel kunnen zeggen. Anderen zijn niet of minder bekend met de Bijbel en hebben een interesse die verder reikt dan Een Cursus in Wonderen. Ze kunnen bekend zijn met het non-duale gedachtegoed van andere levensbeschouwelijke stromingen. Zij brengen hun eigen visie en ervaringen met zich mee. Denk aan de “methode” waarbij je de stille waarnemer probeert te zijn van alles wat zich in de geest aandient. Maar ook aan een stellig geloof in absolute eenheid en de illusoire aard van alles dat riekt naar differentiatie en individuatie. De niet-christelijke ECIW-studenten proberen als het ware door de Christelijke terminologie van de cursus heen te kijken om zo te komen tot de kern van de kwestie.

Zij vinden hierbij één van de bekendste exegeten van de cursus aan hun zijde: Ken Wapnick. Hij benadrukte  dat de cursus een specifieke vorm van non-dualiteit aanbiedt met christelijke terminologie, waarin de illusoire duale wereld wordt gebruikt als een middel voor vergeving en genezing van de geest. Wapnick stelde dat dit geen compromittering van de non-duale visie is, maar slechts een praktische en symbolische manier om ons vanuit onze huidige ervaring van dualiteit naar een besef van non-dualiteit te brengen. De uitspraken die ik cursus-studenten uit groep 2 in de mond legde, komen grotendeels voort uit de visie van Ken Wapnick , een visie die al decennia dominant is in Nederland. Deze visie resoneert direct bij studenten die geen christelijke achtergrond hebben en wel bekend zijn met het non-duale gedachtengoed. Ik citeer ze nog een keer:

“Als alles één is dan is er geen God die afweet van de wereld, dan is leed onbestaanbaar, dan bestaan er geen ik en jij, dan is er dus ook geen jij die mijn hulp of aandacht nodig heeft, dan is er eigenlijk ook geen Jezus en geen Heilige Geest; dit zijn slechts symbolen. Hulp vragen aan God of aan de Heilige Geest voor problemen die we tegenkomen is dan onmogelijk; er zijn immers geen problemen in de ongedifferentieerde absolute eenheid waarin geen enkele vorm van onderscheid of conflict kan bestaan.”

De cursus-gemeenschap in Nederland is doordrengd met deze visie die wordt gezien als de meest pure en gezuiverde boodschap van de cursus. Kanttekeningen plaatsen bij deze visie of bij de bruikbaarheid ervan wordt gezien als vloeken in de cursus-kerk en deze “zuivere leer” wordt niet zelden met groot fanatisme verdedigd tegen andersdenkenden. Wat doet jouw denken nu? Concludeert het dat de schrijver van deze blog het volkomen oneens is met Ken Wapnick? Voel je al een lichte weerzin opborrelen dat ik het in mijn hoofd durf te halen om (bruikbaarheid van) de visie van deze autoriteit tegen het licht te houden?

Probeer dan mij en jouw oordeel over mij even te vergeven en gun jezelf de openheid van geest om je af te vragen of je de geciteerde uitspraken echt helemaal doorleeft of vooral sterk gelooft. En als je deze sterk gelooft, onderzoek dan eens hoe bepalend ze zijn voor hoe jij je leven leidt. Ben je er zachter, milder, liefdevoller, verdraagzamer, een wonderwerker, baken van liefde door geworden die niet alleen in woord maar ook in daad je liefde laat stromen naar anderen? Dan ben ik daar dankbaar voor. Maar ben je vooral bezig in je eentje weg te vluchten van deze illusoire, aardse ellende richting jouw eigen innerlijke paradijsje? Dan is daar ook niks mis mee maar dan doe jij je in mijn beleving tekort en nodig ik je uit om verder te lezen. Wordt vervolgd.  

In de blog “Tijdloze schepping?” gaf ik aan hoe moeilijk het is om ons over dit thema iets voor te stellen. Vragen over de oorsprong van het universum en over ons “zijn” worden wel vragen over de ontologie van het bestaan genoemd. Als je dit woord opzoekt, vind je zoiets als

“Ontologie, ook wel bekend als zijnsleer, is een tak van de filosofie die zich bezighoudt met de studie van het ‘zijn’ of het ‘bestaan’. Het onderzoekt de fundamentele aard van de werkelijkheid en de eigenschappen van alles wat bestaat. Ontologische theorieën proberen te definiëren wat ‘is’ en beschrijven de relaties tussen verschillende entiteiten”.

Terecht wordt bij deze omschrijving het woord “theorieën” gebruikt en dit laat zien dat we met ons beperkte verstand toch iets helder proberen te krijgen over de oorsprong van ons bestaan.

Veel cursus-studenten nemen kennis van wat de cursus schrijft over de schepping en als je maar vaak genoeg bepaalde formuleringen hoort, bijvoorbeeld over het uitbreiden van liefde, dan wen je daar aan, je gaat het vanzelfsprekend vinden en ze gaan een plekje krijgen in hoe je denkt over je eigen bestaan. Dit gebeurt haast ongemerkt. Ik zie dat al dan niet goed doordachte theorieën over de schepping sterk doorwerken in ons leven van alledag en in hoe we dit leven proberen vorm te geven vanuit de cursus. Ik zal dit proberen te illustreren met twee uitersten.

