Ik luister graag naar Tony Parsons. Zijn boodschap is van grote eenvoud en het bijzondere is dat op de een of andere manier deze eenvoud lijkt te resoneren in zijn stem. Iets in mij stemt hiermee in. Er ontstaat stilte in de geest en een soort woordloze herkenning. Tony weet dat hij woorden probeert te geven aan dat waar geen woorden aan zijn te geven. Het is dus bij voorbaat niet mogelijk om even samen te vatten waar hij het over heeft. Misschien valt er op te wijzen door wat titels van zijn boeken aaneen te rijgen, dan krijg je zoiets als: “Het is een open geheim dat er niemand hier noch iemand daar is”. Hij wijst er op dat we geen afgescheiden wezens zijn maar dat we ons dat inbeelden. In een veld van energie is er sprake van een schijnbare afgescheidenheid die wij ervaren als een ikje, een klein zelf. Een Cursus in Wonderen wijdt hier meer woorden aan maar de boodschap is in mijn beleving niet verschillend. Er is één denkgeest (Tony: een soort energie) en daarin bestaat de illusie van afgescheidenheid.

Als we vanuit ons geloof in afgescheidenheid iets herkennen van deze boodschap dan is het mogelijk dat de realisatie van de waarheid ervan plaatsvindt. Bij wie? Bij niemand want er is geen afgescheiden iemand die het nu weet, die nu verlicht is. “Een verlicht persoon” is een contradictie; verlichting bestaat in het doorzien van de illusie van het afgescheiden gevoel een zelf te zijn. Wij draaien hierbij vast in woorden want we zijn gewend dat we, binnen de illusie!, menen dingen te kunnen bereiken. Dus als we maar ons best doen, oefeningen doen, mediteren en wat niet meer dan menen we in een soort gelukzalige toestand te kunnen komen. Maar ongemerkt zie je de “we” (ofwel: het geloof in afgescheidenheid) de zinnen binnen sluipen.

Een Cursus in Wonderen biedt 365 werkboeklessen. Hierin spreekt Jezus ons aan op het niveau waarop wij ons menen te bevinden. Want oefeningen daar kunnen we wat mee, denken we. Oefeningen zijn business as usual: flink trainen en dat gaan onze prestaties wel vooruit en kunnen we die toestand van bliss wel bereiken! We zijn eigenlijk allemaal olympische sporters die de hoofdprijs willen winnen; verlichting of verlossing. Tony heeft gelijk als hij ons erop wijst dat zelfverbetering niets met verlichting of verlossing te maken heeft en dat het doen van oefeningen de illusie van een afgescheiden “atleet” en van een doel dat bereikt zou kunnen worden slechts versterkt. Jezus weet dat ook. Gelukkig geeft hij met de werkboeklessen hele grappige oefeningen waarbij we niet zo veel schade kunnen aanrichten zoals vergevingsoefeningen. In waarheid is er niemand die iemand anders zou kunnen vergeven maar de realisatie hiervan lijkt iets sterker te worden als we toch vergevingsoefeningen doen. Hetzelfde geldt voor leiding door de Heilige Geest of door Jezus. Ken Wapnick wijst er terecht op dat wij de neiging hebben om binnen de illusie de Heilige Geest voor ons karretje te willen spannen. Atleten bidden tot God om zo de kans om te winnen groter te maken. Maar God noch de Heilige Geest geloven in onze illusie van doelen die in de tijd bereikt zouden kunnen worden door een afgescheiden zelfje. Het is niet zo dat een Zelf met hoofdletter Z een opgeblazen zelf met kleine letter z is. Iemand die meent verlicht te zijn en beter te zijn dan alle anderen is geen Atleet die de eerste plek heeft bereikt.

Een Cursus in Wonderen laat ons gebruikelijke denken ontsporen met als doel de illusie van afgescheidenheid aan het wankelen te brengen. Bij het kijken naar de olympische spelen op tv bedacht ik dat de atleten die net naast het podium grijpen of die niet de plak veroveren die ze begeren, misschien wel een mooiere les aangeboden krijgen dan degene die tevreden op de hoogste trede belandt. Degenen die falen zullen mogelijk minder snel zelfgenoegzaam worden. De onvrede biedt kansen en dat geldt vooral ook voor ons als we worstelen om de felbegeerde verlichting te bereiken.

Ik zag op het journaal wat Amsterdamse jongeren die op straat aan het basketballen waren. Natuurlijk wilden ook zij scoren maar wat opviel toen ze voor de camera verschenen was dat ze vooral genoten van het samen beoefenen van het spel. Ze waardeerden de verbinding die ze ervoeren, de directe ervaring van hun onmiddellijke interactie. Deze zin klinkt abstract en misschien wat hoogdravend. Ik moest bij het zien van die gasten denken aan Een Cursus van Liefde (ECvL). Jezus sluit hierin aan bij Een Cursus in Wonderen maar biedt niet of nauwelijks nieuwe oefeningen. Hij wijst erop dat we reeds de voltooiden zijn en probeert in dialoog met ons de relatie die we hebben met hem (en met anderen en met situaties) te transformeren waardoor er iets gebeurt dat ik zou willen omschrijven als een vervaging van (denkbeeldige) grenzen.

Als het rusteloze denken wat kalmeert dan kunnen we “onszelf” als het ware bezig zien. Een soort toegewijde waarneming. Maar dat bevestigt nog steeds de “ik” die iets zou ervaren waarmee hij een relatie heeft. Jezus neemt ons in Een Cursus van Liefde zo goed mogelijk aan de hand om af te dalen in die ervaring van relatie. Is er wel echt een ik die los kan staan van dat wat ervaren wordt? Of is dit juist de essentie van ons geloof in afgescheidenheid? Is er wel een ervaarder zonder dat wat ervaren wordt? Wij zijn gewend te ervaren (en te denken) vanuit geloof in afgescheidenheid, maar wat gebeurt er als er vanuit eenheid ervaren en gedacht wordt? Waar blijft dan dat gevoel van afgescheidenheid?

Het is een illusie als ik zou menen met deze tekst het even uit te kunnen leggen. Vermoedelijk wemelt het van de duale tegenstrijdigheden en suggereert het ook dat het begrijpen ervan (door wie?) je (?) verder zou kunnen brengen. Tja; we kunnen niet meer doen dan zo goed mogelijk aanmodderen en wijzen op dat wat niet beetgepakt of bereikt kan worden. Maar bij het lezen van Een Cursus van Liefde gebeurt er net zoiets als bij het luisteren naar de stem van Tony Parsons. Er gaat iets resoneren; iets dat “waar” en echt voelt. Een Cursus in Wonderen noemt het ergens het herinneren van een oeroud lied dat voelt als thuis. Mooi.

PS: Toen ik deze blog wilde opslaan onder de naam “Tony Parsons” bleek dat ik vijf jaar geleden al een blog aan hem gewijd had. Ha, ha; hierbij ook maar een link naar dat stukje. https://eciwcoach.com/2019/07/21/compromisloze-tony/