Ziekte is een verdediging tegen de waarheid (Les 136)

Dit is een Werkboekles die veel vragen, weerstand en woede opwekt. De afgelopen jaren heb ik er herhaaldelijk aandacht aan besteed en ik verwijs graag naar mijn website ECIWCOACH.COM, waar je via de zoekfunctie na het intypen van Les 136 onder andere de volgende blogs kunt vinden:

• Overdenkingen bij Werkboekles 136 (16 mei 2025)
• Eigen schuld, dikke bult? (27 nov 2024)
• Sta op en loop! (16 mei 2024)
• Gebed voor zieken en gezonden (15 mei 2016)

In het verlengde van mijn blog van gisteren, Tussen dogma en ontkenning: over ECIW, wil ik hier graag het volgende aan toevoegen.

Ons gangbare wereldbeeld is dat we lichamelijke wezens zijn, kwetsbaar en sterfelijk. Ziek worden is daar, helaas, onlosmakelijk mee verbonden en voor velen een harde realiteit. Dit is onze perceptie.

In ECIW corrigeert Jezus onze perceptie door te stellen dat dit een vergissing is en dat we geestelijke, onkwetsbare wezens zijn; veilig in de armen van onze Vader. Dit strookt natuurlijk totaal niet met onze ervaring, met onze huidige perceptie.

Dit is al voldoende reden om boos te worden op die wrede en onzinnige cursus. Maar alsof het nog niet genoeg is, krijgen we ook nog eens te horen dat we zelf gevraagd hebben om deze ellende. Hoe kan dat nu? Daar kan ik me niets van herinneren en dan heb ik het nog niet eens over zieke kinderen, aangeboren afwijkingen en ga maar door! Ik ga daar nu niet uitgebreid op in; zie s.v.p. eerdere blogs.

Nu kunnen we, zoals gisteren uitgelegd, twee reacties zien:

1. De dogmatische reactie (geloven zonder doorleving, zonder echte genezing). Hoewel we pijn en ellende ervaren roepen we dat dit niks uitmaakt omdat we geloven dat we geen lichaam zijn. Zelf houden we dat vooral goed vol als we even niks mankeren, maar het wordt een akelige boodschap als we deze verkondigen aan naasten die wel lijden of indirect met onbegrijpelijk leed te maken hebben.
2. De ontkenning van de boodschap van ECIW: we pakken direct door en schrijven ECIW maar af. Lijden en ziekte zijn gewoon onderdeel van het menselijk bestaan en zeggen dat we eigenlijk onkwetsbare wezens zijn is dan een spirituele bypass. Dit kunnen we vervolgens staven met filosofen die dit ook zo zien. Laten we nu maar gewoon doen en ons richten op het perfectioneren van onze geneeskunde; daar hebben we meer aan dan aan wereldvreemde en onbewijsbare theorieën.

Ik heb nu de neiging om te wijzen op het belang van het zien van uitspraken zoals gedaan in deze werkboekles in de context van de hele cursus. Dan kan ik uitleggen dat Jezus benadrukt dat we zondeloos zijn en dus geen schuld dragen. Vervolgens kunnen we in ECIW lezen dat Jezus zegt dat we onze perceptie van lichamelijkheid niet moeten ontkennen; dat noemt hij onwaardig. En ten slotte is het belangrijk om te spreken over vergeving, het liefdevol doorzien van ons geloof in zonde en afscheiding, en over het wonder dat kan plaatsvinden. Een wonder waarbij we ons laten vervullen en genezen door liefde.

Maar ik grijp terug op de centrale figuur in ECIW, onze broeder Jezus, en op wat hij zijn discipelen uitlegde en liet zien toen hij met hen langs een blinde man liep, zo’n 2000 jaar geleden:

Johannes 9:

En in het voorbijgaan zag Hij een mens die blind geboren was. En zijn jongeren vroegen Hem, en zeiden: Rabbi, wie heeft gezondigd, deze, of zijn ouders, dat hij blind geboren is? Jezus antwoordde: Noch deze heeft gezondigd, noch zijn ouders; maar opdat de werken van God in hem zouden geopenbaard worden. Ik moet werken van degene die Mij gezonden heeft, zolang het dag is; de nacht komt, wanneer niemand werken kan.

De blinde man vertrouwt Jezus en laat zich, letterlijk, aanraken en hij wordt genezen.

Wij mogen onze onjuiste perceptie, onze blindheid, laten genezen: “Ik zal de waarheid van wat ik ben aanvaarden…”. Jezus beschuldigt ons niet in Les 136 maar zet ons in onze kracht en nodigt ons uit te kiezen voor bekering: de keuze voor liefde. Genezing is iets van en voor de denkgeest: “…en mijn denkgeest vandaag geheel laten genezen”.

Is hiermee alles gezegd en alles verduidelijkt? Natuurlijk niet. We worstelen allemaal met noodlot, ziekte, pijn en schuldgevoel. Maar ECIW biedt ons een wegwijzer in deze donkere droomtunnel en wijst naar “boven”:

De Hemel is de beslissing die ik moet nemen. “Ik neem die nu, en zal niet van gedachten veranderen, want het is het enige wat ik verlang” (Les 138).

En dat omschrijft ook mijn eigen houding tegenover onbegrijpelijk lijden.

Ik huil, zwijg en zeg dan: “maar toch…!”