1. Onder het motto “waarom zouden we meer aandacht besteden aan iets dat tot een ander, tijdloos, domein behoort?” kunnen we besluiten de ontologische vragen maar een beetje te parkeren en te focussen op het domein van tijd en ruimte. Dat klinkt als een pragmatische aanpak. Laten we maar gewoon die jaren die ons hier op aarde gegeven zijn proberen zo gelukkig mogelijk door te brengen. We constateren dat we leuke dingen meemaken maar helaas ook ellende en gebruiken de cursus om de balans richting de leuke dingen te laten doorslaan. We werken aan zelfliefde en innerlijke vrede en ons ideale leven bestaat dan uit het bereiken van een hoge leeftijd in een gezond lichaam, omringd door dierbaren en daarna, als het dan toch moet gebeuren, een vlotte en pijnloze dood. Vervolgens zien we wel hoe het nu uitpakt met die ontologie en zo.
2. Nu het andere uiterste. We richten ons zo veel mogelijk op dat domein waarvan we ons eigenlijk geen voorstelling kunnen maken. Op het tijdloze, eeuwige domein van Gods schepping. Het klinkt ook zo heerlijk: “we zijn tijdloze schepselen, geliefd en vol liefde, onkwetsbaar en onsterfelijk, één en al geluk. Ondertussen overkomt ons evengoed de ellende die hierboven al genoemd werd maar deze doen we af als onecht, als illusoir. We willen alvast leven in een vreedzame bubbel van liefde en eenheid. Alles wat niet past in ons beeld van eenheid ontkennen we. Als alles één is dan is er geen God die afweet van de wereld, dan is leed onbestaanbaar, dan bestaan er geen ik en jij, dan is er dus ook geen jij die mijn hulp of aandacht nodig heeft, dan is er eigenlijk ook geen Jezus en geen Heilige Geest; dit zijn slechts symbolen. Hulp vragen aan God of aan de Heilige Geest voor problemen die we tegenkomen is dan onmogelijk; er zijn immers geen problemen in de ongedifferentieerde absolute eenheid waarin geen enkele vorm van onderscheid of conflict kan bestaan.

Er zijn cursus-studenten die zich kunnen vinden in één van de twee hierboven genoemde standpunten. Als ze met elkaar in discussie treden dan zal de aanhanger van standpunt 1 de adept van standpunt 2 verwijten dat deze ellende en noodlot ontkent en een spirituele bypass uitvoert. Omgekeerd zal iemand uit groep 2 vinden dat de persoon uit groep 1 nog te veel waarde hecht aan de illusoire wereld van tijd en ruimte. Hij zal beweren dat er binnen de eenheid niks kan gebeuren en dat vermeende ellende en noodlot niet meer zijn dan op angst en geloof in afscheiding gebaseerde beelden die je zelf projecteert.

Vermoedelijk horen de meeste studenten beide stemmetjes vanbinnen klinken. We worden heen en weer geslingerd tussen de “realiteit” van het leven van alle dag en de prachtige omschrijving van een Goddelijke identiteit die we echter nog niet helemaal, of zelfs nog helemaal niet, gerealiseerd hebben.

Door onze innerlijke onrust te beschrijven aan de hand van deze twee standpunten komt er nog een eigenschap van onszelf aan het licht. In de blog “Tijdloos scheppen?” gaf ik aan dat we niet anders kunnen dan denken in termen van tijd en ruimte, oorzaak en gevolg. Wat nu naar bovenkomt is onze neiging om te oordelen en om zonder meer aan te nemen dat ons oordeel belangrijk is. Is de wereld die we zien nu een illusie of niet? Moet ik nu wel of niet streven naar lichamelijke genezing? Kan ik anderen helpen of maak ik daarmee hun en mijn illusie juist echt? Mag ik hulp aan God, Jezus en de Heilige Geest vragen voor zaken die het domein van ruimte en tijd betreffen of juist niet en moet ik juist vragen om me te laten zien dat dit domein helemaal niet bestaat? Is er überhaupt wel een “entiteit” (zie omschrijving van ontologie aan het begin van deze blog) aan wie ik hulp kan vragen of kan dat helemaal niet in eenheid en zijn het allemaal symbolen?

De uitnodiging is om te onderzoeken hoe je zelf te werk gaat met deze kwesties. Om te proberen een beetje zicht te krijgen op wat je bent gaan geloven zonder het nog echt te doorleven en hoe dit jouw houding in dit leven (droomleven?) beïnvloedt. Streef je naar die staat van tijdloze, absolute eenheid zelfs als jij je hier geen enkele voorstelling van kunt maken? Doe je aardse zaken af als illusie terwijl deze nog echt voelen? Of neem je deze zaken juist serieus omdat je niks kunt met dat ontologische gedoe? Wordt vervolgd.

We kunnen ons bij de schepping niks voorstellen. Zo, dat moest ik als eerste zeggen. Dit is makkelijk gezegd maar de vraag is hoe ik nu verder kan gaan. Wat ik zal doen is aandacht geven aan wat we wel geneigd zijn ons voor te stellen bij de schepping. De kunst is om daarbij zo goed mogelijk onszelf in de gaten te houden. Want bij het maken van een voorstelling van iets, in dit geval van de schepping, gaan we onbewust uit van onszelf. We kunnen niet anders. Als we gaan praten en nadenken over de schepping dan gebeurt dit binnen de beperkingen van ons verstand. Dit verstand kan goed uit de voeten met kwesties die zich afspelen in tijd en ruimte. Zonder er echt bij stil te staan voeren we bijvoorbeeld de factor “tijd” in. Eerst was er dit, toen vond de schepping plaats en toen was er dat. Schepping gaat toch over het ontstaan van iets? En als iets ontstaat dan was het er eerst niet en later wel. Dat is de manier waarop wij over schepping denken. Dus ons verstand wil weten waar we moeten beginnen. Wat was er eerst? We vinden dit een volkomen logische vraag en een goed uitgangspunt omdat wij leven in de wereld van tijd en ruimte waarbij oorzaak en gevolg vanzelfsprekendheden zijn. Uit het één komt het ander voort.

