PHPD: pijntje hier, pijntje daar

Goedemorgen lieve broeders en zusters,

Vanmorgen werd ik weer eens te vroeg wakker naar mijn zin door een lichamelijk kwaaltje. Ooit hoorde ik de afkorting: PHPD; pijntje hier, pijntje daar. Dit lijkt de laatste jaren zo’n beetje m’n motto te zijn waarbij ik van het ene lichamelijke ongemak naar het andere sukkel. Wat valt me te doen als student van ECIW? Hoe kan ik me verhouden tot dat eeuwige geklooi met klachten?

M’n ego weet het wel, Je bent gewoon hypochonder, gepreoccupeerd met al je pijntjes. Daaronder gaat een naar toontje schuil. Een beschuldigende toon: “Je bent gewoon een aansteller”. Ik hoor de stem van m’n stoere vader: “stel je niet zo aan, gewoon een beetje flink zijn”. Ik probeer nogmaals te kijken, deze keer in het licht van de Cursus. Deze spreekt van een verborgen intentie van alle ziekte. De Zoon van God projecteert een ziek lichaam met een bepaald doel. M’n geheime doel is dat ik me afgescheiden wil voelen, een afgescheiden zelf dat bedreigd kan worden. Dat lukt inderdaad aardig door PHPD. Ik zie de versterking van het geloof dat ik een afgescheiden zelf ben dat bedreigd kan worden. Het is door de kwaaltjes extra voelbaar geworden, geloofwaardiger. Het is lekker makkelijk om te roepen dat je niet het lichaam bent, zolang er niks aan de hand is.

Zo schijnt er wat licht op de kwestie vanuit de metafysica van ECIW. Helpt dit me nu? Nog niet echt. Ik snap nu enigszins wat er aan de hand is maar er komt nog een tweede zelfbeschuldiging bij. “Het is dus allemaal m’n eigen schuld”. Deze keer heeft het ego het blauwe boek ter hand genomen en slaat me ermee op m’n hoofd. “Sukkel, je doet het jezelf aan!” Het is zo’n halve waarheid waar het ego dol op is. Want het klopt dat ik niet het slachtoffer ben van de wereld die ik zie, inclusief die projectie van dat PHPD-lichaam. Het is inderdaad de projectie van mij, als Zoon van God, om extra overtuigend het spel van afgescheidenheid te kunnen spelen. Maar schuld? NEEN. Een vergissing? JA!

Maar, praktisch als ik ben, vraag ik me nu af wat ik eraan kan doen. Terwijl ik zo vroeg wakker lig besef ik dat deze vraag verder reikt dan dit PHPD-gebeuren. Het betreft alle ongein in deze wereld. Van Corona tot rassenhaat. Wat moet ik doen als ik geconfronteerd word met al deze shit? Ik merk dat ik niet zo goed meer kan tegen welgemeende adviezen van medestudenten van de Cursus om alles maar te ontkennen: “Er is geen oorlog, geen haat, geen buitenwereld en geen ziek lichaam”. De bekende vlucht richting ontkenning. Het kan wijs en juist overkomen maar het voelt zelden liefdevol. Is ontkenning echt de weg die ECIW mij wil leren? Ook hier weer die halve waarheid van het ego. Want JA, alle ogenschijnlijke ellende is een projectie van mezelf als Zoon van God om de hel van afgescheidenheid te willen vieren. Maar NEE; lacherige ontkenning is niet de weg van ECIW en komt oh zo vaak gewoon voort uit angst en een nu nog dieper verstopt geloof in kwetsbaarheid. Het kan een verkapte vlucht worden.

Ik lig stil in bed en denk aan deze vragen. Dan volgt een zacht duwtje in de rug. Ik pak m’n telefoon van m’n nachtkastje en ga naar de site van Miracles in Contact. Wat is de Werkboekles van vandaag? Ik lees en moet glimlachen. Dit vroege wakker worden door PHPD wordt door Jezus gebruikt. Heerlijk om dat te merken. En ik lees in WB 155 (4):

“Als de waarheid van hen zou eisen dat zij de wereld opgaven, zou dit hun toeschijnen alsof ze het offer vroeg van iets wat werkelijk is. Velen hebben verkozen de wereld te verzaken terwijl ze nog

steeds geloofden in de werkelijkheid ervan. En ze hebben geleden onder een gevoel van verlies en zijn bijgevolg niet bevrijd. Anderen hebben niets dan de wereld gekozen, en zij hebben geleden onder een nog dieper gevoel van verlies, dat ze niet begrepen.”

 Och, wat zegt hij dat weer mooi. Precies de spijker op de kop geslagen: “Velen hebben verkozen de wereld te verzaken terwijl ze nog steeds geloofden in de werkelijk ervan”. Kennelijk is dit inderdaad niet de weg van ECIW, net zomin als het te serieus nemen van de wereld wat erop volgt. Maar wat dan?

“Tussen deze paden ligt een andere weg die wegvoert van elk soort verlies, want offers en ontbering worden daar beide snel achtergelaten. Dit is de weg die jou nu wordt aangewezen. Je bewandelt dit pad zoals anderen dat doen, en je lijkt niet verschillend van hen, hoewel je dat wel degelijk bent. Zo kun je hen dienen terwijl jij jezelf dient, en hun schreden naar de weg leiden die God voor jou, en door jou voor hen, geopend heeft.”

 Dit ontroert me. Hier komen wijsheid en liefde weer samen. Deze Heilige tussenweg van Jezus. We hoeven de wereld niet te ontkennen, te verzaken. Maar we hoeven deze ook niet echt te maken en daardoor een nog dieper gevoel van ellende te ervaren.

“Er is een manier om in de wereld te leven die niet van deze wereld is, ook al lijkt ze dat wel te zijn. Je verandert niet van uiterlijk, hoewel je vaker glimlacht. Je voorhoofd is sereen, je ogen staan rustig.”

 Prachtig. Maar daar is toch weer die vraag: wat moet ik nu doen? Goed beschouwd is dit geen vraag maar een stelling. De vraag gaat er helemaal vanuit dat er een “ikje” bestaat dat wordt bedreigd en iets kan “doen”. WB 153 komt naar boven: In mijn verdedigingsloosheid ligt mijn veiligheid. Juist door als ikje de regie in handen te willen nemen en te vechten maak ik de illusie van afgescheidenheid nog echter. Dus eindig ik hier met de glorieuze afsluiting van WB 155:

Ik doe een stap terug en laat Hem de weg wijzen, want ik wil de weg gaan die voert naar Hem.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s