Apocalyptische aankondigingen van gene zijde

Het valt me op dat in deze Corona-tijd zo veel broeders en zusters zich presenteren als spreekbuizen van gene zijde. Je kent er vast ook wel enige. Hun boodschappen tonen overeenkomsten. Er is iets gaande op kosmisch niveau, een soort strijd tussen goed en kwaad. Er zal een periode komen waarin de huidige structuur van de wereld ineen zal storten, een tijd van grote angst en onzekerheid. Er zal veel vrees en duisternis zijn en het is de taak van de geroepenen om nu extra hun licht te laten schijnen. We kunnen ons richten tot deze media voor spirituele reiniging en leiding. Sommigen geven zelfs gerichte adviezen over hoe we de komende apocalyps fysiek kunnen overleven.  Ik twijfel of ik voorbeelden moet noemen, maar doe dit niet. Zoals gezegd; je kent er vast wel een paar. Ik matig mezelf ook geen oordeel aan over de vraag of het al dan niet klopt wat ze zeggen, of ze de waarheid spreken. Het enige wat ik met enige zekerheid weet is wat mijn reactie is op dit fenomeen van “channels”.

Ik merk dat ik gevoelig ben voor de uitstraling van een medium. De blik in zijn of haar ogen, de klank van de stem, de passie waarmee gesproken wordt en de overtuigingskracht die ik ervaar. Dit intuïtieve gevoel wil ik niet afdoen als onzinnig, maar ik ben me er ook van bewust dat er hele rare dingen zijn gebeurd in “sektes” rondom charismatische leiders. Op zich ben ik niet bang voor woorden als sekte en hersenspoeling. Wat wij aanduiden als mainstream en gezond verstand is immers ook niet altijd even fris. Toch hecht ik er waarde aan om niet 100% op “mijn gevoel” te varen. Ook charismatische leiders zijn mensen en het kan hen naar de bol stijgen. De aanvankelijke zuiverheid van hun woorden kan ontsporen en de kans is groot dat je dit niet opmerkt als je idolaat aan deze persoon een soort goddelijke, onfeilbare status hebt toegekend. Omgekeerd ken ik mensen die helemaal niet zo’n charismatische en aanstekelijke uitstraling hebben maar waarbij je merkt dat, als je stil wordt en echt luistert naar wat ze zeggen, je een resonantie gaat ervaren, diep vanbinnen. Voor mij voelt dit heel rustig, zuiver en liefdevol.

Maar wat dan wel? Hoe scheiden we dan echt van onecht, goed van kwaad, echte media van ego-gerichte grappenmakers met een spirituele nep glimlach? Het stellen van deze vraag impliceert een arrogantie die niet makkelijk zichtbaar is. Want wie is het die zou kunnen beoordelen of een medium echt of onecht is? Wie kan dit oordeel vellen of, beter gezegd, wat is het in mij dat de neiging heeft om te oordelen? En nu komen we ergens want deze jongen kennen we: kiekeboe ego, kom maar voor de dag, ik heb je ontdekt! Nu wordt het echter lastig. Want wat moet ik als mijn “gevoel” er zo naast kan zitten en als dit ook geld voor mijn “oordelende verstand”?

Het is net een Cursus in Wonderen, de heerlijke combinatie van waarheid en liefde. Dit zijn geen twee verschillende “zaken”. En ik herinner me maar al te goed mijn reactie op ECIW zelf. Een boek dat door Jezus gedicteerd werd aan een Amerikaanse psychotherapeut? Ach, kom nou toch! Maar toch. Door mezelf bij volle verstand te openen voor de woorden ervan begon er iets in mij blij te resoneren. Er was herkenning en vreugde. Het werd voor mij steeds meer een baken. Niet de letterlijke woorden ervan maar een soort herkenning van de zekere weg die van de angst wegvoert en daardoor ruimte maakt voor verbinding en liefde. Of, zoals het in de Werkboekles van vandaag staat (278): “Ik kies de weg tot U in plaats van waanzin en in plaats van angst. Want de waarheid is veilig en alleen liefde staat vast.”

En vanuit deze grondhouding, vanuit deze stilte luister ik naar broeders en zusters die aangeven een boodschap voor me te hebben. Ik merk dat ik niet hoef te kiezen wie wel en wie niet een echt medium zou zijn. Zo’n oordeel leidt slechts tot verharding in m’n denkgeest. Ik mag me verheugen over woorden van verbinding en liefde maar ik mag ook opmerken dat sommige van hun adviezen op mij het effect dreigen te hebben van een bevestiging van kwetsbaarheid, bedreiging en angst. Soms ervaar ik het alsof er een beroep gedaan wordt op het bange doenertje in mij die het juiste moet ondernemen om niet ten onder te gaan. Misschien bedoelt de spreker dit niet zo ,maar hoe dan ook, het vormt voor mij de uitnodiging om stil te worden en de angst naar het licht te brengen. In die stilte wordt het me duidelijk; deze boodschap is niet de juiste voor mij. Opgelucht haal ik dan adem en lees, voor nu, in de boeken van mijn broeder-leraar, Jezus zoals opgetekend in bijvoorbeeld ECIW en Een Cursus van Liefde. Wellicht hebben anderen moeite met juist deze boeken. Dat mag en is volkomen oké. Ik hoef niet te overtuigen en evangeliseren. Ieders zij weg, ieder zijn leraar.

Les 278: Als ik gebonden ben, is mijn Vader niet vrij.

Vader, ik vraag om niets dan de waarheid. Ik heb veel dwaze gedachten over mijzelf en mijn schepping gehad, en heb een droom van angst in mijn denkgeest gebracht. Vandaag wil ik niet dromen. Ik kies de weg tot U in plaats van waanzin en in plaats van angst. Want de waarheid is veilig en alleen liefde staat vast.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s