Het versterken van de illusie van afgescheidenheid

<Klik svp op de link hierboven om de pdf te openen>

Goedemorgen vrienden,

Wat een rare en onaantrekkelijke titel heeft dit hoofdstukje. Dit is toch precies wat we menen niet te willen? Waarom moeten we hier dan aandacht aan geven?

Jezus legt in ECIW aan ons uit dat hij niet kan onderwijzen wat liefde is. Hij kan ons echter wél uitleggen hoe wij deze liefde blokkeren en hij vindt dit belangrijk genoeg om er een dik boek aan te wijden. Het blijkt namelijk dat we een verborgen agenda hebben waarbij we er, gek genoeg, voor kiezen om het spel van afscheiding te spelen. We menen dat we liefde zoeken en ondertussen fietst onze verborgen wens tot afscheiding hier stiekem tussendoor. Het is essentieel om hier eerst oog voor te krijgen, anders zullen we onszelf vasthouden in de droom. Pas als we het zien kunnen we het ter vergeving aanbieden aan het Licht. Daarover zal het volgende keer gaan.

Heerlijke dag gewenst!

Simon

Het Foppen van ons Zelf

<Om pdf te lezen: klik op bovenstaande link>

Goedemorgen vrienden,

Hierbij het volgende deeltje uit de serie “Ontwaken uit de droom van dualiteit met ECIW”. Waar gaat het deze keer over?

We zijn Kinderen van onze Vader maar krijgen het voor elkaar om onszelf te foppen en ons klein en begrensd te denken. We geloven nu dat we onszelf los gevochten hebben van de Eenheid (God, onze Vader) en we menen dat Hij nu boos op ons is. We voelen ons schuldig en verwachten straf; niet alleen van God maar ook van onze Broeders en van de wereld.

Het is belangrijk om dit soort beschrijvingen niet oppervlakkig en verstandelijk te geloven maar om er als het ware gevoel voor te krijgen. Anders blijft “vergeven” (waar we het later over gaan hebben) ook maar een woord. Dus lees als je wilt deze serie met me mee en probeer het te doorvoelen!

Hartelijke groet,

Simon

 

dromen en wakker worden

<Klik svp op de link hierboven om toegang te krijgen tot de pdf>

Goedemorgen!

Hierbij het volgende hoofdstuk in de serie “Ontwaken uit de droom van dualiteit met ECIW”. Het gaat over de vraag hoe we in onze huidige denkbeeldige situatie van afscheiding terecht zijn gekomen. Over ons geheugenverlies.

Belangrijke les is dat we hier zelf voor kiezen. We zijn geen slachtoffer van ons ego. Het gevoel een ego te zijn is het gevolg van onze keuze om, als Zoon van God, het rare spel van afscheiding te spelen.

Fijne dag verder!

Simon

De onbegrijpelijke niveau I werkelijkheid

<klik op bovenstaande link>

Goedemorgen lieve lezer,

Hierbij het volgende hoofdstuk uit de serie: “Ontwaken uit de droom van dualiteit met ECIW”. Het is aardig wat leeswerk en daar kan weerstand tegen bestaan. We zijn zo gewend geraakt aan het consumeren van hapklare info, bijvoorbeeld in de vorm toegankelijk YouTube filmpjes. Hier is niks mis mee en ik kan er ook van genieten.

Toch geeft het te denken dat Jezus ons in het Tekstboek een stuk pittige metafysica geeft. Ik heb gemerkt dat dit niet voor niks is. Een goed begrip ervan is volgens mij nodig om in te leren zien dat we onszelf onbewust saboteren in onze zoektocht naar liefde. Dit kan erg lang doorgaan als we niet weten waartoe en hoe we dat doen. En, nog belangrijker, hoe we er een eind aan kunnen (laten) maken.

Dit is een belangrijke reden geweest voor me om deze serie te schrijven. Ik hoop dat enkele maanden studie zich zal vertalen in tijdwinst als we erdoor in staat komen om ons onbewuste schild van weerstand te laten zakken.

Vragen kun je stellen via het contactformulier op deze site of in de FB-groep “ECIW-coach”.

