Speciaal in de ogen van de Vader

De Werkboekles van vandaag en de strip Sigmund door Peter de Wit in de Volkskrant roepen ons op tot het bepalen van onze eigen houding en positie. In tegenstelling tot wat sommige ECIW-studenten denken, roept Jezus ons in ECIW niet op tot gelijkvormigheid. Maar ook niet tot speciaal zijn in de zin waarin wij dit gewoonlijk opvatten. Ten diepste valt dit nauwelijks uit te leggen, omdat de woorden die wij daarvoor moeten gebruiken altijd als het ware een soort kleine hapjes uit het geheel nemen om een aspect van dat geheel te onderscheiden en af te scheiden van de rest. Wij kunnen nauwelijks denken aan differentiatie zonder afgescheidenheid, aan differentiatie zonder vergelijking, aan differentiatie zonder waardeoordeel.

Onze neiging om speciaal te zijn, anders en liefst beter dan anderen is een door het ego vervormde karikatuur van een uniciteit die we wel degelijk in wezen zijn. We zijn unieke wezens, Kinderen van de Vader, maar niet afgescheiden van elkaar noch van de Vader.

We zijn niets beter, maar ook niets slechter dan onze broeders en zusters. In een Opwekkingslied dat ik vroeger in de kerk zong klonk het aldus: “Trots en twijfel wijken, door de kracht van Uw Liefde”.

De bebrilde jongeman uit de strip zou geholpen kunnen worden als hij zichzelf de volgende vraag zou stellen: Wie heeft mij geschapen, wat is Zijn Wil voor mij en hoe verhoud ik mij tot mijn Broeders en mijn Vader? We kunnen als mens twee keuzes maken: voor afgescheidenheid (ego, zonde, schuld, angst) of voor verbinding (liefde, verlossing). Omdat wij zo in machtstermen denken (“wie is er beter, wie is de baas?”) zien wij gerichtheid op God (op de Bron, Liefde etc) als een krenking van ons ego. In ECIW noemt Jezus dit het autoriteitsprobleem. We zijn vergeten dat we weliswaar Goddelijk zijn, maar niet God. We zijn Schepselen, dus geschapen door Liefde.

Het is geen zelfvernedering om de knie te buigen voor de Vader, maar de bereidheid om in Zijn vrede en glorie te delen. De Werkboekles van vandaag deed me denken aan de volgende passages, die handelen over onze unieke rol in Gods plan:

“Aan ieder geeft Hij een speciale functie in de verlossing die alleen hij vervullen kan, een rol voor hem alleen. Ook is het plan pas voltooid wanneer hij zijn speciale functie vindt, en de hem toegewezen rol vervult, om zichzelf compleet te maken in een wereld waar incompleetheid de toon aangeeft.”

“De Heilige Geest heeft jouw speciale functie nodig, opdat de Zijne mag worden vervuld. Denk niet dat het jou hier aan speciale waarde ontbreekt. Jij wilde die, en ze is je gegeven (…) In het licht zie je die als jouw speciale functie in het plan om Gods Zoon van alle aanval te verlossen, en hem te laten begrijpen dat hij veilig is, zoals hij dat in de tijd evengoed als in de eeuwigheid altijd is geweest en blijven zal. Dit is de functie die jou ten behoeve van jouw broeder gegeven is. Neem die dan ook zachtjes uit je broeders handen aan, en laat de verlossing in jou volmaakt in vervulling gaan. Doe dit ene, opdat alles jou gegeven wordt.” (T-25.VI.4:2-3 & T-25.VI.7:1-1)

Tot slot hier de hele werkboekles (Les 324)

Ik volg slechts, want ik wil niet de leiding.

1.Vader, U bent Degene die mij het plan voor mijn verlossing hebt gegeven. 2U hebt de weg bepaald die ik heb te gaan, de rol die ik op me heb te nemen en elke stap op het mij aangewezen pad. 3Ik kan de weg niet kwijtraken. 4Ik kan er slechts voor kiezen een tijdje af te dwalen, om dan terug te keren. 5Uw liefderijke Stem zal me altijd terugroepen en mijn voeten de goede kant op leiden. 6Mijn broeders kunnen allen de weg volgen die ik hun voorga. 7Maar ik volg slechts op de weg naar U toe, zoals U die mij wijst en wil laten gaan.

2.Laten we dus Iemand volgen die de weg kent. 2We hoeven niet te talmen en we kunnen niet afdwalen van Zijn liefdevolle Hand voor langer dan een ogenblik. 3We gaan samen onze weg, want we volgen Hem. 4En Hij is het die de afloop zeker stelt en een veilige thuiskomst waarborgt.

Geef een reactie