Broeder Klaas deelde vandaag een bericht met de volgende strekking:

Volgens Father Benedict Groeschel, die Helen Schucman persoonlijk kende en haar in contact bracht met Kenneth Wapnick, was haar houding tegenover Een cursus in wonderen in haar laatste levensjaren diep ambivalent en uiteindelijk ronduit afwijzend. In zijn herinneringen beschreef hij hoe Schucman, ziek en depressief, vervuld raakte van woede tegenover het boek en zelfs tegenover spiritualiteit in het algemeen; aan haar sterfbed zou zij het werk in grove bewoordingen hebben vervloekt en het “het ergste” hebben genoemd dat haar ooit was overkomen. Groeschel zag hierin geen eenvoudige bevestiging van de goddelijke oorsprong van de Cursus, maar eerder een problematische mengeling van religieuze invloeden, psychologische nood en mogelijk misleidende openbaringservaringen.

Ik ben benieuwd wat zo’n bericht met je doet. Het is natuurlijk niet bepaald iets dat je graag leest als je zelf een enthousiaste ECIW-student bent. Je zou dan liever zoiets lezen:

Na het ontvangen van ECIW door Jezus voltrok zich een transformatie in het leven van Helen. Waar haar leven tot dan toe gekenmerkt werd door conflicten in de privésfeer en op de werkvloer, leidde de consequente toepassing van de werkboeklessen ertoe dat Helen milder, zachter en liefdevoller begon te reageren. Mensen die haar kenden, vertelden dat een serene sfeer haar leek te omringen als ze sprak over haar geliefde boek. Een liefdevol licht leek dan de kamer te vullen, en rust en vrede landden in het hart van alle aanwezigen. Helen stierf vredig op hoge leeftijd, blij en dankbaar voor de rol die ze had mogen spelen in de zegen die ECIW betekent in het leven van velen.

Eerlijk gezegd weet ik niet wat er waar is en wat niet van wat ik hoor en lees over Helens omgang met de Cursus. Gisteren deelde ik een video waarin men stelt dat Helen haast dwangmatig heeft zitten schrappen in de woorden die ze mocht ontvangen en dat daardoor veel tekst uit de oorspronkelijke woorden van Jezus verdwenen of aangepast is. Wat moeten we nu geloven en wat niet?

Er zijn ECIW-studenten die voor Helen in de bres springen. Waarom zou Jezus haar wel hebben geleid bij het opschrijven van de eerste tekst en niet bij het editen van deze tekst? Zou hij zich dan zo in haar hebben vergist?

Sommige christenen zullen de eerste alinea van deze blog met graagte aangrijpen om te stellen dat Helen bezeten was en dat ECIW uit de koker komt van de duivel of een van zijn kornuiten. Ze kunnen dit standpunt onderbouwen met Bijbelteksten die stellen dat er in het einde der tijden allerlei nep-openbaringen zullen zijn die velen zullen verleiden, maar gelukkig niet de echte gelovigen. Deze echte gelovigen zijn dan degenen die geloven in het beeld van een rechter-God die plaatsvervangend wil straffen en daarom het bloed van Jezus wilde zien. Wie gelooft in dit offer zou dan een ware gelovige zijn.

Hoe sta ik hier zelf in? Ik zie vooral een vrouw die vanuit het ego worstelt met de boodschap die haar vanuit het Christusbewustzijn wordt aangereikt. Heel ECIW handelt over het zachter maken van de grenzen die wij zelf in stand houden; over onze strijd tegen liefde en overgave. Een strijd die wij allemaal herkennen.

Het bijzondere van de tekst van ECIW is dat deze aan Helen wordt aangereikt. Zij is “verkozen” deze op te schrijven; niet omdat zij een moreel zeer gezuiverd mens was, maar omdat zij vanuit een soort telepathische gevoeligheid en praktische vaardigheid (bijvoorbeeld steno) een zuiver kanaal was. Tijdens dit proces ontving zij trouwens liefdevolle leiding en suggesties voor haar eigen leven en ontwikkeling. Helen werd echter niet gedwongen door de stem die zij als het ware van binnen kon horen. Het was dus niet bepaald zo dat zij na een soort goddelijke inspiratie een doorleefde wijsheid heeft geformuleerd. Anders gezegd: zij verhield zich volgens mij na afronding van ECIW op dezelfde wijze tot dit boek als wij. We kunnen van ECIW houden, het boek kan ons onverschillig laten of we kunnen het haten.

Belangrijker dan deze wat afstandelijke beschouwing vind ik wat ECIW met ons van binnen kan doen. In mijn beleving klinkt in dit boek een ongelooflijke liefde, zachtheid en geduld door. Helaas zijn sommige, en misschien wel vele, ECIW-leraren en studenten met de woorden van ECIW aan de haal gegaan en hebben zij deze voor het ego-karretje gespannen. De boodschap wordt dan misvormd en verminkt tot een pleidooi voor de ontkenning van menselijk leed en tot een focus op ik-gerichte innerlijke vrede. Deze boodschap staat dan inderdaad haaks op die van Jezus in de Bijbel. Maar dat is niet de boodschap van ECIW.

De liefdevolle bron waaruit ECIW voortkomt, kun je nog beter herkennen als je Een Cursus van Liefde (ECvL) leest. Hierin kijkt Jezus terug op het doel van ECIW, namelijk de verzwakking van het ego, en nodigt hij de lezer uit om daadwerkelijk de heilige relatie aan te gaan en te gaan leven vanuit het Christusbewustzijn. ECvL is de triomf van de relatie over het ego, de kroon op ECIW.

Wij projecteren onze verwachtingen op de scribenten van ECIW en ECvL, respectievelijk Helen Schucman en Mari Perron. Als medevertaler van ECvL heb ik een uurtje mogen praten met Mari Perron. Wat me vooral is bijgebleven van dit gesprek, is waardering voor deze lieve vrouw en verwondering over het feit dat ze wat aarzelend en haast schuchter spreekt en helemaal niet welbespraakt is. Hoe is het mogelijk dat zij een meesterwerk als ECvL heeft kunnen schrijven? Dat heeft ze ook niet zelf gedaan, en ze is de laatste die zich dit zou toe-eigenen. Ook zij heeft zich nu te verhouden tot de inhoud van het boek dat ze heeft doorgekregen.

We projecteren niet alleen onze verwachtingen op de scribenten van ECIW en ECvL, maar ook op de vertalers ervan. Nu moet ik zeggen dat er onder de vertalers van ECIW prachtige leraren zijn opgestaan. Maar als medevertaler van ECvL kan ik u zeggen dat de andere vertalers en ik nog steeds ontdekken dat elke herlezing van onze “eigen” vertaling ons met verbazing en dankbaarheid vervult: “Zo hadden we dit nog niet eerder gezien; wat is dit mooi!”

Mijn voorstel is om geen oordeel uit te spreken over Helen (en Mari), maar hen te bedanken voor wat ze voor ons hebben mogen betekenen. Zij hebben hun eigen vergevingswerk te doen en hun eigen pad te volgen. Lees beide cursussen en zie wat er van binnen gebeurt. Word je zachter, liefdevoller en meer begaan met je medemens? Dan zegt dit genoeg. Je herkent dan zelf de boom der liefde, het Christusbewustzijn, waaraan je zelf als vrucht mag groeien.