Met dit in het achterhoofd zien we dat het niet zo gek is dat in onze scheppingsverhalen de factor tijd een hoofdrol speelt. Wat was er eerst? En daar gaan we dan. Eerst was er God, Niets, een Bron, een eerste Oorzaak, Eenheid en noem maar op. En vervolgens gaat er iets gebeuren. Zo dachten onze christelijke voorouders na over het begin van de schepping. De vraag: “hoeveel jaar geleden begon het” vinden we heel terecht. Aanvankelijk dachten we dat de schepping zo’n zesduizend jaar geleden plaatsvond. Nu noemen we de big bang het begin en die zou zo’n 13,8 miljard jaar geleden hebben plaatsgevonden. Was dat het begin van het universum? Begonnen toen ruimte en tijd? Het is niet zo moeilijk om te voorspellen welke vragen wij ons vervolgens stellen. Ons voorstellingsvermogen denkt in termen van tijd, wat was er dan voor de big bang, en ruimte, wat is er buiten de buitengrens van het uitdijende heelal?

Studenten van Een Cursus in Wonderen (ECIW) vinden in dit boek woorden die iets proberen te duiden over de schepping. Ik doe ook een poging:

“Schepping is uitbreidende liefde met behoud van eenheid”

Kun jij je hierin vinden? Ik kan het ook in meer antropomorfe taal uitdrukken:

“De vader breidt zich uit in de zoon”

Ik ga maar niet aan de gang met hoofdletters want dat is ook maar een truc om iets een status van verhevenheid te geven die op zich niets verder verduidelijkt. Ik ga ook niet schermen met ECIW-citaten want ik wil zo dicht mogelijk bij jouw en mijn belevingswereld blijven en niet mijn toevlucht nemen tot bewijs dat ik ontleen aan een verheven boek of leraar.

Twee mooie, vetgedrukte zinnen. Maar heb ik nu iets echt helder of voorstelbaar gemaakt? Nee, niet echt. Ik heb het woord “uitbreiden” gebruikt en voor ons is dit woord tijdgebonden. Eerst is er iets (liefde of de vader) en dan komt er iets bij (nog meer liefde of een zoon). Mogelijk denken we niet ruimtelijk in de zin van klein en groot maar toch koppelen we het woord “uitbreiden” aan een vorm van groter worden. En vormen bestaan in tijd en ruimte.

De cursus stelt dat de uitbreiding plaatsvindt in de eeuwigheid of in tijdloosheid. Sta eens stil bij deze begrippen. Stiekem denk ik bij eeuwigheid toch weer aan een hele lange tijd en ik weet dat dit niet de bedoeling is. Wat dat betreft is “tijdloosheid” een beter begrip, juist omdat ik me hier niets meer bij kan voorstellen.

ALLES wat ik nu weet van het leven speelt zich af binnen tijd en ruimte. Hoe is een tijdloze waarneming, gedachte of gevoel? Sta hier goed bij stil! Kijk naar binnen en stel vast dat bij elke waarneming, bij elk gevoel en bij elke gedachte de tijd een rol speelt. Hoe is het als een waarneming, gedachte of gevoel precies nul seconden duurt? Aha; intuïtie dan maar! Maar ja; eerst had je de intuïtie niet en toen wel. Daar is hij weer, de factor tijd.

Hopelijk ben je nu niets wijzer geworden en heb je hooguit iets meer besef gekregen van hoe weinig we ons kunnen voorstellen bij een tijdloze schepping, bij een tijdloze uitbreiding van liefde en bij tijdloos bestaan. Voor nu is er even voldoende geduizeld.

Onlangs postte ik in de Facebook-groep “Een Cursus in Wonderen-met elkaar” een video met de titel: “In Uw handen beveel ik mijn geest”. Hierin probeerde ik de toehoorder mee te nemen in de innerlijke worsteling die ik ervaar als ik last heb van slapeloosheid. Die worsteling gaat gepaard met een gevoel van onmacht en wanhoop. Tijdens zo’n nachtelijke strijd breng ik mij het kruisigingsverhaal van Jezus te binnen zoals beschreven in de Bijbel. Ik ervaar op zo’n moment grote verbondenheid met hem die deze weg voor mij is gegaan. Met Jezus bereik ik na innerlijke strijd het moment van overgave, de titel van de video, “Vader in Uw handen beveel ik mijn geest”. En dan, in dat moment van volledige overgave aan Liefde, ervaar ik verlossing en de vrede die alle verstand te boven gaat.

Het delen van deze video is niet bedoeld als een vorm van exhibitionisme maar als een poging behulpzaam te zijn voor broeders en zusters die worstelen met hun eigen leed. Om hen uit te nodigen zich in te leven in het kruisigingsverhaal om zo de verlossing van het leed zelf te mogen ervaren.

Een zuster reageerde boos en haast furieus: “Jezus had niet geleden!”. Vervolgens ontsponnen er discussies over die vraag: “Had Jezus geleden?”. Waar ik geprobeerd had iets van mijn innerlijke strijd en verlossing door Liefde te tonen opdat anderen die zouden kunnen herkennen en de vreugde met mij delen, ontstond er een theologische / metafysische discussie die al eeuwenlang aan de gang is. Kort gezegd kan men niet begrijpen dat de Goddelijke Jezus ook menselijke emoties en gevoelens had. Jezus, die tenslotte begreep dat alles illusoir was, speelde slechts alsof hij mens was, als een soort Goddelijke toneelspeler of, in mijn beeldspraak, een geestelijke versie van superman.

