Broeder Klaas deelde vandaag een bericht met de volgende strekking:

Volgens Father Benedict Groeschel, die Helen Schucman persoonlijk kende en haar in contact bracht met Kenneth Wapnick, was haar houding tegenover Een cursus in wonderen in haar laatste levensjaren diep ambivalent en uiteindelijk ronduit afwijzend. In zijn herinneringen beschreef hij hoe Schucman, ziek en depressief, vervuld raakte van woede tegenover het boek en zelfs tegenover spiritualiteit in het algemeen; aan haar sterfbed zou zij het werk in grove bewoordingen hebben vervloekt en het “het ergste” hebben genoemd dat haar ooit was overkomen. Groeschel zag hierin geen eenvoudige bevestiging van de goddelijke oorsprong van de Cursus, maar eerder een problematische mengeling van religieuze invloeden, psychologische nood en mogelijk misleidende openbaringservaringen.

Ik ben benieuwd wat zo’n bericht met je doet. Het is natuurlijk niet bepaald iets dat je graag leest als je zelf een enthousiaste ECIW-student bent. Je zou dan liever zoiets lezen:

Na het ontvangen van ECIW door Jezus voltrok zich een transformatie in het leven van Helen. Waar haar leven tot dan toe gekenmerkt werd door conflicten in de privésfeer en op de werkvloer, leidde de consequente toepassing van de werkboeklessen ertoe dat Helen milder, zachter en liefdevoller begon te reageren. Mensen die haar kenden, vertelden dat een serene sfeer haar leek te omringen als ze sprak over haar geliefde boek. Een liefdevol licht leek dan de kamer te vullen, en rust en vrede landden in het hart van alle aanwezigen. Helen stierf vredig op hoge leeftijd, blij en dankbaar voor de rol die ze had mogen spelen in de zegen die ECIW betekent in het leven van velen.

Eerlijk gezegd weet ik niet wat er waar is en wat niet van wat ik hoor en lees over Helens omgang met de Cursus. Gisteren deelde ik een video waarin men stelt dat Helen haast dwangmatig heeft zitten schrappen in de woorden die ze mocht ontvangen en dat daardoor veel tekst uit de oorspronkelijke woorden van Jezus verdwenen of aangepast is. Wat moeten we nu geloven en wat niet?

Er zijn ECIW-studenten die voor Helen in de bres springen. Waarom zou Jezus haar wel hebben geleid bij het opschrijven van de eerste tekst en niet bij het editen van deze tekst? Zou hij zich dan zo in haar hebben vergist?

Sommige christenen zullen de eerste alinea van deze blog met graagte aangrijpen om te stellen dat Helen bezeten was en dat ECIW uit de koker komt van de duivel of een van zijn kornuiten. Ze kunnen dit standpunt onderbouwen met Bijbelteksten die stellen dat er in het einde der tijden allerlei nep-openbaringen zullen zijn die velen zullen verleiden, maar gelukkig niet de echte gelovigen. Deze echte gelovigen zijn dan degenen die geloven in het beeld van een rechter-God die plaatsvervangend wil straffen en daarom het bloed van Jezus wilde zien. Wie gelooft in dit offer zou dan een ware gelovige zijn.

Hoe sta ik hier zelf in? Ik zie vooral een vrouw die vanuit het ego worstelt met de boodschap die haar vanuit het Christusbewustzijn wordt aangereikt. Heel ECIW handelt over het zachter maken van de grenzen die wij zelf in stand houden; over onze strijd tegen liefde en overgave. Een strijd die wij allemaal herkennen.

Het bijzondere van de tekst van ECIW is dat deze aan Helen wordt aangereikt. Zij is “verkozen” deze op te schrijven; niet omdat zij een moreel zeer gezuiverd mens was, maar omdat zij vanuit een soort telepathische gevoeligheid en praktische vaardigheid (bijvoorbeeld steno) een zuiver kanaal was. Tijdens dit proces ontving zij trouwens liefdevolle leiding en suggesties voor haar eigen leven en ontwikkeling. Helen werd echter niet gedwongen door de stem die zij als het ware van binnen kon horen. Het was dus niet bepaald zo dat zij na een soort goddelijke inspiratie een doorleefde wijsheid heeft geformuleerd. Anders gezegd: zij verhield zich volgens mij na afronding van ECIW op dezelfde wijze tot dit boek als wij. We kunnen van ECIW houden, het boek kan ons onverschillig laten of we kunnen het haten.

