Zoveel werk. Zoveel te doen. Het bevindt zich om je heen als een hoge muur. Je bevindt je op een binnenplaats in een gevangenis. Stenen muren aan alle kanten. Bijna geen daglicht. Je kijkt naar een plas water op de betonnen vloer en ziet je eigen gespannen gezicht. Je zucht. Je hart bonst in je verkrampte borst. Het voelt zo zwaar, zo uitzichtloos.
Straks is er een werkbespreking met de baas. Je hebt lang niet zoveel gedaan als je had willen doen. Hoe zal hij reageren? Zal hij zijn boze teleurstelling voor zich kunnen houden? Of zal hij afkeurend op je neerzien? Hij heeft het zwaard van het oordeel in zijn hand. Geen waardering maar afkeuring. Misschien wel ontslag. Je bent bang voor hem en bang voor de gevolgen van zijn vernietigend oordeel. Ontslag misschien. Je bent te oud, afgeschreven. Geen inkomsten meer, en dan?
Je voelt je slachtoffer van deze rot situatie. Machteloos. Er rijst een beeld op van je baas. Je ziet de spanning en boosheid in zijn gezicht. Hij heeft een zwaard in zijn hand en een stopwatch. Jouw maandsalaris ligt voor hem op tafel. Zou hij dit ooit nog aan je geven? Je bent zo moe, zo bang.
Plotseling zie je dat je van hem deze afgod hebt gemaakt. Je ziet het beeld van zijn boze gelaat, het zwaard, de stopwatch en het geld. Er valt wat licht op de binnenplaats. Het wordt weerspiegeld in de donkere plas water op de grond. Je gezicht licht op wanneer je beseft dat JIJ het bent die besluit te knielen voor deze afgod. JIJ kunt kiezen om je baas niet langer als beul maar als verlosser te zien.
Je merkt weerstand op om niet langer te knielen voor deze afgod. Je denkt dat je hem nodig hebt; zijn goedkeuring, zijn instemming en zijn liefde in de vorm van salaris. JIJ kiest ervoor om deze afgod te aanbidden. Om zijn slachtoffer te zijn. JIJ denkt dat je leven afhangt van wat hij in zijn handen houdt.
Je besluit anders te kijken. Je kijkt naar je baas, naar je afgod en zegt: ‘ik zie en vertrouw de liefde in jou’. Je kijkt voorbij het afschrikwekkende beeld naar een lichtgevend hart achter hem. Je negeert zijn schreeuwen en kijkt naar dat hart. Je kijkt langs de afgod en ziet achter hem dit lichtgevend hart groter worden. I trust the love in you. Je houdt je blik gericht op de liefde. Je merkt op dat de baas niet boos is maar bang. Hij is zo bang dat het werk niet afkomt en wat er dan allemaal fout zal gaan. En je herkent zijn angst. Het is jouw angst. De baas is zo bang en je raakt bewogen bij het zien van zijn angst, jouw angst. Je kijkt vanuit liefde. Er is geen haat. Je wilt hem laten weten dat het oké is. Dat hij niet bang hoeft te zijn, net zo min als jij.
Het wonder voltrekt zich zacht en mild. Je keert je om en ziet dat de poort van de binnenplaats wijd opstaat. Je richt je op en ademt de zuivere lucht in terwijl je wandelt naar de groene weide buiten de poort. De zon breekt door. Je keert je om en strekt je hand uit naar je baas. ‘Kijk maar. Je hoeft niet bang te zijn. Je bent liefde. Er valt niets te vrezen. Kom met mij mee’. Je baas twijfelt. Hij ziet de glimlach op jouw gelaat en begrijpt het niet. Wat gebeurt hier? Hij wil nog niet met je mee naar de zonovergoten weide maar diep in hem resoneert er een herinnering. Een herinnering aan wie hij is.
Liefde.
ECIW coach 