Ergens kan ik me inleven in deze felle reacties. In de eeuwen na het leven van Jezus heeft men het lijden van Jezus verheerlijkt en stelde men dat God dit lijden nodig had om de zondige mensheid te vergeven. Dit nare beeld van een wraaklustige God maakte dat ik nauwelijks meer kon luisteren naar de preek die tijdens Pasen werd gegeven in de kerk. Pasen hoort een verhaal te zijn waarin de opstanding wordt gevierd en niet een verhaal van wraak.

In eerder blogs schreef ik dat het meest eerlijke antwoord is dat Jezus de enige is die weet hoe hij alles beleefde. Andere broeders en zusters in de Facebook-groep beseften dit en wilde Jezus via mediums raadplegen. Dit is een onderwerp op zich maar ik stel vast dat verschillende mediums tot verschillende uitspraken komen die net zo uiteenlopen als onze meningen.

En weer is dit niet waar het mij om gaat. Ik wil niet aangeven wat jij moet geloven maar ik geef aan wat voor mij behulpzaam is. Voor mij, en voor talloze christenen, is Jezus als menselijke broeder een bron van herkenning en inspiratie. Hij was mens en leefde onder ons. Wat maakte hem dan zo bijzonder? Hij was een mens die leefde vanuit liefde en vanuit een diep besef van verbondenheid met de Vader en daardoor met zijn broeders en zusters. We leren hem in de Bijbel kennen als warm en bewogen mens. En de Liefde van waaruit hij leefde overwon uiteindelijk de dood. En dit is zijn nalatenschap voor ons. Door in zijn voetsporen te treden, door ons te vereenzelvigen met hem, door te herkennen dat zijn leven symbool mag staan voor ons eigen leven, ervaren we de verlossing met- en door hem. Wat ben ik hiervoor dankbaar!

Jij, als lezer van deze blog, hoeft niet mee te gaan in hoe ik mijn leven ervaar als een opeenvolging van kruisigingen waarin ik besef dat ik deze mezelf aandoe maar me toch onmachtig voel en eenzaam (“Vader, waarom hebt U mij verlaten”) totdat ik, samen met Jezus, roep: “Vader, in Uw handen beveel ik mijn geest”. In deze laatste uitroep herken ik de woorden van Jezus in de laatste werkboeklessen:

Les 361-365

Dit heilig ogenblik wil ik U geven.
Neemt U het in handen. Want U wil ik volgen, in de zekerheid dat Uw leiding mij vrede geeft.

En dan ervaar ik dat het doek dat in de tempel het Heilige der Heilige afschermde scheurt en de bodem uit het lijden valt. Licht breekt door en er is verlossing met een vrede die alle verstand te boven gaat.

Was mijn lijden hiervoor nodig? Nee, God wil niet dat wij lijden, maar mijn zelfverkozen leed, de kruisiging van mijzelf, brengt mij bij de Bijbelse Jezus die mij de “lijdensweg” tot voorbij het lijden toont. Zo draagt mijn broeder mij en is hij mijn steun en toeverlaat waarvoor ik dankbaar ben. Noem mij een slechte cursusstudent, noem mij onzuiver in de leer en voel je vrij om Jezus anders te zien als dat jou helpt. Ik geniet van zijn ogen vol liefde en medeleven. Dankbaar.  

Binnen de gemeenschap van Een Cursus in Wonderen kiezen sommige studenten ervoor om de wereld en hun lijden snel af te doen als illusoir. Ze baseren zich op het idee dat Jezus als verlicht leraar wist dat de wereld een illusie is, en dat hij daarom geen pijn kon hebben gevoeld aan het kruis. In deze visie wordt Jezus verheven tot een soort supermens, een figuur die lachend naar zijn eigen kruisiging zou hebben gekeken, zoals in het oude docetisme wordt verkondigd. Maar door dit te geloven, ontkennen ze zowel Jezus’ menselijkheid als hun eigen ervaring van lijden. Dit standpunt creëert een afstandelijke, duale visie die haaks staat op de diepere lessen van de Cursus.

Het docetisme is een vroegchristelijke leer die beweert dat Jezus niet echt mens was en geen echt lijden ervoer. In plaats daarvan zou hij een schijnlichaam hebben gehad, dat hem geen pijn kon doen. Deze kijk ontneemt Jezus zijn menselijkheid en plaatst hem buiten onze ervaring van kwetsbaarheid. Ironisch genoeg doen sommige studenten van *Een Cursus in Wonderen* hetzelfde: ze beschouwen Jezus als een soort spirituele superheld die ver boven de pijn en het lijden van de wereld stond. Dit is niet alleen een misinterpretatie van zijn boodschap, maar ook van de kracht van de denkgeest die hij in de Cursus onderwijst.

In Een Cursus in Wonderen wordt duidelijk dat het lichaam en de wereld reflecties zijn van de denkgeest. Ze zijn niet “echt” in de zin dat ze de ultieme realiteit vertegenwoordigen, maar ze zijn ook geen irrelevante illusies die we simpelweg kunnen negeren. Het lichaam en de wereld zijn de projecties van onze innerlijke toestand, en daarmee hebben ze betekenis in de context van ons leerproces. Wanneer we proberen het lijden of het lichaam weg te lachen, ontkennen we in feite de kracht van onze eigen denkgeest en het belang van onze ervaring hier op aarde.