Belangrijker dan deze wat afstandelijke beschouwing vind ik wat ECIW met ons van binnen kan doen. In mijn beleving klinkt in dit boek een ongelooflijke liefde, zachtheid en geduld door. Helaas zijn sommige, en misschien wel vele, ECIW-leraren en studenten met de woorden van ECIW aan de haal gegaan en hebben zij deze voor het ego-karretje gespannen. De boodschap wordt dan misvormd en verminkt tot een pleidooi voor de ontkenning van menselijk leed en tot een focus op ik-gerichte innerlijke vrede. Deze boodschap staat dan inderdaad haaks op die van Jezus in de Bijbel. Maar dat is niet de boodschap van ECIW.

De liefdevolle bron waaruit ECIW voortkomt, kun je nog beter herkennen als je Een Cursus van Liefde (ECvL) leest. Hierin kijkt Jezus terug op het doel van ECIW, namelijk de verzwakking van het ego, en nodigt hij de lezer uit om daadwerkelijk de heilige relatie aan te gaan en te gaan leven vanuit het Christusbewustzijn. ECvL is de triomf van de relatie over het ego, de kroon op ECIW.

Wij projecteren onze verwachtingen op de scribenten van ECIW en ECvL, respectievelijk Helen Schucman en Mari Perron. Als medevertaler van ECvL heb ik een uurtje mogen praten met Mari Perron. Wat me vooral is bijgebleven van dit gesprek, is waardering voor deze lieve vrouw en verwondering over het feit dat ze wat aarzelend en haast schuchter spreekt en helemaal niet welbespraakt is. Hoe is het mogelijk dat zij een meesterwerk als ECvL heeft kunnen schrijven? Dat heeft ze ook niet zelf gedaan, en ze is de laatste die zich dit zou toe-eigenen. Ook zij heeft zich nu te verhouden tot de inhoud van het boek dat ze heeft doorgekregen.

We projecteren niet alleen onze verwachtingen op de scribenten van ECIW en ECvL, maar ook op de vertalers ervan. Nu moet ik zeggen dat er onder de vertalers van ECIW prachtige leraren zijn opgestaan. Maar als medevertaler van ECvL kan ik u zeggen dat de andere vertalers en ik nog steeds ontdekken dat elke herlezing van onze “eigen” vertaling ons met verbazing en dankbaarheid vervult: “Zo hadden we dit nog niet eerder gezien; wat is dit mooi!”

Mijn voorstel is om geen oordeel uit te spreken over Helen (en Mari), maar hen te bedanken voor wat ze voor ons hebben mogen betekenen. Zij hebben hun eigen vergevingswerk te doen en hun eigen pad te volgen. Lees beide cursussen en zie wat er van binnen gebeurt. Word je zachter, liefdevoller en meer begaan met je medemens? Dan zegt dit genoeg. Je herkent dan zelf de boom der liefde, het Christusbewustzijn, waaraan je zelf als vrucht mag groeien.

1. Ken Wapnick zorgde niét voor de hyperabstracte FIP-versie

Er wordt in de ‘cursus’-gemeenschap vaak gedacht dat Ken Wapnick degene was die verantwoordelijk is voor de ‘abstracte’ en streng geschrapte Foundation for Inner Peace (FIP)-editie. Ik moet bekennen dat ik in een aantal blogs meeging met deze opvatting. Daarom vind ik het gepast om deze video met jullie te delen waarin Robert Perry de resultaten van zijn onderzoek naar de bijdrage van Bill Thetford en Ken Wapnick op de verschillende versies van de cursus geeft. Hier volgt een door AI gegenereerde samenvatting van de video:

• De abstractie gebeurde al veel eerder: Het schrappen van concrete voorbeelden, specifieke referenties (zoals passages over seks of de inquisitie) en het veralgemeniseren/afvlakken van het taalgebruik vond al grotendeels plaats tijdens de eerste bewerkingsrondes door Helen zelf.
• Het meeste schrapwerk lag al vast: Ruim 24.000 woorden werden geschrapt vóórdat het Hugh Lynn Casey-manuscript (HLC) klaar was — dus nog vóórdat Ken Wapnick überhaupt in beeld kwam.
• Bescheiden rol van Ken: Kens rol in de uiteindelijke FIP-editie was redactioneel gezien bescheiden. Hij bracht weliswaar structuur aan (zoals indelingen en de 50 miracle principles), maar de tekstuele keuzes en de abstracte toon waren al door Helen neergezet.

