Willen we boos zijn?

We kunnen boos zijn op een ander of op onszelf. Voorbeelden van boosheid gericht op een ander hoef ik niet te geven. Boosheid gericht op jezelf kan vormen aannemen als zelfverwijt, spijt of schaamte. Als men ons vraagt of we blij zijn met boosheid dan antwoorden we snel dat we liever niet boos zouden zijn. En dit antwoord geloven we zelf.

Maar wat als de vraagsteller ons dan voorstelt om de boosheid eens gewoon los te laten? Voorbeeld: je vindt dat iemand zich aan zijn afspraak had moeten houden en je hebt een uur voor niks gewacht. Een “goede” reden blijkt er niet te zijn geweest. “Gewoon vergeten”, krijg je te horen. Niet eens met “sorry” erbij. Je bent gewoon boos. Terecht! Of je bent zelf degene die de afspraak vergeten was. Die ander heeft een uur bij de bushalte gewacht maar je kwam maar niet. Je hebt je uitgeput in verontschuldigingen maar hoe kon je zo stom zijn?

Kun je van het ene op het andere moment de beschuldiging loslaten? Besluiten dat de ander nul schuld heeft of dat je zelf nul schuld hebt. Dat het slechts een vergissing betrof? Het moment dat de mogelijkheid tot een dergelijke totale vergeving opkomt in de denkgeest is interessant. Kijk er maar eens naar. Zie je dat het makkelijker is gezegd dan gedaan? Dat de neiging om te blijven beschuldigen aan je vast lijkt te kleven? Zo maar de schuldige “off the hook” laten? Dat is toch je kop in het zand steken. Dat is toch haast ongepast? Dat is toch een vrijbrief voor totaal asociaal en onaangepast gedrag?

Dat kan maar hoeft dus niet. De vraag is wie er aan het roer staat. Het ego kan ook, vooral bij een beschuldiging aan het adres van een ander, zoiets zeggen als: Barst maar, zak er maar in! Maar dit is een verheerlijking van de afscheiding en voelt als verharding. Maar vergeving komt niet voort uit onverschilligheid maar uit liefde. Dus experimenteer eens met het binnen laten van liefde.

Nu kan je iets raars opmerken. Je wilt je boosheid helemaal niet loslaten en de liefde de vrede laten herstellen. Die ander is gewoon hartstikke fout! Of dat schuldgevoel lijkt te plakken aan jezelf. Je bent er als het ware een slachtoffer van en het achtervolgt je, je ligt er wakker van. Kun je die weerstand tegen de liefde ervaren? Raar toch?

Wat je zo doet is het blootleggen van de drijfveer van het ego. Gek genoeg maakt het voor het ego niet veel uit wie we schuldig verklaren. Die ander, jezelf, God of omstandigheden. Iemand of iets moet schuldig zijn. Schuldgevoel is een feestje voor het ego, voor het gevoel van afscheiding en daarom wil het niets weten van het binnenlaten van liefde. Dat kun je ervaren. En nu ben je op een sleutelpunt. De vraag die de Cursus ergens stelt: wil je gelijk hebben of vrede ervaren? Het is nu duidelijk wat je kleine wil is: gelijk hebben; ik versus de ander of desnoods ik versus mezelf.

Als je hier bent aangekomen mag je glimlachen en met een kleine bereidheid de liefde toch uitnodigen. Ga je niet opnieuw schamen over die neiging om je vast te klampen aan het beschuldigen.

“Kom maar liefde, kom maar Heilige Geest. Vanuit mijn kleine zelf wil ik vasthouden aan mijn boosheid maar nu kies ik voor Uw kracht, Uw Liefde. Kom maar en genees me opdat ik mijn echte Wil mag leren kennen. Om de vrede te ervaren die alle verstand te boven gaat”.

 

Psychische- en lichamelijke ziekten

Aandoeningen als depressie en angststoornissen kun je wél genezen door positief denken maar puur lichamelijke ziekten zoals HIV of een gebroken been niet. Dit was ruwweg de strekking van de aflevering van “Yes ik ben” die ik gisteren bekeek. De reden hiervoor zou duidelijk zijn: via je gedachten kun je invloed uitoefenen op bepaalde stofjes in je hersenen die te maken hebben met zaken als stemming en angst. Maar dit geldt niet bij de harde fysieke kwalen. In genoemd programma werd gewezen op het gevaar van vertrouwen op positief denken bij lichamelijke ziekten zoals kanker. Bij mij komt dan Sylvia Millecam in gedachten die vertrouwde op genezing door bezoek aan het medium Jomanda en toch overleed.

In genoemd programma kwam een vrouw aan het woord die genezen was van kanker maar helemaal niets moest hebben van die nadruk op genezen door positief denken. Ze wees op het gevaar van het omkeren van deze manier van denken: als je ziek wordt of blijft heb je kennelijk niet positief genoeg gedacht.

