Foute en correcte visie?

Lezers van mijn berichten weten dat ik schrijf over verschillen in de visie van The Foundation for Inner Peace (FiP) en die van The Circle of Atonement (CoA). Ik schrijf ook over de kritiek die er vanuit FiP-kringen bestaat over A Course of Love. Graag wil ik hier iets over kwijt.

Het is niet mijn intentie om uitspraken te doen over wie er “gelijk” zou hebben of wat de “juiste” visie zou zijn. Woorden kunnen sowieso niet meer doen dan wijzen naar een waarheid die niet conceptueel is, dus niet met woorden te duiden. Een welles-nietes discussie kent alleen maar verliezers in de zin van broeders en zusters die versterkt worden in hun geloof dat we de waarheid in woorden zouden kunnen vangen.

Waarom schrijf ik dan over deze verschillen? Ten diepste schrijf ik over vreugdevolle ontdekkingen die ik mocht ervaren. Eerst genoot ik, tien jaar terug, van de bevrijding van een klassiek Godsbeeld door Een Cursus in Wonderen (ECIW). Dit dank ik vooral aan leraren uit de FiP hoek, zoals Ken Wapnick. Na deze bevrijding merkte ik dat verdere bevrijding mogelijk was door aandacht te geven aan aspecten die minder- of op een bepaalde manier belicht worden door deze schrijvers. Vanuit mijn directe studie van ECIW merkte ik dat de uitleg vanuit FiP hoek met regelmaat zich primair richtte op ontkenning. Dezelfde ontkenning van de werkelijkheid van grenzen (tussen God en mij of tussen mij en anderen) die eerst zo bevrijdend was, bleek te kunnen gaan knellen indien vergeten wordt aandacht te houden voor het mysterie van uitbreiding van Liefde middels de Schepping.

Anders gezegd: het ontkennen van grenzen is behulpzaam maar als dit doorslaat in ontkenning van het mysterie van schijnbare meervoudigheid in de eenheid (Schepper en Schepping/ Schepselen, Broeders, Heilige Geest, de Heilige Relatie, de gelukkige droom, de nieuwe wereld etc) dan is er kans op het ontstaan van een nieuw en dor geloof. Ik noemde dit verstandelijke verlichting of doorgeschoten non-dualisme. Nadat ik deze mentale ontsporing zelf ervoer en ontdekte dat deze niet inherent is aan ECIW zelf, ontdekte ik de uitingen van CoA. Deze groep wees op de eenzijdige aandacht van FiP op eenheid en gaf weer meer ruimte aan het mind-blowing mysterie van de Schepping: uitbreiding, expressie en individuatie met behoud van eenheid. Dit vervulde me met grote blijdschap en ik wilde niets liever dan deze blijdschap delen met mijn broeders en zusters. Ik zie A Course of Love (ACOL) ook als geïnspireerde uiting van de liefde om de balans tussen hoofd en hart weer te herstellen. Het legt de nadruk op de scheppende expressie van liefde, op verbinding en op het wonder van de relatie.

In de afbeelding probeer ik de eenheid van waarheid en liefde uit te beelden. Vanuit FiP perspectief worden CoA- en ACOL-uitingen als minder zuiver of zelfs duaal gezien. Vanuit ACOL-perspectief is vooral de FiP visie doorgeschoten en daardoor abstract, verstandelijk en dusdanig naar binnen gericht (focus op “inner peace”) dat er onvoldoende recht wordt gedaan aan de expressieve uitbreidingskracht van Liefde die zich toont in creatie en verbinding. Is de ene visie fout en de andere correct? Nee, het is een kwestie van accenten en het is mijn stellige overtuiging en ervaring dat de juiste balans tussen “mind” en “heart” de meest vruchtbare voedingsbodem vormt voor zowel ECIW als ACOL.

Hartegroet,

Simon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s