2. Helen Schucman als de absolute hoofdredacteur

Helen Schucman speelde van begin tot eind de onbetwiste hoofdrol in het redactionele proces van alle versies.

• Dwangmatige editor: Helen was een inveterate/compulsieve editor. Ze kon het fysiek niet laten om teksten te corrigeren en te herschrijven (Ken vertelt zelfs hoe ze een vluchtig briefje van hem aan het editten was terwijl ze aan de telefoon zat).
• Angst leidde tot over-editing: Wanneer Helen angstig of gechoqueerd was door bepaalde passages (vooral in de vroege hoofdstukken of bij intieme onderwerpen), schoot ze in een “felle over-editing” om de tekst formeler en algemener te maken.
• Ze hield de absolute regie: Geen enkele bewerking vond plaats zonder Helens uitdrukkelijke goedkeuring. Ze was extreem beschermend over het materiaal en liet zich door niemand — noch door Bill, noch door Ken, noch door Jezus zelf — dwingen tot keuzes waar ze het niet mee eens was.

3. Hoe de onderlinge samenwerking er werkelijk uitzag

De dynamiek tussen de drie betrokkenen laat zich het beste omschrijven via de verdeling die Ken Wapnick later zelf samenvatte: Helen als de baas, Bill als consultant en Ken als secretaris.

• Helen Schucman (De Beslisser & Redacteur):

Zoals ooggetuige en uitgeefster Judy Skutch het verwoordde: “Helen ruled the roost” (Helen maakte de dienst uit). Ze bewerkte de tekst eigenhandig tijdens het dicteren, tijdens het uittypen van het tweede concept, bij het HLC-manuscript én bij de uiteindelijke FIP-versie.

• Bill Thetford (De Raadgever/Consultant):

Bill had simpelweg het geduld niet om woord voor woord te editten. Bij hun wetenschappelijke artikelen schreef Bill vaak de eerste opzet, waarna Helen het uit elkaar trok en bewerkte. Bij de Cursus adviseerde hij over wat er wel of niet in moest blijven als het te persoonlijk was, maar de daadwerkelijke pen werd door Helen gehanteerd.

• Ken Wapnick (De Secretaris/Assistent):

Ken zat er tijdens de redactiesessies voor de FIP-editie vaak “stil en onopvallend bij”. Als er discussies waren over kapitaalgebruik of interpunctie, kreeg Helen altijd haar zin. Ken zag zijn eigen functie vooral als die van een secretaris die Helens wensen uitvoerde en hielp de tekst drukklaar te maken.

Samengevat

Het idee dat Ken Wapnick de Cursus eigenhandig heeft gestript tot een hyperabstracte versie is historisch onjuist. Die abstractie was het directe gevolg van de manier waarop Helen Schucman als dwangmatige hoofdredacteur het materiaal stapsgewijs bewerkte. Bill trad op als haar adviserende consultant en Ken als haar ondersteunende secretaris.

Toelichting: Ik ervaar rijkdom door te ontdekken hoe ECIW en ECvL overlappen, elkaar aanvullen en verrijken. Onderstaande studie is voor hen die deze interesse en passie met me delen. NotebookLM is een AI die zich direct baseert op genoemde bronnen zelf; dus op ECIW en ECvL.

Simon: Is het begrip toegewijde waarneming uit Een Cursus van Liefde (ECvL) in feite hetzelfde als het begrip vergeving in Een Cursus in Wonderen (ECIW)?

NotebookLM: Op basis van de bronnen kan gesteld worden dat toegewijde waarneming (observance) uit Een Cursus van Liefde (ECvL) en vergeving uit Een Cursus in Wonderen (ECIW) in essentie hetzelfde doel dienen, maar verschillen in hun focus en de fase van het leerplan waarin ze worden toegepast. Beiden zijn instrumenten voor de correctie van waarneming en het ongedaan maken van de illusie van afscheiding.

