Er zijn mensen die zich zonder aanwijsbare oorzaak de grote levensvragen stellen: wie ben ik en wat doe ik hier eigenlijk op aarde? Bij de meeste mensen verdwijnen deze vragen echter snel naar de achtergrond in de hectiek van het dagelijks bestaan. Mogelijk gebeurt dat vooral in de eerste decennia van ons leven, en is het natuurlijk dat we er pas in latere levensfasen weer aandacht aan geven, vooral wanneer ziekte, verlies en lijden op het levenstoneel verschijnen.
Als ik wat uitzoom, zie ik dat de dramatiek van ons bestaan duaal van aard is. Het leven is vol contrasten: vreugde versus verdriet, ziekte versus gezondheid, leven versus dood, en je kunt de lijst zelf makkelijk uitbreiden. Als het aan ons lag, kozen we voor een lang, gelukkig en voorspoedig leven. Liefst zouden we het leven flink verlengen en helemaal niet dood willen gaan; kan het echt niet anders, dan maar een snelle en pijnloze dood.
Momenteel circuleert er een film genaamd “The Frequency” die ik geboeid heb bekeken. Het is mooi om te zien dat het besef doordringt dat we ten diepste geen materiële, stoffelijke wezens zijn, maar onderdeel van een groot geestelijk of energetisch geheel (of hoe je het ook wilt duiden) waarin frequenties een grote rol spelen. Door op allerlei manieren in te loggen op die frequenties zouden we ons geluk kunnen vergroten. Twee voorbeelden sprongen er voor mij uit: een echtpaar wilde graag een droomhuis in Thailand en na wat afstemming ging die droom in vervulling. En een aandelenmakelaar stemde zich bij zijn besluiten af op frequenties en voilà: grote winsten waren zijn deel.
Tja, wat hebben deze mensen eigenlijk gewonnen? Er zijn stemmen in ECIW-land die stellen dat zij in elk geval een bemoediging hebben gekregen over de werkelijkheid van het geestelijk domein, waarin afstemming, imaginatie en manifestatie een rol spelen. Dat zou mooi zijn, maar ik vraag me af of de zo verkregen voorspoed echt bijdraagt aan het ontwaken uit de droom waarover ECIW spreekt, aan verlossing.
Het is wat dubbel; dat besef ik. De meeste voorbeelden uit de film betreffen genezingen van lichamelijke kwalen, en ons verlangen naar lichamelijke genezing verschilt ten diepste niet wezenlijk van het verlangen naar materiële welvaart. Toch kan lichamelijke genezing een opmaat zijn naar het inzicht in de centrale rol van de geest, waarbij de genezing van het lichaam als het ware het toefje op de taart vormt. Ook de wonderbaarlijke genezingen in de Bijbel hebben soms twee aspecten. Zo vergeeft Jezus eerst de zonde van de verlamde man (Marcus 2). In ECIW-termen kun je zeggen dat hij het geloof in afgescheidenheid tijdelijk opheft door zijn eigen verbondenheid met de Bron, met Liefde. ECIW leert dat ziekte zich primair in de denkgeest bevindt, als het geloof in afgescheidenheid. Door Jezus’ liefde treedt dan echte genezing op, waarna het lichaam volgt. Blinden zien, kreupelen lopen, melaatsen genezen en zelfs doden worden opgewekt.
Ik vind het echter verhelderend om naar het verhaal van de verzoekingen van Jezus in de woestijn te kijken. Jezus heeft honger, maar weigert zijn macht voor zichzelf te gebruiken en stenen in brood te veranderen. Hij weigert ook een spectaculair optreden in het fysieke domein: van de tempelhoogte springen zonder zich te bezeren. En tot slot weigert hij aardse macht. Dit alles vindt hij minder waard dan het doen van de Wil van de Vader. Zijn focus is geheel gericht op de afstemming op Liefde.
Toen Jezus zelf werd geconfronteerd met de dreiging van de kruisdood, ging hij de ellende niet uit de weg. Toen Petrus hem probeerde af te houden van het lijden dat hem in Jeruzalem wachtte, zag Jezus dat als een verleiding door de duivel (zeg maar: het ego) en ging hij daar niet op in. En toen hij eenmaal aan het kruis hing, bespotten omstanders hem: anderen had hij gered, maar zichzelf kon hij niet redden. Jezus had echter maar één doel voor ogen. Hij vroeg zijn Vader de mensen die hem bespotten te vergeven en gaf zich totaal over: “In Uw handen beveel ik mijn geest.” Eerder, in Gethsemane, had hij al gebeden: “Niet mijn wil geschiede, maar de Uwe.”