Ik merk dat in Cursus-land ook verwarring bestaat over genezing door de toepassen van de Cursus. Het zijn steeds weer dezelfde vragen die naar boven komen:

  • Ik ben ziek maar het wonder van genezing blijft uit terwijl ik toch zo hard m’n best doe met de Cursus.
  • Zit er dan toch nog ergens verborgen schuld?
  • Hoe kan het toch dat ook Cursus-leraren sterven aan kanker; dat klopt toch helemaal niet met wat ze onderwijzen?

Het woord wat telkens weer van toepassing is op deze vragen, discussies en twijfels is: Niveauverwarring. Maar ook hier moeten we oppassen dat we niet schermen met een kreet en denken dat hiermee de kous af is. Pas als we iets gaan ervaren van dat mysterieuze niveau 1, de absolute liefde die je bent, kun je zicht krijgen op deze kwesties. Het lastige is dat wanneer ik er zo droog over schrijf, het mysterie teruggebracht dreigt te worden tot niveau 2 en daarmee voer wordt voor het ego dat er verward mee aan de haal wil. Toch een poging:

  • Zowel onze psychosomatische- als onze fysieke kwalen behoren volgens de Cursus tot illusoire beelden binnen onze droom. Het onderscheid wat wij binnen deze droom maken is dat tussen ziektes die te beïnvloeden zijn door endorfinen, neurotransmitters enzovoorts en zaken als beenbreuken. Wij introduceren dus op onze beurt ook twee niveaus (psychosomatisch en puur fysiek) maar dit zijn niveaus 2a en 2b. Ze hebben niks te maken met niveau 1. Wij zijn geen lichaam
  • Volgens de Cursus kan de denkgeest ziek zijn en menen dat er sprake is van afscheiding. Om dit voor zichzelf te bewijzen heeft het onder andere lichamen geprojecteerd. Zowel het gezonde lichaam als het ziek lichaam is illusoir en geloof erin is dus geloof in de echtheid van de afscheiding. Dit geloof mag vergeven , genezen worden.
  • Zowel een gezond lichaam als een ziek lichaam is neutraal en het is de betekenis die wij eraan geven die bepalend is. Als wij geloven dat we een lichaam zijn dan buigen we voor de afgod van dit lichaam. Dat doen we als we erg bezig zijn met het koesteren van dit lichaam en vooral als we sidderen voor ziekte en dood. NB: dit is gewoonlijk het moment dat het ego de boel wil omkeren en zich boos afvraagt of genieten van een gezond lichaam dan zondig is. Nee dus. Zonde is synoniem met geloof in afscheiding, niet meer dan een vergissing, en geloven in het belang van gezondheid of het belang van ziekte kan ons nooit schuldig maken.
  • Genezing is niet het genezen van een ziek lichaam. We mogen blij zijn over een gezond lichaam en feest vieren binnen de droom maar onze grenzeloze opluchting dat we eindelijk weer een gezond lichaam hebben kan duiden op een sterke identificatie met dat lichaam. De denkgeest is dan allerminst genezen.
  • Een totaal genezen denkgeest kan vanuit niveau 2 bezien gewoon sterven. Hij legt dan vredig zijn communicatiemiddel, het lichaam, af. Dan roepen we toch ook niet dat er kennelijk iets fout is gegaan?
  • Was dit niet de ultieme boodschap van Jezus? Hij leek te sterven aan het kruis maar dat bleek niet zo echt te zijn als wij dachten. Hij bouwde na zijn “dood” gewoon weer even een lichaam op om te communiceren met zijn volgelingen.
  • Hoe moeten we dan omgaan met al die klachten? Zowel de psychosomatische als de puur fysieke? Voor beiden (dus 2a en 2b) mogen we normaal (=illusoir) doen en, vanuit niveau 1 bezien, kiezen voor een magische aanpak: naar een psycholoog of dokter gaan of medicijnen slikken. Niks mis mee, niet zondig of minderwaardig.
  • Ziekte en lichamelijk ongemak is echter uiteindelijk een uitnodiging om een vergevingsles te leren. Onze niveau 2 ervaring probeert ons te bestendigen in ons geloof in lichamelijkheid. Dit is een gelegenheid om liefde uit te nodigen om ons een andere visie op onze Identiteit te leren. De belangrijke vraag is of we de liefde durven binnen te laten in onze situatie of in de situatie die we zien bij onze dierbaren in schijnbare nood. Geloven we de valse getuigen of de Stem in ons? Geloven we dat we lichamen zijn of Zonen van God?

En wat gebeurt er dan, als we vertrouwen op liefde en deze laten stromen? Alles is mogelijk en als het nodig is dat we communiceren met onszelf of anderen via een genezen fysiek droomlichaam dan kan dat, maar dit is niet ons kleine zelfgerichte doel. We kunnen werkelijk genezen in de denkgeest en toch lijken te sterven.