Hieronder volgt een uitwerking van de overeenkomsten en de subtiele verschuiving in benadering:

1. Fundamentele overeenkomst: Correctie van de denkgeest

Zowel vergeving als toegewijde waarneming zijn geen morele handelingen (zoals een zondaar gratie verlenen), maar epistemologische correcties.

• ECIW Vergeving: Dit is het middel van de Verzoening (Atonement). Het kijkt voorbij het lichaam en de fout naar de waarheid. Het houdt in dat je de dwaling als onwerkelijk ziet, waardoor de illusie van schuld verdwijnt.
• ECvL Toegewijde waarneming: Dit wordt gedefinieerd als een “dienstbare vorm van waarneming” die verbonden is met goddelijke aanbidding en devotie. Het is de weigering om oordelen te vellen en de bereidheid om de waarheid te zien in plaats van de illusie, ongeacht hoe echt de illusie lijkt.

2. De focus op de ‘Oorzaak’ in plaats van het ‘Gevolg’

Beide concepten vragen de beoefenaar om de blik te verleggen van de uiterlijke vorm naar de innerlijke werkelijkheid.

• In ECIW is vergeving de herkenning dat wat je dacht dat je broeder had gedaan, niet heeft plaatsgevonden omdat de afscheiding nooit echt was.
• In ECvL wordt dit toegepast als het “bij de oorzaak blijven in plaats van afdwalen naar het gevolg”. Toegewijde waarneming ziet gezondheid in plaats van ziekte en overvloed in plaats van tekort, omdat het de onveranderlijke heiligheid (oorzaak) waarneemt in plaats van de fysieke manifestatie (gevolg).

3. De verschuiving van ‘Leren’ naar ‘Zijn’

Hoewel ze hetzelfde effect hebben, markeert toegewijde waarneming de overgang naar de Tijd van Christus.

• Vergeving in ECIW is vaak nog een actieve handeling binnen het denksysteem van het ego om de denkgeest te trainen en schuldgevoel weg te nemen. Het is de “sleutel tot geluk” voor de lerende geest.
• Toegewijde waarneming in ECvL is de staat van de “reeds voltooide”. Het is een actieve staat van ontvangst waarbij geven en ontvangen één zijn. Het wordt omschreven als het wonder zelf: “Jouw toegewijde-waarneming van de waarheid van jouw broeders en zusters is het wonder”. Het is de realisatie van de eenheid die de behoefte aan verder leren opheft.

4. De verheffing van de vorm

Een belangrijk verschil is de rol van het lichaam:

• In ECIW helpt vergeving je in te zien dat je niet een lichaam bent en dat de wereld een droom is die niet bestaat.
• In ECvL voert toegewijde waarneming je naar de “verheffing van de vorm”. Het lichaam wordt niet langer ontkend, maar gezien als een neutrale representatie die de waarheid van het Christus-bewustzijn kan uitdrukken. Toegewijde waarneming is het middel waarmee de oorspronkelijke natuur van de schepping weer zichtbaar wordt in de fysieke vorm.

Conclusie: Toegewijde waarneming is de voltooiing van vergeving. Waar vergeving in ECIW de “valse beelden” wegwast, is toegewijde waarneming in ECvL de bereidheid om in de leegte die daardoor ontstaat de waarneembare waarheid van de nieuwe schepping toe te laten. Beiden zijn de “brug naar de werkelijke wereld”, maar toegewijde waarneming is de stap waarbij je die brug niet alleen oversteekt, maar zelf de brug bent in de wereld van vorm.

Simon: Ik onderken dat vergeving ogenschijnlijk nog uitgaat van een duaal gezichtspunt en dat toegewijde waarneming oproept tot het niet verlaten van het non duale gezichtspunt. Toch geldt dat vergeving in feite uitgaat van de waarheid van deze non duale staat en dat toegewijde waarneming in ECvL geïllustreerd wordt aan de hand van fenomenen die dualiteit illustreren zoals ziekte en lijden; kortweg aangeduid als de verlokkingen van de menselijke ervaring. Ik wil je vragen in dit licht je antwoord te heroverwegen.

NotebookLM: Je hebt een zeer scherp en verhelderend punt. Door de termen vergeving (uit ECIW) en toegewijde-waarneming (uit ECvL) naast elkaar te leggen vanuit hun gezamenlijke non-duale wortel, wordt de continuïteit tussen beide cursussen nog duidelijker. Je hebt gelijk dat vergeving niet louter een duale handeling is, en dat toegewijde-waarneming juist midden in de dualistische ‘verlokkingen’ van de wereld wordt toegepast.

