Ze verpesten het voor ons allemaal!

Dat dacht ik toen ik op tv de grote groepen mensen zag die op minder dan 1,5 meter afstand van elkaar de milieustraten, boulevards, winkels enzovoorts bezochten. Door deze groep onnozele egoïsten krijgt heel Nederlands straks huisarrest. Door hun halsstarrigheid zit ik straks binnen met dit mooie weer. Hoe stom en zelfzuchtig kun je zijn!

Tja; eerst maar even een stukje eerlijkheid op niveau II, met m’n “normale” denken. Kennissen kwamen langs de deur om even iets te brengen. Toch maar even gezellig een kopje thee gedronken aan de eettafel. Geen handen schudden, dat niet, maar anderhalve meter? En gisteren er zelf ook lekker op uit geweest op het fietsje en even over het rustige strand gewandeld in Egmond aan Zee. Wel steeds gelet op het houden van voldoende afstand, maar zou ik de wandeling hebben overgeslagen als ik wat meer mensen had gezien? Ik zie, kort gezegd, wel de splinter in het oog van de ander maar niet de balk in eigen oog.

Dan waar het echt over gaat; niveau I. Waarom die boosheid in mij jegens domme anderen? Vanwaar die felheid in mijn beschuldigingen? Uit de Cursus leer ik dat dit me niet hoeft te verbazen. Er staat dat er een misvatting ontstaat in de ene denkgeest die we eigenlijk zijn. Ik wil me namelijk speciaal voelen, een zelfje afgescheiden van het Geheel met eigen privileges. Tegelijk met dit geloof in afscheiding, de zonde maar dan zonder morele lading, ontstaat een gevoel van schuld. Hoewel de onafhankelijkheidswens belachelijk is, voel ik me hier direct schuldig over. Ik meen dat ik de eenheid iets ontfutseld heb, dat ik als het ware autonomie gestolen heb van God.

Deze les uit de Cursus was lange tijd niet invoelbaar voor me. Natuurlijk had ik het talloze malen gelezen, maar intellectueel begrip is vluchtig en op zich weinig behulpzaam. Dat niet kunnen aanvoelen van het schuldgevoel duidt ook op iets anders. Het gevoel is zo onaangenaam dat ik het niet in de denkgeest onder ogen wens te zien. Ik wil er zo snel mogelijk vanaf en projecteer het “naar buiten”, terwijl er helemaal geen buiten me is. Dit mechanisme waarbij ik de schuld zo snel mogelijk naar buiten wil duwen is die beruchte projectie, die ik nu zo duidelijk zie gebeuren met die “egoïstische en domme landgenoten”. Het is de metafysische basis voor dat gezegde over balk en splinter.  ECIW spreekt, ook in de herhalingslessen van deze week, over het koesteren van grieven. Dit is zo’n kernachtige uitdrukking die precies mijn neiging beschrijft. Ik koester mijn boosheid over anderen, ik zwelg er haast in en wil in mijn boosheid medestanders zoeken, maar wens de zelfgerichtheid in eigen denkgeest niet onder ogen te zien.

Toen ik hier vanmorgen bij stil stond kwamen direct andere, mildere gedachten naar boven. Want noch die anderen, noch ik zijn welbewust bezig om anderen te willen schaden. We willen vooral genieten van het lekkere buiten zijn, van bewegen, liefst gezellig met elkaar. Mogelijk zien sommige Cursus-studenten het zelfs als een positieve uiting van liefde waarbij geen gehoor wordt gegeven aan angstgedachten. Is het niet mooi om ook in het fysieke te streven naar verbinding met elkaar? Om elkaar op te zoeken zonder angst? Heerlijk met elkaar in het fijne licht van de lentezon, zonder een wolkje aan de hemel? We zijn immers geen lichamen die ziek kunnen worden maar onkwetsbare denkgeesten?

Natuurlijk is het heerlijk als we ons niet bang laten maken en eventuele angst figuurlijk naar het licht brengen om deze te laten genezen. We moeten echter waken voor niveauverwarring. Iedereen vindt het volkomen normaal als we, zelfs als we zonder angst achter het stuur zitten, de verkeersregels in acht nemen. Als we een rood stoplicht naderen is het niet zo dat we onze ogen sluiten, vingers in de oren stoppen, het stuur loslaten en met de kreet “ik ben niet dit lichaam” vol gas geven. Angstloosheid is geen vrijbrief voor dom en zelfgericht gedrag. Het getuigt bijvoorbeeld niet van verheven liefdevol gedrag om bij veel wisselende seksuele contacten geen condoom te gebruiken omdat jij zo goed beseft dat je toch geen lichaam bent.

Liefde is rekening houden met elkaar. Ze is inderdaad niet angstig maar ook niet zelfgericht. Ze is bereid zich over te geven aan het Goddelijk plan om dienstbaar te zijn aan de broeders met wie ze in eenheid verbonden is. Op droomniveau zien we hier nu een weerspiegeling van. Kunnen we de liefde zien in de regels die we nu even mogen volgen? Kunnen we zien dat lichamelijk  afstand houden niet perse op angst gebaseerd hoeft te zijn? Het valt me op hoeveel meer mensen nu vriendelijk groeten als ik ze tegenkom. Er is een groeiend gevoel van solidariteit. “We are in this together”. Het blijkt dus mogelijk dat we fysiek wat verder van elkaar af moeten gaan staan maar dat we elkaar in de denkgeest nu met tederheid aanraken.

Ik denk nu aan de mildheid van Jezus die ons een dikke Cursus heeft gegeven met 365 werkboeklessen. Hij weet dat we graag vast houden aan de vermeende vrijheid van ons kleine zelf. Dat we tijd nodig hebben in onze droom om minder zelf-gericht te worden en tijd nodig hebben om te leren dat overgave aan de Vader en aan elkaar ons pas echt gelukkig maakt. Met dit geduld wil ik leren kijken naar mezelf en anderen in deze periode. We hebben tijd nodig om ons te leren voegen in de eenheid, tijd om te leren dat er iets veel mooiers is dan mijn individuele privileges. Liefdevol omzien naar elkaar, begrip voor elkaars angsten en ons elk moment openen voor vergeving. Dat is onze Cursus, dat is mijn Weg. Help ons Heilige Geest om Uw Liefde te laten stromen opdat we Haar mogen kennen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s