Hulp vragen aan Jezus

image

Toen ik mezelf nog (klassiek) christen noemde, geloofde ik in een God buiten mij. God, de Almachtige, die mij geschapen had. Na het lezen van boeken over Advaita en het bijwonen van Satsangs liet ik dit duale-denksysteem los. Er is geen God buiten mij, geen twee-heid. Er is alleen maar eenheid, liefde.

Een tijd lang had ik binnen de Cursus moeite met het hulp vragen aan Jezus of aan de Heilige Geest. Die optie had ik nu juist laten varen! Maar wat gebeurde er? Ik meende te begrijpen dat ik liefde ben en dat ik me niet kan richten tot God buiten mij. Ik dacht het dus zelf te moeten doen. En hiermee ontstond een patstelling. Want die ik die besluit dat er geen God buiten hem bestaat is het ego; mijn ikje. Deze keer een ikje dat het helemaal zelf moet doen omdat er immers geen hulp buiten hem bestaat. En dat lukt nu eenmaal niet. Het ikje voelt zich afgescheiden, beseft dat dit geen vrede is en kan niets anders doen dan zich inspannen. Hulp vragen heeft immers geen zin. Maar een ikje dat zich inspant is als een man die vastzit in drijfzand. Iedere poging zichzelf te bevrijden werkt slechts averechts. Hij zakt verder weg.

Ik kan niet over mijn eigen schaduw heen springen, zelfs als ik mentaal begrijp dat er geen ik en geen schaduw zijn. Het gevoel van afgescheidenheid neemt alleen maar toe. Daarom ben ik zo dankbaar dat de Cursus zich niet beperkt tot de absolute waarheid. Zolang er sprake is van geloof in afgescheidenheid, schuld en angst helpt het mij niet echt om mezelf of anderen te geselen met non-duale, absolute waarheden. Het klinkt zo mooi: er is geen doener, er is geen ik, er valt niks te bereiken, ik,kan niet verlicht worden, er is alleen maar liefde etcetera. Natuurlijk, we mogen genieten van deze poëtische waarheden en het kan ons ook zeker inspireren.

Maar ondertussen belijd ik mijn onwetendheid, mijn worsteling en strijd en reik vervolgens uit naar de hand van Jezus. Of ik luister naar de Stem van de Heilige Geest. Laat het maar duaal zijn, laat het maar orthodox Christelijk zijn, laat het maar niet helemaal kloppen. Ik merk dat mezelf Goddelijk verklaren terwijl de illusie nog niet doorzien is slechts leidt tot het verder opzwellen van mijn denkbeeldige ego. Het voelt pompeus, niet vredig. Dus hoewel ik met mijn verstand weet dat ik zelf liefde ben, richt mijn hart zich in totale overgave op Hem. Mijn Heer. En dan blijkt er liefde te stromen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s