Harte groet,

Simon

Wat kan ik doen in non duaal perspectief

Goedemorgen lieve lezer,

We zijn bezig met de serie “Ontwaken uit de droom van dualiteit met ECIW”. Vandaag het volgende hoofdstuk.  Het handelt over het verschil tussen zelfverbetering en zelfrealisatie.

Als je student bent van ECIW en dagelijks een stukje wilt lezen uit deze serie dan kun je je aanmelden bij de FB groep “ECIW-coach”. Daar kun je ook terecht met vragen, opmerkingen en het delen van je ervaringen met de Cursus.

Wees welkom!

Simon

Ontwaken uit de droom van dualiteit met ECIW Inleiding

Lieve lezer,

“Is er iets dat ik kan doen om (meer) liefde te ervaren?” In de laatste donkere maanden van dit jaar is dit de vraag waar ik met jullie echt mee aan de slag wil. Daarbij wil ik eerst aandacht geven aan de manier waarop wij onszelf, als Zoon van God, afschermen voor de Liefde. Hiertoe is kennis van de metafysica van ECIW erg behulpzaam omdat we zonder dit inzicht onze geheime motieven niet onderkennen. We blijven onszelf dan saboteren.

Graag wil ik hiervoor wat meer tijd nemen dan in de korte blogs die ik tot nu toe schreef. De wat langere tekst zal ik in  kleine stukjes posten in de FB-groep ECIW-coach. In deze privé-groep bestaat ook volop gelegenheid tot vragen en opmerkingen. Voel je vrij om je aan te melden.  Enige “voorwaarde” is dat je student van ECIW bent, dus de tekst van dit boek in je bezit hebt.

Op deze site zullen de hoofdstukken als pdf gepost worden nadat de tekst gepubliceerd is in de FB-groep (zie link).

Hartegroet,

Ontwaken uit de droom van dualiteit met ECIW Inhoudsopgave en Voorwoord

Lieve lezer,

“Is er iets dat ik kan doen om (meer) liefde te ervaren?” Afgelopen weken heeft dit me bezig gehouden en geïnspireerd tot het schrijven van een uitgebreider stuk tekst dan de blogs die jullie van me gewend zijn. Graag wil ik dit met jullie delen gedurende de komende periode. Ik zal de tekst in kleine stukjes posten in de FB-groep ECIW-coach. In deze privé-groep bestaat ook volop gelegenheid tot vragen en opmerkingen. Voel je vrij om je aan te melden.  Enige “voorwaarde” is dat je student van ECIW bent, dus de tekst van dit boek in je bezit hebt.

Op deze site zullen de hoofdstukken als pdf gepost worden nadat de tekst gepubliceerd is in de FB-groep.

Hartegroet,

Deze woorden blijven bij me hangen na het beluisteren van een video van Diederik Wolsak. Ze zijn in feite een weergave van de kern van de Cursus. “Niets werkelijks kan bedreigd worden. Niets onwerkelijks bestaat”. Ik kan geloven dat ik pijn lijd, maar dan vereenzelvig ik me dus met een lichaam. Maar dat lichaam ben ik niet. Dat is zo raar en het stilstaan bij deze woorden of bij de uitspraak van Diederik heeft op ons een bevreemdend effect. “Hé, ik zou zweren dat ik buikpijn heb. Ik voel het toch? Ik ben toch niet gek? Ik weet zeker dat ik buikpijn heb!”. En ik hoef deze buikpijn ook helemaal niet te ontkennen en van me af proberen te duwen. Daarmee geef ik haar teveel echtheid. Ik kan daarentegen bij haar stilstaan en vooral aandacht geven aan wat deze pijn me probeert wijs te maken. Haar boodschap is compleet duidelijk: “Beste Simon, jij ervaart buikpijn en hebt daar niet om gevraagd. Deze pijn overkomt jou, dus je bent haar slachtoffer. Je bent dus een kwetsbaar en lichamelijk wezen dat kan kronkelen van ellende, wanhopig kan zijn, kan vechten tegen deze pijn en zelfs kan sterven. Geloof me maar!”.

Wat zegt de werkboekles van vandaag (250)?

Laat ik mezelf niet zien als beperkt.

Laat me vandaag de Zoon van God aanschouwen en getuigen van zijn heerlijkheid. Laat me niet proberen het heilige licht in hem te verduisteren en zijn kracht zien afnemen en tot broosheid worden teruggebracht, noch de gebreken in hem waarnemen waarmee ik zijn soevereiniteit aanvallen zou.