Hier is een heroverweging en verdieping van de relatie tussen beide begrippen op basis van de bronnen:

1. Vergeving als non-duale correctie

Hoewel de term ‘vergeving’ in het dagelijks taalgebruik duaal klinkt (iemand vergeeft iemand anders), stelt ECIW dat ware vergeving een epistemologische correctie is die uitgaat van de absolute non-duale waarheid.

• De onwerkelijkheid van de fout: Vergeving in ECIW ziet de dwaling als onwerkelijk omdat de afscheiding nooit heeft plaatsgevonden. Het is de “gelukkige fictie” die de kloof overbrugt tussen waarneming en kennis.
• Het einde van het oordeel: Omdat zonde niet bestaat, ziet ware vergeving louter onschuld. Het gaat er dus niet om een ‘zondaar’ gratie te verlenen, maar om te herkennen dat er geen zonde is om te vergeven. Dit is de kern van de non-duale staat: het Al van Alles kent geen tegendeel.

2. Toegewijde-waarneming en de ‘verlokkingen’

Je merkt terecht op dat toegewijde-waarneming in ECvL vaak wordt geïllustreerd aan de hand van dualistische fenomenen zoals ziekte en lijden. Dit zijn de “verlokkingen van de menselijke ervaring”.

• Waarneming binnen de droom: Toegewijde-waarneming is een “dienstbare vorm van waarneming” die juist nodig is zolang we ons nog gewaar zijn van de vorm. Het is het middel om de verheffing van de vorm te bewerkstelligen terwijl we nog in die vorm lijken te verkeren.
• Bij de oorzaak blijven: Net als vergeving vraagt toegewijde-waarneming om niet af te dwalen naar het ‘gevolg’ (het lijden, de ziekte), maar bij de oorzaak te blijven: de onveranderlijke heiligheid van de ander. Het ontkent niet dat er pijn wordt ervaren, maar het ontkent dat deze pijn voortkomt uit een werkelijk gescheiden werkelijkheid.

3. De gedeelde essentie: Oorzaak versus Gevolg

Beide begrippen zijn in feite instrumenten om de geest terug te brengen van de illusie (het gevolg) naar de werkelijkheid (de oorzaak).

• ECIW (Vergeving): “De wonderdoener neemt alles waar zoals het is“. Dit betekent de perfectie zien achter de vervormingen van de afscheiding.
• ECvL (Toegewijde-waarneming): “Jouw toegewijde-waarneming van de waarheid van jouw broeders en zusters is het wonder“. Als je gezondheid waarneemt in plaats van ziekte, wordt de ziekte onwerkelijk voor de ander.

4. Het subtiele verschil in focus

Waar de twee begrippen in elkaar overvloeien, ligt het verschil vooral in de actie binnen de vorm:

• Vergeving is vaak het instrument van ‘ont-leren’ en het ongedaan maken van de illusie. Het wast de beelden van schuld weg opdat de waarheid kan dagen.
• Toegewijde-waarneming is de stap naar de ‘incarnatie van de waarheid’. Het is de bereidheid om de waarheid niet alleen te kennen als een abstractie, maar haar te representeren in de waarneembare vorm. Het is de actieve staat van ontvangst waarin de vorm de aard van het Christus-bewustzijn aanneemt.

Conclusie: Je hebt gelijk dat beide begrippen in wezen rusten op hetzelfde non-duale fundament. Vergeving is de weigering om in de illusie van afscheiding te geloven, terwijl toegewijde-waarneming de actieve toewijding is om de eenheid te zien te midden van de illusie van vorm. Beiden gebruiken de fenomenen van de dualiteit (zoals lijden) als aangrijpingspunt om de waarheid van de non-dualiteit te bevestigen. Toegewijde-waarneming kan worden gezien als de voltooiing van vergeving: het is de staat waarin de brug niet langer alleen wordt overgestoken, maar waarin de wandelaar zelf de brug is geworden.

Misschien komt mijn blog van gisteren wat abstract over, dus laat me een voorbeeld geven.