Er zijn stromingen en levensvisies die stellen dat lijden een soort zuivering biedt die we nodig hebben op onze spirituele zoektocht. Hier is volgens mij oplettendheid geboden. Heel snel ligt een visie op de loer waarin we God een wat gemene dubbelrol toedichten, een beetje zoals in het verhaal van Job. God zou zijn schepselen dan flink wat ellende bezorgen en hen belonen als ze de test doorstaan. In het verhaal van Job laat God het lijden weliswaar toe en is het de tegenstander die het veroorzaakt, maar het beeld van een God die test en beloont ligt dan snel voor de hand. Na zijn beproeving kreeg Job tien nieuwe kinderen en dubbel zoveel bezit als eerder.
Ook Jezus lijkt beloond te worden voor zijn volgzaamheid tot aan de dood; hij wordt immers door God opgewekt en verhoogd. Is liefde dan een zuiverend vuur? Boven het kruis van Jezus was een bordje bevestigd met de letters INRI: “Iesus Nazarenus Rex Iudaeorum” (Jezus van Nazareth, Koning der Joden). Dit was spottend bedoeld. In een esoterisch geschrift zag ik een andere duiding van deze letters: “Igne Natura Renovatur Integra”, door de opstellers vertaald als: “wij worden vernieuwd door het vuur der Liefde”. Zou liefde ons dan toch zuiveren door ons te laten lijden? Is God dan een soort smid die hard op ons inslaat om ons te vormen?
Maar pas op: “Igne Natura Renovatur Integra” moet anders worden vertaald: “Door vuur wordt de natuur in haar geheel vernieuwd”. Het woord liefde ontbreekt! Onze natuur wordt inderdaad door vuur vernieuwd, maar het is de vraag of dat vuur van liefde afkomstig is. Laten we kijken wat ECIW over lijden zegt (T-2.III.3:5):
“Het is slechts een kwestie van tijd tot iedereen de Verzoening heeft aanvaard. Door de onvermijdelijkheid van de uiteindelijke beslissing kan dit in tegenspraak lijken met de vrije wil, maar dat is niet het geval. Je kunt tijd rekken en je bent tot immens uitstel in staat, maar je kunt niet totaal afdwalen van je Schepper, die een grens stelt aan je vermogen tot miscreëren. Een geketende wil laat een situatie ontstaan die in het uiterste geval volslagen onverdraaglijk wordt. Je mag dan veel pijn kunnen verdragen, maar daaraan is een grens. Uiteindelijk begint iedereen in te zien, hoe vaag ook, dat er een betere manier moet zijn.”
Hier wordt de bron van het lijden duidelijk: het is een miscreatie van ons; het is ons maaksel. Jezus zegt letterlijk in ECIW dat wij onszelf kruisigen.
Het Tekstboek legt uit dat lijden geen Wil van God is, maar het directe gevolg van onze eigen miscreatie (het verkeerd gebruiken van onze scheppingskracht via het ego):
“Wanneer je miscreëert, lijd jij pijn.” (T-2.I.3:9)
“Je kunt op geen enkele manier lijden – tenzij jij jezelf pijn doet – want dat is niet Gods Wil voor Zijn Zoon.” (T-11.III.1:4)
“En alle ellende die jij gemaakt hebt, was die van jouzelf.” (T-13.X.10:5)
“Ontzeg jezelf niet de vreugde die voor jou geschapen werd, in ruil voor de ellende die jij voor jezelf hebt gemaakt.” (T-11.XI.5:5)
Jezus stelt herhaaldelijk dat de kruisiging geen offer is dat God eist, maar een keuze van de gespleten denkgeest die zichzelf straft en aan het kruis nagelt:
“Tot dat moment staat het jou vrij jezelf te kruisigen zo vaak je maar wilt.” (T-6.I.3:9)
“De god van de kruisiging eist dat hij kruisigt, en zijn aanbidders gehoorzamen. In zijn naam kruisigen zij zichzelf, in de overtuiging dat de macht van Gods Zoon geboren wordt uit offers en pijn.” (T-11.VI.5:4-5)
“Je hebt jezelf aan het kruis genageld, en een doornenkroon op je eigen hoofd gezet.” (T-11.VI.8:1)
“Jij die haar [de macht om te beslissen] gemaakt hebt om jezelf te kruisigen dient van Hem te leren hoe je haar kunt aanwenden voor de heilige zaak van het herstel.” (T-12.VII.5:7)
Dit wordt een lange blog, lieve lezers, maar ik denk dat de inhoud belangrijk is voor hoe we tegen lijden aankijken. Daarom geef ik veel en uitgebreide citaten. In ECIW herdefinieert Jezus de kruisiging namelijk ingrijpend. Hij wijst de traditionele gedachte af dat de kruisiging een goddelijk bloedoffer, een straf voor zonde of de werkelijke bron van verlossing zou zijn.
Volgens ECIW is de kruisiging uitsluitend een extreem leermiddel dat laat zien dat aanval onmogelijk is en dat de Zoon van God volkomen onschuldig en onkwetsbaar blijft. Het draait in werkelijkheid niet om de dood of het lijden, maar om de opstanding, de Verzoening en het ontwaken in schuldeloosheid.
