Afschuwelijke beelden komen tot ons uit Israël. Leden van Hamas trekken moordend rond en lachen hierbij triomfantelijk. Bommen vallen op Gaza. Een vader rent met een gedood kindje in zijn armen rond de puinhopen van zijn huis. We kijken van afstand toe. Politici veroordelen de aanval van Hamas in de sterkste bewoordingen. Sommigen wijzen op de voorgeschiedenis en leggen de schuld deels bij het Israëlisch beleid van de afgelopen decennia. We zien steunbetuigingen in de vorm van gestuntel met vlaggen. We zijn ziek.

We zijn ziek als we denken dat er iemand is of een groep of een land waar we naar kunnen wijzen als eerste oorzaak of als hoofdschuldige. Ik zie de verbeten reacties van politici op tv en ben blij met hun afkeuring van geweld. Maar als zij en wij menen dat het behulpzaam is om op zoek te gaan naar de schuldige dan vergissen we ons. Wat zou het mooi zijn als Rutte zoiets had gezegd als dit:

“Och lieve mensen, wat een droefenis. Wat erg dat wij mensen elkaar naar het leven staan en bevechten. Hoe is het toch mogelijk dat wij als mensen en als mensheid nog steeds niet beseffen dat we één zijn. Ik zie dit ook in mijn eigen geest gebeuren. Ik geloof dat ik op mezelf sta en dat anderen mijn belangen kunnen schaden. Ik zie mijn angst en mijn neiging om me te verdedigen door aan te vallen en te vechten. Zien jullie dat ook in jullie denkgeest, lieve landgenoten? Zien jullie ook die niet aflatende ego-krachten binnenin jullie zelf? We zien deze krachten nu vergroot en weerspiegeld op de tv bij broeders in Gaza en Israël die elkaar naar het leven staan maar natuurlijk ook in Oekraïne en alle conflicten in de wereld. Dit zijn weerspiegelingen van onze zieke denkgeest lieve broeders en zusters. Wij moeten als mensheid razendsnel komen tot een heling van ons geloof in afgescheidenheid. Als we het niet doen zullen we als een kankergezwel elkaar en onze planeet vernietigen. Ik organiseer een bijeenkomst waarin alle leiders van de wereld uitgenodigd zijn om samen te ontdekken hoe we ons geloof in afgescheidenheid, in ons ego, te boven kunnen komen. We zullen niet direct gaan zoeken naar maatregelen maar ons op elkaar afstemmen om tot begrip te komen, om de angst bij de ander te herkennen als onze eigen angst. Maar vooral om deze angst naar het licht te brengen en ons gezamenlijk uit te strekken naar de liefde. Er zal een oproep uitgaan via alle media in de wereld waarin we vragen aan zoveel mogelijk broeders en zusters, waar ook ter wereld, om te bidden voor ons en voor henzelf. Kom samen in kleine of grote groepen, omarm elkaar en herken jezelf in die ander. Ik weet zeker dat, ook al zijn we met weinigen, deze kleine bereidwilligheid zal resulteren in een wonder. Dat eindelijk na duistere millennia het licht zal doorbreken op het wereldtoneel. Soldaten zullen de wapens neergooien en weigeren te vechten. Niemand zal zich verheugen in het lijden en de angst van zijn broeders en zusters. We zullen voorbij kijken aan religies, etniciteit, gender en alles wat wij plaatsen tussen het licht in die ander en het licht in onszelf. Laten we als wereldburgers ontdekken dat liefde zowel middel als doel is. Dat liefde ons geneest, boven onszelf uittilt en verbindt. En, lieve broeders en zusters, dit zullen jullie niet van mij verwacht hebben. Maar ik geloof dat alles en allen in hemel en op aarde, de hele schepping, zal juichen als we als mensheid ontwaken tot de liefde die we zijn. Halleluja”.

Wat zou dit mooi zijn broeders en zusters. Ik moet steeds denken aan “Imagine” van John Lennon. Hierbij de link. Laten we ons uitstrekken naar de liefde en op zoek gaan naar verbinding.

In Liefde,

Simon