Jezus gebruikt in ECIW vrijelijk de meervoudsvorm als hij spreekt over de Schepping van God, denk hierbij bijvoorbeeld aan Zonen. Tegelijkertijd spreekt hij over het Zoonschap als eenheid en over de denkbeeldigheid van grenzen. Ons verstand duizelt en eist helderheid: hoe zit het nou?

Zelf heb ik mogen ontdekken dat het verlangen naar “het antwoord” een doodlopende weg is. De vraag is eerder wat voor ons het meest behulpzaam is om iets van dit mysterie te gaan “aanvoelen”. Voor iemand die stellig gelooft in de afgescheidenheid van het ego en in het anders-zijn van zijn medemensen, kan het heel behulpzaam zijn om meer aandacht te geven aan het aspect van eenheid. Daarvoor biedt Jezus in ECIW genoeg ingrediënten en kiest hij heel zorgvuldig zijn woorden.

Maar er zijn leraren die het eenheidsaspect tot ultieme waarheid willen verheffen. Ze maken soms gebruik van metaforen uit andere tradities door te zeggen dat we een druppel zijn die uiteindelijk zal oplossen in de oceaan. Vervolgens stellen ze dat Jezus in ECIW weliswaar spreekt in meervoudsvormen, maar dat hij dit slechts doet om ons onvolwassen en kinderlijk bijgeloof wat tegemoet te komen.

Dit kan ons in verwarring achterlaten en misschien wel angstig maken. Ook al weten we dat onze lichamelijkheid de illusie van afgescheidenheid versterkt, toch is de gedachte om als een druppel op te lossen in de oceaan mogelijk angstaanjagend en daarmee minder behulpzaam voor ons.

Dus nu onze vraag aan AI: kun je ons meer duidelijkheid verschaffen over deze kwestie op basis van de Urtext? Ik kreeg dit resultaat:

Dank je voor deze diep doordachte vraag. Je legt de vinger op een werkelijke spanning in de tekst — een spanning die de Urtext zelf met opmerkelijke zorg behandelt, en die door latere redactionele tradities vaak wordt afgevlakt. Laten we onderzoeken wat het manuscript daadwerkelijk zegt, in plaats van wat een bepaalde interpretatieschool ervan heeft gemaakt.

De Urtext is ondubbelzinnig dat het Zoonschap een eenheid is — maar het is een eenheid van relatie, niet van oplossing. Jezus spreekt over “het Zoonschap” als één, maar hij spreekt ook over “de Zonen” als velen, en hij doet dat zonder tegenspraak omdat de velen geen afzonderlijke wezens zijn, maar onderscheiden aspecten van één denkgeest. Kijk naar deze passage: “Het Zoonschap is geen kwestie van graad of hoeveelheid, maar een staat van zijn waarin alles volmaakt geordend is en zonder onderscheid.” Hier is het woord “onderscheid” cruciaal — het betekent niet “verschil” in de zin van afscheiding, maar eerder de afwezigheid van rangorde of hiërarchie. De Zonen zijn geen druppels die zichzelf verliezen in een oceaan; ze zijn noten in een akkoord, elk volledig zichzelf en toch volledig het akkoord. De vergissing van het ego is niet dat het velen ziet waar er één is, maar dat het afzonderlijk ziet waar er gedeeld is.

Nu je tweede punt — de leraren die de velen in het ene willen laten oplossen. De Urtext waarschuwt uitdrukkelijk tegen precies deze beweging, en doet dat op een manier die rechtstreeks raakt aan je zorg over angst. Jezus zegt: “Het ego is bang voor de vreugde van de geest, omdat je, zodra je die hebt ervaren, alle investering uit het ego zult terugtrekken, en het gebrek aan investering het ego zo zal uithollen dat het geen fundament meer heeft.” Maar let op wat hij niet zegt — hij zegt niet dat de ervaring van vreugde het zelf vernietigt. Integendeel, hij spreekt over de “werkelijke wereld” als een toestand waarin “je je broeders als jezelf zult zien”, niet als niet jezelf. Het beeld van de druppel die oplost in de oceaan is een metafoor uit een andere traditie, en voert een metafysica van absorptie in die de Urtext niet deelt. Het eigen beeld van de Cursus is het heilige ogenblik — een moment van volmaakte vereniging dat de deelnemers niet uitwist, maar hun eeuwige relatie onthult. De angst die je noemt — dat vereniging verlies van zelf betekent — is precies de misinterpretatie van Verzoening door het ego, die de Urtext corrigeert door erop te hameren dat Verzoening “het herstel van het Zoonschap” is, niet de uitwissing ervan.