Niet de kruisiging, maar de opstanding brengt verlossing. Jezus benadrukt dat het geloof dat God Zijn Zoon liet sterven om zonden af te kopen een misvatting is die voortkomt uit menselijke angst en projectie.
“Niet de kruisiging bracht de Verzoening tot stand, de opstanding deed dat.” (T-3.I.1:2)
“De kruisiging heeft geen rol gespeeld in de Verzoening. Alleen de opstanding werd mijn aandeel daarin. Die is het symbool van bevrijding van schuld door schuldeloosheid.” (T-5.VII.10:1-3)
De enige boodschap van de kruisiging is Liefde onderwijzen. De kruisiging was een demonstratie van hoe te reageren op extreme verleidingen tot woede en geweld: namelijk door uitsluitend liefde en vergeving te beantwoorden.
“De boodschap van de kruisiging is volmaakt duidelijk: Onderwijs louter liefde, want dat is wat jij bent.” (T-6.I.13:1-2)
“De enige boodschap van de kruisiging is dat je het kruis overwinnen kunt. Tot dat moment staat het jou vrij jezelf te kruisigen zo vaak je maar wilt.” (T-5.VI.3:8-9)
God eist geen offers, martelaren of dood. Jezus verwerpt het idee dat verlossing verkregen wordt door lijden of bloedvergieten. God is liefde en vraagt op geen enkele wijze om een offer.
“Liefde doodt niet om te verlossen. Deed ze dat wel, dan zou aanval verlossing zijn, en dat is de interpretatie van het ego, niet die van God.”(T-13.X.3:3-4)
“Ik vraag niet om martelaren, maar om leraren. Niemand wordt gestraft voor zijn zonden, en de Zonen van God zijn geen zondaars.” (T-6.I.16:3-4)
“Niemand kan voor iemand anders sterven, en de dood verzoent niet voor de zonde. Maar je kunt leven om te laten zien dat die niet werkelijk is.” (T-19.IV.17:8-9)
Het hoofddoel van ECIW is om de denkgeest te bevrijden van het droombeeld van de dood en het slachtofferschap, en te ontwaken in de vreugde van de opstanding.
“Laten we deze Goede Week niet doorbrengen met de kruisiging van Gods Zoon te overpeinzen, maar met blijdschap zijn bevrijding vieren. Want Pasen is het teken van vrede, niet van pijn. Een vermoorde Christus heeft geen betekenis. Maar een verrezen Christus wordt het symbool van de vergeving van Gods Zoon jegens zichzelf; het teken dat hij zichzelf ziet als genezen en heel.” (T-20.I.1:2-5)
“Onderwijs niet dat ik tevergeefs gestorven ben. Onderwijs liever dat ik niet gestorven ben door te demonstreren dat ik leef in jou. Want het ongedaan maken van de kruisiging van Gods Zoon is het werk van de verlossing, waarin ieder een gelijkwaardig aandeel heeft.” (T-11.VI.7:3-5)
Het zal duidelijk zijn dat Jezus in ECIW helder uitlegt dat lijden niet de door God gekozen weg is om zijn kinderen weer naar huis te brengen. Als er al iets goeds uit lijden voortkomt, dan is het dat het ons een spiegel voorhoudt en ons motiveert om voor liefde te kiezen, omdat we het meer dan zat zijn geworden. Vanuit ons perspectief kan lijden dus wel degelijk louterend werken.
Ik hoop van harte dat alle ellende die we persoonlijk en als mensheid nu meemaken ons oproept tot een totale herbezinning. De boodschap in deze blog is niet makkelijk en kan tot veel misverstanden leiden. Het gaat te ver om die hier stuk voor stuk te behandelen. Want nee: dit is geen oproep om ons lichamelijke en materiële leven te verwaarlozen of te verachten. En nee: deze boodschap mag nooit worden vertaald als “eigen schuld, dikke bult”. Daarom is het goed om te besluiten met mooie woorden uit de Bijbel. Jezus spreekt ze uit wanneer zijn discipelen vragen wat een blinde man die ze langs de weg zien nu precies fout heeft gedaan (Johannes 9:1-3, Statenvertaling):
“En voorbijgaande zag Hij een mens, blind van de geboorte af.” “En Zijn discipelen vraagden Hem, zeggende: Rabbi, wie heeft gezondigd, deze of zijn ouders, dat hij blind geboren zou worden?” “Jezus antwoordde: Noch deze heeft gezondigd, noch zijn ouders; maar opdat de werken Gods in hem geopenbaard zouden worden.”
En tot slot uit 1 Johannes 1:5 (Statenvertaling):
“En dit is de boodschap, die wij van Hem gehoord hebben, en u verkondigen, dat God het licht is, en in Hem is gans geen duisternis.”

DankDankDank Simon.
Zo verhelderend, helpend, liefdevol en bevrijdend weer.
Het raakt mij diep.
🩵
Verstuurd vanaf mijn iPhone
LikeLike