Waar kies je voor?

Double Arrow Road Sign

Ik zat zojuist een beetje te mijmeren over de herhalingsles van vandaag (210):

Ik kies de vreugde van God in plaats van pijn.

Het viel me op dat ik bij ‘pijn’ direct aan lichamelijke pijn denk. Dat laat maar weer eens zien hoe zeer ik gefocust ben op dat lichaam met alle bijbehorende ervaringen. Pijn is veel ruimer. Natuurlijk heb je ook emotionele pijn. Verdriet om verlies, eenzaamheid, gekwetstheid. Zowel de fysieke- als de emotionele pijn maken er ons op “pijnlijke” wijze van bewust dat we geloven dat we een afgescheiden identiteit zijn die gekwetst en zelfs gedood kan worden.

Wat houdt dat ‘kiezen’ van ons eigenlijk in? Ik merk bij mezelf dat ik er van uit ga dat de narigheid verdwijnt als ik de goede keuze maak. Anders gezegd; ik wil de Cursus gebruiken om fysieke en emotionele pijn kwijt te raken. Ik doe mijn oefeningen, bijvoorbeeld de herhalingsles van vandaag, en kijk dan met een schuin oog of de pijn verdwijnt. Misschien herken je dit ook. Het is natuurlijk ook niet fout of zondig om zoiets te doen maar het is best wel een beetje raar als je het bijvoorbeeld vergelijkt met het kiezen in onze dagelijkse illusie.

Voorbeeld: kies ik een appel of een banaan? Als ik de banaan gekozen heb verwacht ik niet dat de appel verdwenen is. Dat zou magie zijn. Waarom verwacht ik dan bij lichamelijke- of emotionele pijn wel dat deze op wonderbaarlijke wijze verdwijnt? Dat komt omdat ik deze pijn heel serieus neem. Als ik onverschillig zou staan tegenover de pijn dat zou ik deze niet zo blijven monitoren. Als ik de banaan gekozen heb dat pak ik deze op, begin hem te schillen en op te eten en ga verder met andere zaken.

Zo niet met pijn. Ik richt me even op de liefde en daarna neem ik de pijn weer heel serieus en keer ik me weer af van de liefde. Nogmaals, niet fout of zondig, maar gewoon wat ik doe. Kennelijk kies ik er voor om mijn denkbeeldig afgescheiden lichaam heel serieus te blijven nemen. De Cursus legt me uit dat ik dit doe uit angst. De vreugde van God, die me vandaag wordt aangeboden, die wil ik er graag bij hebben. Ik wil een gezond lichaam rondom een blije geest. Ik wil de illusie én de liefde van God.

Ik wil dat de pijn mij iets vertelt, ergens van getuigt. Ik gebruik de pijn om me te vertellen dat ik echt ben. Dat hebben we zelf niet zo in de gaten. Het gebeurt onbewust. Als ik wil dat de pijn verdwijnt dan roep ik tegen deze valse getuigen dat hij zijn mond moet houden. De appel moet verdwijnen. Maar dat is magie. Ik meen dat de hamvraag is of ik wil geloven wat de getuige zegt. Hij mag wel praten (ofwel pijn doen) maar belief ik de boodschap te geloven? En dat geeft mij ontspanning. Wie ben ik als ik de pijn, de angst, het verdriet weliswaar hoor maar deze niet te serieus neem? Experimenteer hier maar eens mee. Het fijne is dat je dit experiment niet alleen hoeft te doen. Dat kan je ook niet. Wij zien alleen de pijn en moeten onze blik richten op een andere Bron om onze banaan te kunnen zien. Die Bron is de Heilige Geest.

We kunnen de pijn voelen en toch kiezen om deze niet zo serieus te nemen als anders en de blik op de liefde te richten. Onderzoek hoe dit voelt. Merk dat er een wonderlijke ruimte ontstaat van een andere kwaliteit. En wees niet te streng voor jezelf als je af en toe weer even naar de pijn kijkt. Wees zo lief voor jezelf dat je gewoon naar de dokter of hulpverlener stapt of een pilletje slikt. En wees ook niet bang als de valse getuige toch besluit zijn mond te houden. Het doet er niet zoveel toe of hij iets zegt en wat hij beweert. Jij luistert naar een andere stem. Jij kiest de vreugde van God.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s