Jezus leert ons juist dat de denkgeest de bron is van zowel onze waarneming van de wereld als onze ervaring van pijn en lijden. Maar dit betekent niet dat we onze ervaringen moeten bagatelliseren of wegduwen. Integendeel, door te erkennen dat de wereld een reflectie is van onze denkgeest, krijgen we de kans om onze perceptie te veranderen. Dat is waar de echte kracht ligt: in het transformeren van onze gedachten en overtuigingen. Ontkennen we echter ons lijden of dat van anderen, dan ontkennen we ook de macht die we hebben om genezing te brengen.

De cruciale les van Een Cursus in Wonderen is dat Jezus ons niet uitnodigt om de wereld als illusie af te doen, maar om onze ervaring ervan te herzien. Het lichaam is niet het probleem, maar ons geloof in het lichaam als iets dat losstaat van de denkgeest is dat wel. Het is deze overtuiging die ons gevangen houdt in lijden. Door dit te herkennen, kunnen we ons losmaken van het idee dat de wereld een strijdtoneel is waar we moeten ontsnappen, en leren we juist dat de wereld een weerspiegeling is van de keuzes die we maken in onze denkgeest.

Het probleem van het docetische denken binnen spirituele gemeenschappen is dat het ons doet geloven dat we het lijden moeten negeren of wegwuiven. Dit creëert een dualiteit: de fysieke wereld versus de spirituele wereld. Maar *Een Cursus in Wonderen* leert ons dat er maar één werkelijkheid is, en dat die werkelijkheid de denkgeest is. Het lichaam en de wereld kunnen ons dienen om de kracht van onze denkgeest te begrijpen en te gebruiken om genezing te brengen, zowel aan onszelf als aan anderen.

Jezus als onze oudere broer toont ons dat lijden en kwetsbaarheid geen tekenen zijn van zwakte, maar van verbondenheid. Door ons lijden serieus te nemen, net zoals hij dat deed, erkennen we de kracht van onze denkgeest om de wereld te veranderen. Jezus’ kruisiging laat ons zien dat, hoewel het lichaam pijn kan ervaren, de geest vrij kan blijven. Hij gebruikte zijn ervaring om ons te tonen dat verlossing niet komt door het ontkennen van pijn, maar door het anders leren waarnemen ervan.

Kortom, door te accepteren dat de wereld en het lichaam niet de ultieme realiteit zijn, maar een middel om de denkgeest te leren kennen, kunnen we de dualiteit overstijgen. We hoeven ons lijden en dat van anderen niet te ontkennen, maar juist te omarmen als een kans voor genezing en groei. In plaats van weg te vluchten van de wereld, kunnen we onze denkgeest gebruiken om er met liefde en compassie naar te kijken – zoals Jezus dat deed. Dit is waar echte vergeving en bevrijding liggen: in het herkennen van onze kracht om te kiezen voor liefde, ongeacht wat we waarnemen in de wereld.

In Een Cursus in Wonderen (ECIW)  onderwijst Jezus ons wijsheid: “Alles is één”. Hij ontmantelt de onheilige drie-eenheid die wij gemaakt hebben.

1. Wij geloven in zonde, in afscheiding.
   Nee, zegt Jezus. Je bent één met God en één met elkaar.
2. Wij geloven in schuld, aanval, verdediging en offeren.
   Nee zegt Jezus; in eenheid is niets gebeurd en kan niets gebeuren.
3. Wij geloven in angst.
   Nee, zegt Jezus. Wat valt er te vrezen in eenheid?

Oordeel niet maar vergeef God en je Broeders voor wat zij nooit hebben gedaan.

Wij percipiëren een wereld van contrasten en Jezus nodigt ons uit om onze waarneming te laten corrigeren door de Heilige Geest. Zo wordt de denkbeeldige barrière tussen ons en liefde geslecht. Totdat we uiteindelijk voor de laatste keer oordelen en we in het heilige ogenblik de heilige relatie ervaren.

In Een Cursus van Liefde (ECvL)  nodigt Jezus ons uit om te gaan leven vanuit ons Zelf. Zoals Liefde zichzelf kent in haar uitbreiding zo mogen wij ons Zelf gaan ervaren door uitbreiding in vorm; in zijn, beweging en expressie. Ons denken denkt bij eenheid aan verdwijnen en aan zelfloosheid. Maar de liefde leeft, bruist en schept. Ons lichaam, ons zelf, onze persona kan ons Zelf representeren en zo waarlijk behulpzaam zijn in het scheppen van de nieuwe wereld. In Een Cursus van Liefde ontmoeten we Jezus daadwerkelijk als onze oudere, wijze en liefdevolle Broeder die met ons een heilige relatie aangaat opdat wij iets van dat mysterie mogen proeven dat we niet afgescheiden wezens zijn maar “relatie”.

Dag 38.13 Wie Ik Ben voor jou, en wie jij bent voor mij, is het enige dat telt. Onze relatie kan alleen zo zijn in vereniging en relatie met elkaar, omdat wij in vereniging en relatie met elkaar zijn. We zijn dus niet twee wezens die van elkaar gescheiden zijn en toch in relatie staan door vereniging. Wij zijn elkaars eigen zijn. We zijn één en we zijn velen. We zijn gelijk en we zijn verschillend. In ‘eigen’-dom worden wij vervuld door elkaars eigen wezen. We zijn elkaars eigen.

