De andere wang toekeren?

image

De Werkboekles van vandaag vertelt dat onze veiligheid ligt in onze verdedigingsloosheid. Deze verdedigingsloosheid klinkt nobel, iets om na te streven. We kunnen het zelfs zien als een opdracht, een soort heilige missie. Leert de Bijbel ons ook niet om onze aanvaller de andere wang toe te keren? Dus besluit ik om de volgende keer als iemand een rot opmerking maakt om mijn woede in te slikken en zo vriendelijk mogelijk te blijven. De wereld zou er inderdaad een stukje vriendelijker uit zien als we ons als gedragsregel zouden opleggen om tenminste eerst eens tot tien te tellen voordat we defensief of aanvallend reageren.

Maar herhalingsles 172 heeft het niet over ingehouden woede. Niet over opgelegd gedrag. Als we denken ergens boos van te worden is het zaak om de bekende omkeerslag van de Cursus te maken die ons zo moeilijk valt. Het is niet waar dat iets buiten ons de macht heeft om ons bang en boos te maken. We hebben eerst een keuze gemaakt. Een keuze die we liever niet onder ogen willen zien en verdrongen hebben. Het voelt veilig voor ons om er van uit te gaan dat we een afgescheiden ikje zijn dat aangevallen kan worden. Sterker nog; het feit dát we denken aangevallen te kunnen worden gebruiken we als bewijs dat we een afgescheiden ikje zijn. Dat we op onszelf staan. We willen bizar genoeg het spel spelen van aanval en verdediging. Het is dé manier om ons flink ‘ik’ te kunnen voelen.

Waarom helpt het dan niet als we onszelf opleggen om dit niet langer te doen? Om ons gedrag te beteren? Let maar eens op wat dat gevecht tegen je eigen boosheid met je doet. Je denkt nog steeds dat jouw tegenaanval gerechtvaardigd is. Je voelt je nog steeds een slachtoffer dat afziet van zijn recht zich te verdedigen. En je ziet nog steeds niet dat deze denkbeeldige JIJ ervoor kiest om deze rol te spelen. De ‘ik besta want ik kan slachtoffer zijn’-rol. Maar hoe moeten we dan aan de slag met de werkboekles?

Dat sleutel wordt ons direct aangereikt. ‘Ik ben een van de dienaren van God’. Wat doet een dienaar? Een dienaar luistert. Hij luistert naar zijn Heer. Maar wie is zijn Heer? Hoe verhoudt de dienaar zich tot zijn Heer? Als we deze opdrachtgever buiten ons zien dan zijn we weer terug bij af. Dan wordt de verdedigingsloosheid weer een opgelegde wet. En Jezus is nu juist gekomen om de wet te vervullen. Wij kunnen ons niet aan de wet houden. Sterker nog, het frustreert ons als het niet lukt en vult ons met hoogmoed als we denken dat we het goed doen.

Wie is onze Heer? En weer spreekt de les van vandaag. God is louter Liefde. Klopt, zo denken veel mensen over God. En deze lieve God vertelt ons dat wij ook wat liever moeten DOEN? Nee. We hoeven niet liever te doen. Lees verder. ‘God is louter Liefde, dus ben ik dat ook’. Wow. Ik ben niet een ventje dat zijn frustratie moet inslikken terwijl hij zich aangevallen voelt. Ik ben Liefde. Maar geen Liefde op eigen kracht. Ik besef pas dat ik Liefde ben als ik m’n mond houd, mijn pogingen om het zelf goed te doen opgeef en als dienaar luister naar Hem.

‘Heer, hier ben ik. Ik kan niet op eigen kracht een fijn liefdevol mannetje zijn. Laat Uw Liefde stromen door mij. Laat andere stemmen in mij zwijgen. Heer Uw wil is Liefde. Zie mijn angst tegen deze liefde. Zie de angst van waaruit ik denk te moeten vechten tegen denkbeeldige anderen. Zie mijn angst voor U, voor Liefde. Ik geef me aan U, ik open me voor wie ik werkelijk ben. Dank U God, dank U Liefde. ‘

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s