Schuldig

Moet je voor de grap eens een avondje tv kijken en opletten hoe vaak ‘schuld’ de hoofdrol speelt. Wegmisbruikers worden aan de kant gezet, een pedofiel wordt in de val gelokt, een politiek bestuurder is in de fout gegaan en ga zo maar door. Kennelijk vinden we het leuk om te kijken naar denkbeeldige schuld buiten ons. Ik wil natuurlijk niet zeggen dat we binnen de illusie alles moeten toejuichen. Nee, het gaat me om de kick die we krijgen als een ander de klos is. Subtieler, althans zo lijkt het, proberen we ook in ons dagelijks leven een ander te manipuleren door deze een schuldgevoel aan te praten. ‘Wat ben je vaak weg de laatste tijd, ben ik een beetje een sluitpost geworden?’ Als je het lastig vind om je neiging tot beschuldigen te ontdekken dan kun je ook de andere kant van dezelfde medaille in het vizier nemen. Hoe vaak voel je jezelf slachtoffer? Of denk je dat iemand je iets aandoet, dat je de klos bent, dat de ander de schuldige is? Voilà, waarschijnlijk is deze makkelijker te zien. We vinden dat oordelen fijn. Die ander is de schuldige dader en ik het onschuldige slachtoffer.

De Cursus legt uit hoe dit nu allemaal zo gekomen is. Het gaat terug op ons geloof in de afscheiding en het bijbehorende schuldgevoel. Tegelijk met ons idee dat we ons los gedacht menen te hebben van God wordt bij ons het schuldgevoel geboren. We denken God iets te hebben aangedaan en maken vervolgens van Hem een naarling die ons wil straffen, die bloed wil zien desnoods van zijn eigen zoon. Onder deze dreiging willen we niet langer in de denkgeest blijven en projecteren we een buitenwereld waar we in weg kunnen dromen. Hierin strooien we de schuld vrolijk in het rond. Als ik het aan jou geef dan ben ik er tenminste vanaf. Projectie noemt de Cursus dat. Moeten we ons nu diep gaan zitten schamen? Het ego zou dit fantastisch vinden maar van God hoeft het niet. Hij weet dat er niks aan de hand is. We mogen Zijn Licht onze ingebeelde schuld weg laten schijnen. En laten we de schuld die we op denkbeeldige anderen projecteren dan maar gelijk meenemen want dat is slechts meer van hetzelfde. Laat dat Oordeel maar aan Hem over. Hij kijkt wat anders dan wij en ziet alleen Liefde en schuldeloosheid in Zijn Zoon. Goddank.

WB311 Vader, we wachten vandaag met een open denkgeest om Uw Oordeel te horen over de Zoon die U liefhebt. We kennen hem niet, en we kunnen niet oordelen. En dus laten we Uw Liefde beslissen wat hij, die U als Uw Zoon geschapen hebt, moet zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s