Als ik deze eerste alinea diep tot me laat doordringen dan valt me iets op. Jezus suggereert dat ik bezig ben te proberen het licht te verduisteren. Huh? Het is de pijn die het licht verduistert en ik heb daar geen zeggenschap over. Toch? Dat “proberen te verduisteren van het licht” suggereert een verantwoordelijkheid die bij mij ligt. Ik probeer toch juist het licht te vinden en het niet te verduisteren?

Maar nee. De Ik, de Zoon van God, de “decision-maker” wil een spel spelen, een spel van afscheiding. In die oneindige denkgeest die Ik ben ontstaat een nietig dwaas idee van pijn. Nog niks aan de hand en ik zou kunnen besluiten hierom te lachen. Maar nee, precies op dit moment kies ik als Zoon van God ervoor om een keer niet te lachen en het wel serieus te nemen. Ik besluit om mezelf wél als beperkt te zien en dat gebrek, die pijn, voor waar aan te nemen waarmee ik mijn soevereiniteit aanval. Ik besluit te zeggen: “Ik heb pijn”.

Nu geloof ik in lichamelijkheid, ik geloof vanuit de oneindige denkgeest die ik ben in afgescheidenheid, in een wereld in tijd en ruimte waarin ik als lichamelijk wezen echt pijn ondergaat. Ik ben vergeten Wie ik ben omdat ik hiervoor gekozen heb. Ik ben geen slachtoffer van iets buiten mij maar van mijn eigen geloof in de echtheid van de gedachte aan pijn.

En nu wil ik me herinneren Wie ik ben. Hoe gaat dit in zijn werk. Door mijn stelligheid ter discussie te stellen. “Ik heb geen pijn”. Verwarring in de denkgeest. Diedrik zegt, in telegramstijl: Ik, als Zoon van God kan alleen pijn hebben als ik erin geloof en mezelf klein, lichamelijk en afgescheiden wil wanen. Maar in werkelijkheid heb Ik geen pijn. “Wie ben ik dan écht?”. Nu lees ik de rest van de werkboekles:

Hij is Uw Zoon, Vader. En vandaag wil ik zijn goedheid zien in plaats van mijn illusies. Hij is wat ik ben, en zoals ik hem zie, zie ik mezelf. Vandaag wil ik waarlijk zien, opdat ik me op deze dag eindelijk met hem kan vereenzelvigen.

 “Hij is Uw Zoon, Vader”. Vanuit mijn geloof in lichamelijkheid spreek ik nog even over “Hij”. Mijn ware Identiteit lijkt nog buiten mij. Ik voel me een ikje dat iets buiten me probeer te bereiken. Maar dat is een illusie en ik wil weer samenvallen met Hem, met mijn ware Identiteit. Ik wil zijn goedheid zien in plaats van mijn illusies van lichamelijke pijn. Want Hij = Ik. Vandaag wil ik waarlijk zien en het geloof in pijn vergeven, naar het licht brengen. En in dat licht zie ik het weer. Als Heilige Zoon van God ben ik vrij en geloof in pijn is niets meer dan een vluchtig idee in de denkgeest. Ik geloof het niet langer en maak het niet echt. Laat de shift plaatsvinden, ik belemmer het licht niet langer zodat het me totaal vervult en ik weet dat Ik die Zoon van de Vader ben. Eindelijk kan ik me met Hem vereenzelvigen en besef ik dat ik nooit het heilige huis van de Vader heb verlaten.

Natuurlijk weet ik dat het contact met vrienden en dierbaren verloren kan gaan. Er zijn talloze praktische oorzaken voor aan te geven. Ik merk dat ik er moeite mee heb als een ander mij kennelijk niet meer wil ontmoeten zonder dat ik weet wat hiervoor de reden is terwijl mijn genegenheid voor deze persoon nog groot is.  Ik zoek eerst allerlei praktische verklaringen. Wellicht wonen we iets verder uit elkaar of misschien heeft die ander het razend druk met zijn werk. Misschien heeft hij de uitnodiging niet ontvangen of kwam het gewoon een keer niet zo uit. Zou er een gezondheidskwestie spelen of iets anders waar die ander zich niet zo goed over durft uit te spreken? Nadat mijn uitnodiging om elkaar weer eens te zien vier, vijf keer achter elkaar niet geleid heeft tot een nieuwe ontmoeting, begint bij mij de twijfel toe te slaan. Ik merk dat ik liever heb dat iemand zijn of haar weerstand tegen me uitspreekt dan dat er elke keer een uitvlucht wordt bedacht. Ik kan slecht tegen vaagheid en tegen zo’n open eind.