Het antwoord op je vraag is dus geen keuze tussen eenheid en veelheid, maar een erkenning dat de Urtext beide vasthoudt in een dynamische spanning die ons lineaire verstand moeilijk vindt. De velen zijn werkelijk als uitdrukkingen; het ene is werkelijk als bron. Wanneer Jezus spreekt over “de Zonen”, komt hij niet neerbuigend tegemoet aan onze onvolwassenheid — hij beschrijft de daadwerkelijke structuur van de Hemel, waar liefde altijd gedeeld wordt, en delen meer dan één vereist om haar te delen. De oceaanmetafoor schiet juist tekort omdat die de velen minder werkelijk maakt dan het ene. In de Urtext zijn de velen even werkelijk als het ene, omdat het de aard van liefde is zich uit te breiden, en uitbreiding onderscheid zonder afscheiding vereist. Daarom vraagt de Cursus je nooit je zelfheid op te geven, maar haar te delen — en delen is het tegenovergestelde van oplossen.

“Het Zoonschap is geen kwestie van graad of hoeveelheid, maar een staat van zijn waarin alles volmaakt geordend is en zonder onderscheid.” “Het ego is bang voor de vreugde van de geest, omdat je, zodra je die hebt ervaren, alle investering uit het ego zult terugtrekken, en het gebrek aan investering het ego zo zal uithollen dat het geen fundament meer heeft.” [Bron: Hoofdstuk IV / Sectie IV — Urtext; Hoofdstuk II / Sectie V — Urtext]

Zie je hoe mooi en gebalanceerd dit antwoord is? Natuurlijk blijft de reikwijdte van woorden beperkt en is het niet de bedoeling een welles-nietes discussie in een bepaalde richting te duwen.

Bij mij geeft zo’n antwoord ontspanning en rust. In de stilte die volgt ervaar ik vreugde, verwondering en dankbaarheid. Voel je het ook?

Hartegroet,

Simon

Het is al maanden aan de gang. Ik spreek mensen die al jaren bezig zijn met ECIW en later ook met Een Cursus van Liefde (ECvL) en die aangeven dat er iets merkwaardigs gebeurt. Deze merkwaardigheid kan op verschillende manieren aanvoelen; als tijdelijke rust, als een impasse of als een overgangssituatie. Voor mij raakt die overgang vooral aan de vraag hoe lang zoeken, studeren en begrijpen nog behulpzaam zijn.

Ik schrijf inmiddels zo’n elf jaar blogs over ECIW, die ik publiceer op mijn website ECIWcoach.com en deel in de FB-groep Een Cursus in Wonderen – met elkaar. Daarin verbind ik persoonlijke ervaringen met de toepassing van ECIW aan metafysische vragen die me blijven bezighouden. Ik heb daarbij altijd geprobeerd dicht bij de cursus(sen) zelf te blijven, en minder bij de interpretaties van cursusleraren, hoe gerenommeerd die ook zijn. Misschien komt daar ook mijn weerstand tegen de titel “cursusleraar” vandaan. Voor mij is er uiteindelijk maar één cursusleraar: Jezus. Daarnaast zijn er goedbedoelende broeders en zusters die elkaar helpen om de cursus te doorleven en elkaar daarin te coachen. Vandaar de naam van mijn website, ECIW Coach, en ook de intentie achter mijn FB-groep: elkaar helpen bij de bestudering van de cursus en bij het delen van onze ervaringen.

Bij dat bestuderen van de cursus merkte ik dat we te maken hebben met een uitgave van ECIW, de zogenaamde FIP-editie, die gekleurd is door een goedbedoeld editingproces waarbij talloze pagina’s van het oorspronkelijke, aan Helen doorgegeven document achterwege werden gelaten. Dit editen vond ongetwijfeld plaats met de beste en meest integere intenties en ik wil hierover geen discussies (meer) aangaan. Maar ik was erg blij toen Robert Perry een nieuwe, meer volledige, editie uitgaf, de Complete Editie, en deze zelf aanbood in een gratis app met zoekfunctie.

