Word je door de Cursus het hoofd in getrokken?

in het hoofd getrokken

Deze keer direct maar het antwoord. Nee, natuurlijk niet. Dat zou namelijk betekenen dat er zoiets bestaat als een ikje dat slachtoffer is van iets “daarbuiten”, namelijk de Cursus en vervolgens getrokken zou worden in een denkbeeldige vorm van een hoofd. Zo, dit misverstand is uit de weg geruimd. Maar dit is toch te kort door de bocht. Is de Cursus niet een training van de denkgeest? En heeft dat niet te maken met ons denkvermogen?

En hier zit hem dan meteen, naar mijn mening, de crux. Want jawel, de Cursus corrigeert foute opvattingen die wij koesteren. Ze vertelt ons dat we niet afgescheiden zijn, dus ook geen lichaam zijn, en dat we één zijn met God en onze broeders.  De hamvraag is wat wij doen met deze woorden. Wij worden niet door deze woorden als vanzelf ons hoofd in getrokken. Maar onze ego-neiging is wel degelijk om op deze wijze aan de slag te gaan met de in woorden uitgedrukte waarheden. Wat is hiervan het resultaat?

Als we de stem van het ego volgen dan maken we van de Cursus een nieuwe theologie. De gecorrigeerde onwaarheden (ik ben afgescheiden en een lichaam) kunnen uitkristalliseren tot nieuwe stellingen (ik ben niet dit lichaam, ik heb niks te maken met de nachtmerrie die ik om me heen meen te zien). Dit kan in eerste instantie behulpzaam zijn om wat ruimte te creëren. Vergelijk het met snoeiwerk waarbij er wat overtollige takken worden weggeknipt. Zo kan het affirmeren van juiste uitspraken ons letterlijk wat licht en lucht geven in nare situaties. Ik maak hier zelf ook soms dankbaar gebruik van.

Tegenhanger van het principe van het trainen van de denkgeest om foute overtuigingen te corrigeren is binnen onze bekende droomwereld de Rationeel Emotieve Gedragstherapie van Albert Ellis. Van hem komt het beroemde ABC-model. Kortgezegd menen we gewoonlijk dat een nare gebeurtenis (Activating event) nare Consequenties( C ) voor ons heeft. We geloven dat dit vanzelf zo gebeurt en dat wij hier verder niks aan kunnen doen. Albert Ellis laat met talloze voorbeelden zien dat dit niet zo is. Zo kan Pietje heel boos worden als iemand hem een idioot noemt terwijl Jantje gewoon blijft lachen. Dus A (iemand is aan het schelden) leidt niet automatisch tot C (als consequentie vanzelf boos worden). Er zit iets tussen; namelijk het geloof (Believe) van beide heren. Zo kan Pietje geloof hechten aan: “ik ben een slimme vent en niemand mag anders beweren”. Jantje kan zoiets geloven als: “wat anderen menen te moeten roepen zegt niets over hoe of wie ik ben”. Zie je dat het de opvattingen (Believe/geloof) van beide heren is wat hun reactie bepaalt?

Langs deze lijnen zullen ook de correcties van de Cursus in onze denkgeest leiden tot een ander geloof (een andere B) zodat bij eenzelfde A (gebeurtenis) je nu bijvoorbeeld een vredigere reactie ( C ) krijgt. Iemand die er bijvoorbeeld 100% van overtuigd is dat hij een lichaam is zal bij ziekte anders reageren dan iemand die gelooft dat het lichaam slechts een tijdelijk instrument is.

Het aardige is dat Ellis aanvankelijk focuste op deze bevrijdende waarheid van het ABC-model. Later echter, breidden hij en zijn opvolgers het uit tot een ABCDEFG-model. Kortgezegd zag men dat het corrigeren van foute opvattingen een stap in de goede richting is maar dat mensen real-life oefeningen en ervaringen nodig hadden om een echt doorleefde gedragsverandering te kunnen hebben. Ik herken dit vanuit de Cursus en ik meen dat ik hierin niet alleen sta.

Als we blijven hangen in een nieuw geloof, in een nieuwe theologie, dan hebben we ons tevreden gesteld met een nieuwe duale situatie die inderdaad omschreven kan worden als “naar het hoofd getrokken zijn”. Vind je dit voorlopig oké en een prima plek om een tijdje te vertoeven? Be my guest and enjoy! Is dit waar de Cursus toe oproept? De Cursus roept volgens mij niet op tot een afstandelijk loeren naar een droom waarbij het ego moe en voldaan naar de gesnoeide struik kijkt en zich afvraagt waarom er steeds weer van die nare doornige takken bijgroeien. Gelukkig niet!

Het goede nieuws is dat het prima is als wij wat verkeerde opvatting corrigeren maar dat wij niet als fanatieke tuinmannetjes tekeer hoeven blijven gaan. We mogen aan de voet van de boom gaan zitten met ons gezicht naar de zon. Lekker ontspannen en ons afvragen waar we toch zo druk mee bezig zijn. Als we zo ontspannen dan mogen we de warmte van de zon op ons gezicht voelen. Er steekt een heerlijk koele bries op. Door ons open te stellen voor wat zich aandient en ons niet dood te staren op de takken die nog gesnoeid moeten worden ervaren we dat we één zijn met de lucht, de vogels, de bomen, de wind en met de stemmetjes van de kinderen die iets verder op het veld spelen.

Het is een moment van vergeving, van tederheid. Het is thuiskomen vanuit ons hoofd in ons hart en daarmee in ons diepste Zelf. Niet als hard werkende en kritische zwoegers maar als ontspannen Kinderen van God die genieten van het mysterie dat zich aandient in een heerlijk Heilig Ogenblik.

Les 262

Laat me vandaag geen verschillen zien.

..Wij die één zijn, willen vandaag opnieuw de waarheid over onszelf kennen. We willen thuiskomen en in eenheid rusten. Want daar is vrede en nergens anders kan vrede worden gezocht en gevonden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s