Het ego grijpt een dergelijke situatie aan om het schuld-spel te gaan spelen. Mijn verdriet wordt boosheid en ik kan op zoek gaan naar medestanders die dat vreemde, afstandelijke en ontwijkende gedrag van die ander samen met mij willen veroordelen. Of ik meen dat ik zelf iets helemaal fout moet hebben gedaan. Ooit had ik met een familielid een, in mijn ogen, goed gesprek gehad wat ook afgesloten werd in goede verstandhouding. Later hoorde ik via via dat ze mijn “gepsychologiseer” vervelend had gevonden. Ik herken me wel in deze kritiek want ik heb inderdaad de neiging om te abstract over gevoelige en emotioneel beladen zaken te spreken. Maar zeg het me alsjeblieft, gooi het eruit, word desnoods boos maar ga me niet ontlopen zonder me duidelijkheid te geven. In een voorzichtige mail vraag ik het direct aan haar. “Speelt er iets? Hebben ik of mijn partner iets gedaan of gezegd waar je moeite mee hebt”. Ze antwoord in een korte mail maar verzekert me dat er niks aan de hand is.

Laat ik eerst maar eens stil worden. Natuurlijk moet die ander helemaal niks. De Werkboekles van gisteren komt naar boven (243): “Vandaag zal ik over geen enkel voorval een oordeel vellen”. Ik lees de les nog eens door en bij “Vader, vandaag laat ik de schepping vrij om zichzelf te zijn” ontsnapt me een zucht. Ik ontspan. Kan ik die ander vrij laten om zich te gedragen zoals ze kennelijk doet? Ik merk dat mijn gedachten nog wat rondzoeken naar een verklaring. Maar zo’n fragmentarische niveau-II droomverklaring gaat niks oplossen. Kan ik mijn oordeel loslaten? Mijn beschuldiging laten varen?

Het bekende ego-fenomeen doet zich nu voor waarbij ik merk dat ik verslaafd lijk aan de beschuldiging. Telkens weer komt irritatie en beschuldiging naar boven. Maar ik voel nu beter wat dit met me doet en ik wil het niet. Ik wil me niet afgescheiden, boos en verdrietig voelen. Soms keert de dolk van beschuldiging zich om en beweert het ego dat ik het allemaal totaal verkeerd heb aangepakt. Ik  ben fout, dom en schuldig. Ook aan deze zelfbeschuldiging blijk ik vreemd genoeg gehecht. Maar nu ben ik vastbesloten om het anders te zien en ik breng mijn verslaving aan het schuld-spel keer op keer naar de liefde.

Dat voelt raar en haast ongepast. Er begint iets van genezing te gebeuren. Dit is geen ontkenning van het verdriet. Dat is er nog, maar door er stil bij te blijven staan samen met de Heilige Geest blijkt er zelfs rond deze donkere wolk een lichtrandje mogelijk te zijn. Ja, ik mag het gewoon jammer vinden en mijn hand uitgestoken houden. Maar ik merk ook dat er rust binnenkomt in mijn verlangen naar contact met haar. Er verandert iets, de speciale haat- en speciale liefdesgevoelens verliezen wat van hun kracht. Wat overblijft is milder, zachter, meer doorleefd.

Vergeving. Loslaten van oordelen. Het werkt zoals altijd twee kanten op. Ik ervaar meer vrede en zachtheid. Het ratelen van mijn oordelende verstand kalmeert. Ik keer terug naar de werkboekles en lees:

“Aldus bevrijd ik mezelf en dat waarnaar ik kijk, om in vrede te zijn zoals God ons geschapen heeft”.

 

Vandaag staat in de Trouw een interessant artikel over Tim van Knoote die een psychose kreeg na gebruik van malariapillen in Ghana.