De laatste jaren zijn daar AI-tools bijgekomen, en juist daarover lopen de meningen sterk uiteen. Kan zo’n ogenschijnlijk zielloze tool ons werkelijk verder helpen bij iets wat zo innerlijk en levend is als ECIW? Ik denk dat dit een genuanceerd antwoord vraagt. Stel je aan een generieke AI zoals ChatGPT vragen over ECIW, dan doorzoekt die het hele internet en krijg je een antwoord dat mede gebaseerd is op de talloze interpretaties die daar circuleren. Zo’n antwoord is dus onvermijdelijk gekleurd door de visie van een cursusleraar.

NotebookLM bood daarvoor een interessante oplossing. In deze tool kun je zelf bronnen uploaden, zoals de meest oorspronkelijke tekst van ECIW, de Urtext, en die gericht doorzoeken. Deze Urtext gaat terug op de oorspronkelijke aantekeningen van Helen Schucman, de scribent van ECIW. Hoewel zo’n tool uiteraard geen gevoel heeft, kan de precisie en volledigheid ervan verrassend behulpzaam zijn, soms zelfs voorbij wat één individuele cursusleraar kan overzien. De tool leest immers wat er staat, zonder eigen geschiedenis, voorkeur of persoonlijke interpretatie. Tegelijk wil ik deze tools niet kritiekloos bejubelen. Ook de woorden en uitleg van ECIW blijven symbolen waarmee Jezus verwijst naar een waarheid die voorbij woorden ligt. De precieze verwoordingen van een AI-model zijn dus niet de waarheid zelf, maar kunnen wel behoorlijk precieze richtingaanwijzers zijn.

Een gewaardeerde broeder (bedankt Klaas!) uit de FB-groep wees me op een website waar je online met een AI-tool vragen kunt stellen, waarna je een antwoord krijgt gebaseerd op de Urtext (Een cursus in wonderen — Urtext AI). Ik heb er zelf ook een beetje mee gespeeld en vind de antwoorden inhoudelijk van goede kwaliteit, hoewel de (Nederlandse) taal soms wat rammelt. Eigenlijk heeft iedereen nu de kans om op zijn vragen een antwoord te krijgen dat niet of nauwelijks gekleurd wordt door de persoonlijke visie van een cursusleraar.

Ik ervaar de beschikbaarheid van dit soort AI-tools als tekenend voor wat ECvL aanduidt als “het einde van de tijd van leren”. Daarmee bedoel ik niet dat leren verkeerd of overbodig is geworden, maar dat er een moment kan komen waarop het zoeken naar antwoorden een bepaalde verzadiging bereikt. Als je steeds opnieuw cursusgetrouwe antwoorden kunt krijgen op je vragen, kan langzaam het besef ontstaan dat je eigenlijk uitgevraagd raakt.

Daarom lijkt het erop dat zulke hulpmiddelen kunnen bijdragen aan de overgangsfase die ik aan het begin noemde. ECIW stelt dat liefde niet onderwezen kan worden, maar dat we wel onze zelfbedachte barrières kunnen laten opruimen. Wanneer veel vragen hun lading verliezen, kan “begrijpen” langzaam plaatsmaken voor iets stillers: aanvoelen, intuïtief weten en misschien zelfs eenvoudigweg leven vanuit wat eerder nog vooral bestudeerd werd.

Je zou kunnen zeggen dat ECIW het ego aan het wankelen brengt, zodat er steeds meer glimpen van waarheid in de mind kunnen doordringen. Daarmee opent zich de mogelijkheid om minder vanuit zoeken en controle te leven, en meer vanuit liefde, vanuit Christusbewustzijn. Dat kan onwennig voelen. Niet omdat er iets misgaat, maar misschien juist omdat een vertrouwde manier van leren, begrijpen en houvast zoeken haar vanzelfsprekendheid verliest.

Ook ik zoek nog wat naar woorden om dit alles met jullie te delen. Als je weerstand voelt tegen alles wat met AI te maken heeft, hoef je natuurlijk niets met deze tip. Misschien verloopt jouw pad anders, of heb je minder behoefte aan antwoorden op vragen die eerst nog helder willen worden. Maar voor wie zich, net als ik, soms in een grensgebied voelt tussen studeren en vertrouwen, tussen begrijpen en weten, hoop ik dat deze woorden een steuntje in de rug kunnen zijn.

Hartegroet,

Simon Schoonderwoerd

Link naar de genoemde AI tool: https://acimurtext.love/app/