Een Cursus in Wonderen en Een Cursus van Liefde vormen in mijn beleving een eenheid; hoofd en hart verbonden in heelheid-van-hart. De twee boeken lijken elkaar te bevruchten. Door te lezen in de ene dringt de andere dieper tot je door en vice versa.

Studenten van Een Cursus in Wonderen lijken soms in hun enthousiasme wat door te slaan en onder het vaandel van absolute eenheid de wereld van vorm, differentiatie, individuatie en de nieuwe, echte wereld uit het oog te verliezen. Maar Een Cursus in Wonderen stelt dat we ons lichaam ook als instrument voor de Heilige Geest mogen aanbieden.

En lees nu toch eens de pure poëzie van Een Cursus in Wonderen Txt 20:IV:

6. Het plan is niet van jou, en je hoeft je evenmin om iets anders te bekommeren dan om het deel dat jou te leren werd gegeven. Want Hij die de rest kent, zal er zonder jouw hulp voor zorgdragen. Maar denk nu niet dat Hij jouw deel niet nodig heeft om Hem met de rest te helpen. Want in jouw deel ligt het geheel besloten, en zonder dat is geen enkel deel compleet, noch is het geheel compleet zonder jouw deel. De ark van vrede wordt twee aan twee betreden, en het begin van een andere wereld vergezelt hen. Elke heilige relatie moet hier binnengaan, om haar speciale functie in het plan van de Heilige Geest te leren, nu ze Zijn doel deelt. En wanneer is beantwoord aan dat doel, verschijnt er een nieuwe wereld waarin de zonde niet door kan dringen, en waar de Zoon van God kan binnengaan zonder angst, en waar hij een tijdje rust, om de gevangenschap te vergeten en zich de vrijheid te herinneren.

En dit zegt Jezus dan in Een Cursus van Liefde (Dialoog Onthuld):

O.31 Zo werkt dialoog. Het is de beweging en expressie van zijn. Het is om bewogen en geraakt te worden, om je hart toe te staan te voelen, zich te openen, het uit te schreeuwen, te zingen. Het is om geïnspireerd te worden en je eigen wijsheid en ideeën vrij te laten stromen, ze een stem te geven en ze te delen. Het is om te luisteren als een wijd bekken, ontvangend wat door anderen wordt uitgegoten, zonder oordeel. Het is om de actuele energie van de ander te ontvangen, de verbinding te voelen, het uitgieten in één vijver toe te laten, en toe te laten dat het water je in richtingen beweegt die je niet had voorzien.

We mogen het leven vieren broeders en zusters. Hij houdt ons in Zijn armen en als we elkaar omarmen met Zijn Liefde dan scheppen we een nieuwe wereld. En dat wordt hoog tijd.

<Verder praten over deze blog? Word lid van de Facebook groep Een Cursus in Wonderen – met elkaar: https://www.facebook.com/groups/1729402673955236

De woorden van de cursus landen in ons verstand. We staan er nauwelijks bij stil hoe dat proces van woorden horen en iets proberen te begrijpen in zijn werk gaat. Zo lezen we in de cursus dat God Liefde is en dat hij Zonen heeft geschapen. Dit alles, deze uitbreiding van Liefde, gebeurt in tijdloze eenheid. Zo, dat is dan tenminste helder. De toon is gezet, het uitgangspunt is bepaald. We hebben nu een “waar” referentiekader waar we al wat nog volgt aan af kunnen meten om te zien of het klopt.

Eens kijken. Zoiets als afscheiding? Kan dus niet, want in eenheid kan er geen afgescheidenheid bestaan. Logisch. Een wereld van tijd en ruimte? Aha; alles is zo overzichtelijk. Alleen tijdloze eenheid bestaat dus onze wereld en het hele universum zijn illusoir. Andere mensen? Mmmmm; dit is een lastige. De auteur van deze blog sprak in de eerste alinea over Zonen en begaf zich hiermee op het hellende vlak. Meervoudsvormen zijn taboe want die suggereren differentiatie en onderscheid en dat kan volgens ons in eenheid niet bestaan.

Ons verstand is als een mes en een vork. We kunnen dat wat op onze bord landt ermee uitpluizen, in stukken snijden zodat we er hapklare brokken van kunnen maken. Maar als we eerlijk zijn moeten we toegeven dat mes en vork al faalden in de eerste alinea. Want met dit bestek snappen we niet wat tijdloosheid is, wat God is, wat uitbreiden van Liefde in eenheid is. In een soort schuldeloze arrogantie zijn we toch aan het prikken en snijden gegaan, hebben de eerste onlogische stappen maar even aanvaard of genegeerd (Scheppen, uitbreiden in eenheid enz) maar in alinea twee slepen we onze messen en konden we los gaan. Nu snappen we het; er is geen wereld, er zijn geen Zonen, er zijn geen anderen. Joepie; wat een helderheid!

Nu kunnen we de problemen die we tegenkomen gaan oplossen. Weet God van deze wereld? Nee, kan niet want de wereld bestaat niet. Kan God ons horen en helpen? Nee; want er is niks aan de hand en een hulpvaardige God kan dus niet bestaan want daarmee zou Hij (of de Heilige Geest die eigenlijk ook maar een metafoor moet zijn) de illusie echt maken. Moet ik me iets aantrekken van mensen die in nood verkeren? Nee, natuurlijk niet, want er zijn geen anderen en hun nood is ingebeeld. We moeten één lijn trekken met God en geen hand uitsteken. We moeten slechts de illusie in onze eigen denkgeest vergeven dat er anderen zijn die in nood zouden kunnen verkeren. Heerlijk; zoveel helderheid.