“Hij kon na de stem ineens de energie van mensen voelen. Liep over van inzichten en was alwetend. Hij zag kleuren zo helder en voelde intense eenheid met alles. Mensen, gebouwen, straten, deuren; ze liepen in elkaar over. Waar hij normaal barrières voelde, was alles nu ineens mogelijk”

Tim weigert dit als een ziekelijke aandoening te interpreteren en ziet het als een mooie, spirituele ervaring. Wat een fraaie illustratie van het verschil van perspectief tussen wat wij normaal noemen (de niveau II droomwereld) en waar we weinig benul van hebben (de niveau I werkelijkheid). Ik ben geen psychiater en wil allerminst psychoses in het algemeen als fraaie, spirituele ervaring neerzetten. Het gaat me in deze blog om onze gebruikelijke manier om over realisatie te denken.

Iets van de moeilijkheid om over de essentie van ECIW te spreken merkte ik eergisteren tijdens een filosofie-leeskring waar ik aan meedoe. Eén van de vragen van de avond was: “is de mensheid wreed”? Een lieve dame vond zichzelf niet wreed. Een ander trok het wat breder en wees op wat de mensheid de natuur aandoet. Bij mij borrelden ECIW-inzichten naar boven omtrent de liefde die we zijn en het geloof in afscheiding die de illusie van een wrede wereld met zich meebrengt. Maar probeer dat maar eens in een paar woorden uit te leggen.

“Ik geloof dat we liefde zijn maar dat we een kwaadaardige wereld projecteren met als doel om ons een afgescheiden entiteit te voelen. Dit kleine zelf kenmerkt zich door oordeel, aanval en verdediging en zou dus volgens de niveau-II criteria inderdaad als “wreed” bestempeld kunnen worden waarbij opgemerkt moet worden dat dit alles natuurlijk totaal illusoir blijft”.

Ik zwakte het maar behoorlijk af en gaf aan dat we het gevoel van verbondenheid met alles en iedereen wat kwijt zijn geraakt. Een niveau-II antwoord met de kiem van de vergevingsles erin verborgen.

Maar laten we onszelf niet rijk rekenen en menen dat wij als superieure ECIW-studenten nu de wereld kunnen beschouwen vanuit dat felbegeerde niveau-I. Dat kunnen “we” namelijk per definitie nooit en de illusie dat we wel enigszins vorderen en aardig op weg zijn op de ladder van zelfrealisatie is een ego-illusie die vergeven mag worden.

Wat ons als studenten van de Cursus kan overkomen is dat we beter in staat raken om te onderkennen wat niet bedoeld wordt met verlichting en realisatie. Het heeft niets te maken met meer verstandelijke kennis of begrip. Het heeft niets te maken met een zelf dat fantastische ervaringen heeft of wat nog meer zelfingenomen is geraakt. Het doen van de werkboeklessen en de vergevingslessen maakt één paradoxale kwestie steeds duidelijker: “ik hoef niks te doen”. Er ontstaat een vreemd, diep weten dat we slechts moeten stoppen om het licht dat in ieder van ons volop schijnt, te verduisteren met onze oordelen. Elke grief en elk beeld mag op het altaar van liefde gelegd worden en dan kan er iets moois gebeuren. Een besef groeit dat het mogelijk is dat liefde door je heen kan schijnen en handelen. Je kijkt vanuit je kleine zelf verbaasd toe hoe zich iets manifesteert waarvan je diep weet dat dit echt is, dat dit je diepste Wil en Identiteit betreft maar dat er niets van jouw bij zit, laat staan dat het iets van eigen verdienste zou zijn. Je herkent het dankbaar als totale genade, maar niet als de uitkomst van Goddelijke willekeur zoals genade van oudsher wordt gezien. Het is dankbaarheid voor het feit dat je liefde bent en dat dit voor alles en iedereen geldt. Daar hoeven we niks voor te doen, niks voor te bereiken en het is zo wonderlijk gewoon en speciaal tegelijkertijd dat we alleen maar dankbaar kunnen zwijgen of juist zingen van blijdschap. Het is het mysterie van de Schepping , van dat niveau I dat niks met niveaus te maken heeft.

Werkboek 241: Dit heilig ogenblik is het moment van verlossing.