In mijn beleving is het mogelijk op te merken hoe in het bewustzijn onze wil als het ware oprijst en iets wil vermijden of juist iets wil bereiken. Terloops merk ik op dat het willen handhaven van de status quo, onze tevredenheid, ook het vermijden van verandering kan inhouden. Zodra deze wil optreedt, lijkt ook het fenomeen “tijd” geboren te worden.

Zo’n korte alinea lijkt misschien een open deur waarbij je denkt: “klinkt logisch”, of “Ja, dat weet ik wel”. Maar zo’n snelle conclusie kan verhinderen dat je echt oplettend gadeslaat wat zich in de denkgeest afspeelt. Dat je het daadwerkelijk ervaart en ziet gebeuren. Het gaat zo snel dat het haast onbewust plaatsvindt, terwijl het ons direct in de illusie van tijd, doen, nastreven, vermijden, aanval en verdediging doet belanden. Schijnbaar, althans.

Zodra dit gebeurt, lijkt er sprake te zijn van een keuze; van zwart en wit, van kwaad en goed, van vermijden en nastreven. Deze schijnbare dualiteit voelt ongemakkelijk en ergens diep van binnen beseffen we dat dit niet de ultieme werkelijkheid is. ECIW leert dan ook dat de schepping geen tegendeel kent.

Werkboekles 138 blinkt uit in realiteitszin en komt ons tegemoet in onze waanvoorstelling door ons uit te nodigen om, zolang we geloven in de dualiteit van hemel versus hel en daarmee de illusie van tijd, deze tijd dan maar zo goed mogelijk te gebruiken. Wat houdt dit dan in? Goedbeschouwd komt dat neer op het doen van de ons bekende dagelijkse vergevingsoefeningen. Maar in deze les klinkt het anders als Jezus spreekt van: “een bewuste keuze voor de Hemel” en over “open staan voor correctie”. Het is een passievolle overgave aan de Heilige Geest (HG) “want het is het enige wat ik verlang”. Het zit prachtig in elkaar. Zodra wij gingen geloven in de dualiteit ontstond direct ook de Stem die ons eraan herinnert dat we ook anders kunnen kiezen. Zodra we gingen geloven in de tijd, konden we kiezen om naar deze corrigerende Stem te gaan luisteren.

Wij denken dat de dood ons rust gaat verschaffen (“rust in vrede”) en met diep inzicht legt Jezus in Werkboekles 138 uit dat waar het (duale) leven als conflict wordt gezien en de dood als rust, we negatief over verlossing gaan denken. Immers; als we het conflict kunnen oplossen door te sterven, dan betekent verlossing je leven beëindigen. Wat er nu gebeurt, zie je terug in Facebook-groepen, waar sommigen fel de gedachte aan “echte kwetsbare menselijkheid” met kracht verdedigen en boos worden als in ECIW gesproken wordt over verlossing en luisteren naar de HG; precies de belangrijkste aanbevelingen van Jezus in deze les.

In alinea 8 omschrijft Jezus dit als volgt:

8. Deze dwaze overtuigingen kunnen een onbewuste invloed van grote intensiteit gaan uitoefenen, en de denkgeest met zo’n grote paniek en benauwdheid in hun greep houden dat die zijn ideeën over zijn eigen bescherming niet meer wil loslaten. Hij moet van verlossing worden bevrijd, bedreigd worden om veilig te zijn, en op magische wijze tegen de waarheid worden bewapend. En deze beslissingen worden onbewust genomen, om ze veilig voor elke storing te kunnen bewaren, ver weg van vragen, weg van rede en van twijfel.

Jezus zet in ECIW de boel dus aardig op zijn kop: het idee kwetsbaar te zijn noemt hij een dwaze overtuiging die de denkgeest in zijn greep houdt en die we koesteren. Wij vinden dit juist een wezensvreemde gedachte en zoeken bescherming middels middelen die wij normaal en natuurlijk noemen, maar die Jezus juist in ECIW aanduidt met de term “magisch”. Wij vinden nu de ECIW-boodschap onzinnig en vinden onze houding menselijk en redelijk. Maar Jezus zegt dat we aan onze gebruikelijke opvattingen moeten twijfelen en dat deze twijfel pas echt redelijk is. Haast omgekeerde wereld dus.

Laat ik afsluiten met een disclaimer. Jezus nodigt ons uit om telkens weer onze vergevingsoefeningen te doen (te kiezen voor de Hemel) en opmerkzaam te worden voor ons geloof in dualiteit in elk moment. Nu, en dan weer nu. Hij vraagt ons niet om gekke dingen te doen; het is prima om, als dit behulpzaam voor je is en je angst vermindert, naar een dokter of psycholoog te gaan, pillen te slikken, gewoon te eten en te drinken en vooral om elkaar te steunen en te bemoedigen. Maar Jezus doet geen water bij de wijn als het gaat om wat onze ware identiteit is. Nee, hij verandert het water in de wijn. Hij wijst ons op de mogelijkheid van verlossing, van transformatie en het einde van de tijd van kiezen en leren. Daarover handelt overigens ook het vervolg van Een Cursus in Wonderen; het prachtige “Een Cursus van Liefde”. Maar goed; ik dwaal af en dat is niet nodig want ook ECIW is compleet in zichzelf. Kijk maar alvast naar de les van overmorgen. Prachtig:

Alleen van de verlossing kan worden gezegd dat ze geneest.