En dan zie je dat een peuter in de vijver valt en schreeuwt uit angst. Je aarzelt geen moment, snelt toe en redt het kind. Je troost het en brengt het zo snel mogelijk terug naar zijn ouders. Weer veilig thuis.

Hoe zit het nu met God? Die stoïcijnse abstracte eenheid die nergens iets van af kan weten? Die niets voor ons kan betekenen? Met onze reddingsactie lijken we niet langer op één lijn te zitten met Hem. Aajjjj; wat lastig. Dit voelt niet goed. Toen het kind in de vijver lag, dachten we niet na maar we handelden. Direct, zonder aarzeling. We volgden ons hart.

We kunnen de liefde niet ontleden om te kijken hoe deze werkt of juist niet. We mogen onze mes en vork terugleggen in de besteklade. We hebben een lepel nodig; ons hart. We kunnen liefde alleen ontvangen en dat kan alleen met een lepel. Alleen door ontvankelijk te zijn kunnen we enig benul krijgen wat liefde is. En liefde volgt niet de wetten van onze logica. Liefde kan zichzelf kennen door zich uit te gieten. God kan Zichzelf kennen door Zich uit te gieten in Zijn Schepping, in ons, Zijn Kinderen. Allemaal woorden, ik weet het, maar VOEL het en verheug je in dit wonder. Je wordt gedragen in de armen van Liefde. Je bent geborgd in Zijn Hart.

Wij kunnen ervoor kiezen om ons af te sluiten voor deze stromende Liefde. En op wonderbaarlijke wijze wordt dit geweten door Liefde, door God. Ons verstand schiet tekort. Want nee, er zit geen oude man op een wolk die denkt; hé, wat gebeurt daar nou, het loopt allemaal in de soep. Nee; intrinsiek aan de liefde zit die wonderlijke, warme betrokkenheid en verbondenheid. Die onbegrijpelijke liefdevolle heilige relatie. Wij zijn geen aparte, losstaande wezens. Een Cursus van Liefde (ECvL) zegt het prachtig: wij zijn relatie. Wij “zijn elkaars eigen”. We vervullen de Vader en elkaar door liefde te laten stromen, door te geven en ontvangen als één. Door liefde te laten stromen weten we dat we liefde zijn. Ons hart juicht, weet en aarzelt niet.

Wij zien de gebeurtenissen in de geest, van stromende liefde of van de (onmogelijke) keuze voor afscheiding, weerspiegeld in de wereld. Liefde, God, “voelde” op wonderbaarlijke, intrinsieke wijze, dat Zijn Liefde niet stroomde toen wij kozen voor afscheiding. Hij respondeerde onmiddellijk, vanuit Zijn Hart, en manifesteerde (onder andere) in het fysieke domein Een Cursus in Wonderen. Maakte Hij daarmee onze illusie niet echt? Moest Hij daar niet eerst even rustig over nadenken? Nee; als Liefde niet stroom dan is er een onmiddellijke respons die wij gemanifesteerd zien in het fysieke domein. En wat een prachtige en troostrijke woorden lezen wij over de Liefde van onze Vader in ECIW:

Txt 4: VII:6:

Maar zolang jij je rol in de schepping niet vervult, is Zijn vreugde niet compleet omdat de jouwe incompleet is. En dit weet Hij. Hij weet het in Zijn eigen Wezen, en in de ervaring daarvan van Zijn Zoons ervaring. Het voortdurend uitvloeien van Zijn Liefde wordt belemmerd wanneer Zijn kanalen gesloten zijn, en Hij is eenzaam wanneer de denkgeesten die Hij geschapen heeft niet ten volle met Hem communiceren.

Sta toe dat je hart juicht en overstroomt van dankbaarheid! Halleluja; we worden gedragen door een liefdevolle Vader. Pak het Nieuwe Testament erbij en je leest een biografie van iemand die als mens, als onze broeder Jezus, rondliep op aarde en die deze liefde zichtbaar maakte in de wereld. Wat sprak hij tegen de hongerige menigte? Zei hij: “jullie zijn geen lichaam dus stel je niet aan?” Nee, hij verrichte een wonder, hij liet liefde stromen, en vervulde de behoefte van zijn broeders en zusters.

De Cursus zegt het zo mooi. Er zijn maar twee uitingen die we om ons heen zien: uitingen van liefde of een roep om liefde. Dus ja, het klopt. Onze diepste behoeften zijn niet eten, veiligheid, zekerheid en zelfs niet de overleving van ons lichaam. Maar onder dit alles ligt die roep om liefde. In ECvL lezen we dat wij als menselijke wezens deze behoeften delen. We mogen hier bij een roep om liefde van onze naasten, in welke vorm dan ook, deze liefde laten stromen. Zo leren we dat we liefde zijn. Zo doen we de Wil van onze Vader Die Liefde is.

Ik sluit af met woorden uit het Handboek voor leraren van Een Cursus in Wonderen. Prachtige woorden.

1. WIE ZIJN GODS LERAREN?

1. Een leraar van God is ieder die ervoor kiest er een te zijn. Zijn geschiktheid bestaat louter hierin: ergens, op een of andere manier, heeft hij een doelbewuste keuze gemaakt, waarbij hij zijn belangen niet los zag van die van iemand anders. Als hij dat eenmaal heeft gedaan, is zijn weg gebaand en zijn richting zeker. Een licht is de duisternis binnengegaan. Het kan één enkel licht zijn, maar dat volstaat. Hij heeft een overeenkomst met God gesloten, zelfs als hij nog niet in Hem gelooft. Hij is een brenger van verlossing geworden. Hij is een leraar van God geworden.

