Wat je zegt ben je zelf!

image

Herken je nog dat rijmpje van vroeger? ‘Wat je zegt ben je zelf, met je kop door de helft, met je kop door de muur, ben je morgen lekker zuur!’ Hier zijn verschillende varianten op maar hoe het ook zij; er zit een mooie les in.
Zojuist bereikte ik weer het einde van het Tekstboek. De kracht en liefde van Jezus straalt je tegemoet vanuit de hele Cursus, maar welk een intensiteit bereikt dit in de laatste hoofdstukken. Als ik deze lees komen er ook weer beelden uit de Bijbel naar boven. De liefdevolle boodschap van de Cursus en ten diepste ook van de Bijbel overspoelt me. Jezus roept het uit: ‘lieve broeder, zie het toch. Vertrouw me, verenig je met elkaar en met Mij’.

In het laatste hoofdstuk van de Cursus laat Jezus ons de eenvoudige waarheid van het genoemde kinderrijmpje zien. Hij vertelt ons wat onze neiging om anderen te oordelen met onszelf doet. Het ‘geheim’ van de Cursus is dat we één zijn. Dit is geen theorietje voor filosofen maar een waarheid die we uit ons bewustzijn hebben verdrongen. We hebben er geen feeling meer mee. We kiezen er elk moment voor om ons afgescheiden te voelen en één van de meest effectieve manieren hierbij is het veroordelen van zogenaamde anderen. We zien niet wat we met ons oordeel over die ander onszélf aandoen. Dit werkt één op één, linea recta, zonder uitzondering. Veroordeel één ander mens die je buiten jezelf meent te zien en je ziet jezelf als afgescheiden van de Liefde. Punt. Wij menen dat we redelijk vriendelijke wezens zijn als we goed kunnen opschieten met de meeste andere mensen en beleefd doen tegen die enkeling aan wie we eigenlijk een hekel hebben. Maar ieder greintje afkeur dat we hebben over een ander of over onszelf is een signaal dat we kiezen voor afscheiding en niet voor liefde. Wat we buiten onszelf menen te zien is hoe we ten diepste onszelf zien. Als je schuld ziet in een ander dan geloof je in schuld in jezelf en daarmee in afgescheidenheid.

Dit zou een deprimerend en zwaarmoedig verhaal zijn als het hierbij bleef. Maar dat is niet zo. Het biedt ons de sleutel om vrede te ervaren. Die sleutel bestaat uit de toepassing door de Heilige Geest van hetzelfde principe: wat Hij zegt zijn we Zelf. En wat een zegen dat van ons kleine zelfje maar zo weinig verwacht wordt. De dagtaak van ons ikje is om juist het gevoel van afgescheidenheid te versterken. En toch wordt aan dit drukke ventje (of meisje) een uitweg geboden. Ook die uitweg lijkt sterk op wat we deden als we als kind werden uitgescholden of ruzie hadden. Want wat deed je? Je zei tegen die vervelende ander dat je er wel eens je vader, moeder, grote broer- of zus bij zou halen. Dan zouden ze wel anders piepen! En dat mogen we nu weer doen maar dan in positieve zin. We mogen er onze oudere broer bij halen als we weer eens aan het veroordelen zijn. En als we dat doen dan zullen zij, maar vooral wij, wel eens wat anders voelen!

Inderdaad. Dat is onze enige functie hier. Ontdekken dat we liefde zijn door met de kracht van Hem te vergeven. We vergeven hierbij nooit een ander die schuldig is. We vergeven ook niet onszelf van enige schuld. Vergeven is het overgeven van onze angst voor liefde en eenheid aan onze grote broer, Jezus. Vergeven is onze hand in die van Hem leggen om zo te ontdekken dat Hij, wij en iedereen één zijn. Dit is onze uitweg uit de hel die we in de vorm van deze wereld geprojecteerd hebben. Dit is onze opmaat naar de hemel. Grenzen vallen weg, liefde gaat stromen en de rest mogen we verwachten van Hem. Godzijdank.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s