Jarenlang streefde ik naar verlichting. Natuurlijk kwam ik er na het lezen van enkele boeken uit de non-duale hoek ook wel achter dat dit streven nu precies de blokkade vormde om enige verlichting te ervaren. De verkramping nam eerder toe dan af. Jezus wijst ons op dit fenomeen in de cursus, bijvoorbeeld in werkboekles 71:

4. Zo ziet het ego-plan voor jouw verlossing eruit. Je kunt zeker wel zien hoe het zich strikt houdt aan de grondregel van het ego: ‘Zoek, maar vind niet.’ Want wat kan met grotere zekerheid garanderen dat je geen verlossing zult vinden, dan al je inspanningen erop te concentreren haar te zoeken waar ze niet is?

Het lastige is dat we een diep ingebakken onbewust geloof hebben dat we de verlichtingsklus of de verlossingsklus zelf kunnen klaren. Als we maar genoeg leren, begrijpen en ons best doen dan komt het uiteindelijk wel goed. Zo bereiken we immers alle doelen in ons leven? Met vallen en opstaan. Doorzetten en volhouden.

Het vergt een soort toekijken om je zelf zo aan het zwoegen te zien. Misschien kunnen we niet anders dan via gezwoeg en teleurstelling komen tot een punt dat we beseffen dat dit niet gaat werken. Jezus zegt in de cursus dat er een grens is aan het lijden dat we kunnen dragen. Iets dergelijks gold voor Bill en Helen toen ze in een moeizame arbeidsrelatie tot de conclusie kwamen dat er een andere weg moest zijn. Ze waren vast besloten deze “other way” te ontdekken en dit vormde het startschot voor de channeling van Een Cursus in Wonderen.

Jezus zegt dat we moeten terugtreden als onze eigen leraar en spreekt ook over ons autoriteitsprobleem. Het duidt allemaal op onze schuldeloze arrogantie waarin we menen dat we zelf kunnen zorgen voor onze verlossing.

Toen ik de cursus nog niet kende en worstelde om niet langer te worstelen, kwam er een moment dat ik besloot mijn boeken in de kast te zetten en lekker te ontspannen. Mijn favoriete leraar Krishnamurti zei dat ik geen enkele autoriteit moest aanvaarden en ik besloot vervolgens hem te ontslaan als leraar en op de boekenplank te zetten. Zo, super doei, bekijk het maar.

Maar goed. De vage herinnering aan dat oeroude lied laat je nooit meer los. Christenen zeggen zo mooi: “God maakt het werk af dat zijn hand begon” en als vanzelf komt er hulp op je pad; in mijn geval in de vorm van de Cursus. Ook de cursus kan niet “leren wat liefde is”, maar is wel zeer efficiënt in het torpederen van het zelfvertrouwen van degene die denkt alles op eigen kracht te kunnen doen; in dit geval “mijn ego”. Jezus torpedeert in de eerste werkboeklessen mijn arrogante waarnemingen, denken en theorietjes: deze betekenen niets. Het is allemaal zelfbedachte onzin. Bam!

Ik zie medestudenten die veel over de cursus lezen en er druk over filosoferen en discussiëren. Als ik hen vraag of ze de cursus, met name de werkboeklessen, echt gedaan hebben krijg ik niet zelden een wat verongelijkte reactie. “Natuurlijk, ik ben er al jaren mee aan de slag!”. Maar dat aan de slag zijn blijkt bij doorvragen dan vooral een “nadenken over” te zijn. Het is kennelijk niet prettig om jezelf te diskwalificeren als autoriteit, als geschikte leraar.

In Een Cursus van Liefde stelt Jezus dat Een Cursus in Wonderen ons ego-denken weliswaar verzwakt heeft maar dat we eenmaal aangekomen bij de brug de oversteek niet maken maar rechtsomkeer maken. We blijven liever ploeteren en piekeren dan dat we ons over durven te geven aan Hem, aan de Liefde.

Ken Wapnick beschreef het treffend: we zijn bang voor liefde. Van ons wordt een klein beetje bereidwilligheid gevraagd. Bereidwilligheid waartoe? Om los te laten en om toe te staan dat we kijken door de ogen van de Heilige Geest. Een Cursus van Liefde spreekt over heelheid van hoofd en hart, over het onder curatele stellen van ons verstand opdat ons hart (lees: ons Zelf, Liefde, de Heilige Geest) ons leven mag leiden en overnemen.

Op een gegeven moment is er genoeg uitgelegd en gesproken. Iedereen heeft zijn of haar eigen snelheid en wie onbewust bang is voor overgave aan liefde zal nog middels woorden gerustgesteld willen worden. Totdat ook hij of zij genoeg geleden heeft en zegt: Heer, hier ben ik. In Uw handen beveel ik mijn geest.

Of, na het doen van het hele werkboek (!):

 Les 361-365

Dit heilig ogenblik wil ik U geven.

Neemt U het in handen. Want U wil ik volgen, in de zekerheid dat Uw leiding mij vrede geeft.

En als ik een woord nodig heb om me te helpen, zal Hij het me geven. Als ik een gedachte nodig heb, geeft Hij me die ook. En als ik alleen maar stilheid nodig heb en een rustige, open denkgeest, dan zijn dat de gaven die ik van Hem ontvangen zal. Hij heeft de leiding, op mijn verzoek. En Hij zal me horen en antwoord geven, want Hij spreekt namens God, mijn Vader, en Zijn heilige Zoon.