Het is de kunst om gevoel te krijgen voor de cursus. Daarmee bedoel ik dat je niet alleen nadenkt over de inhoud ervan, maar deze als het ware doorvoelt, oftewel je eigen maakt. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, en dat kan ik uit eigen ervaring zeggen. Ook ik meende lange tijd levensvraagstukken als het ware te kunnen oplossen, een conclusie te kunnen trekken en dan te zeggen: “Zo zit het!” Acht jaar geleden schreef ik hier een blog over die nog steeds actueel is: https://eciwcoach.com/2018/09/06/zo-zit-het-vergeven/
In mijn beleving kan de inhoud van de cursussen gaandeweg steeds dieper binnenkomen. Een enkele keer lijkt dat met een sprongetje te gaan, en dat kun je als een verlichtingservaring beleven. Bij sommigen kan dit een grote sprong zijn, met het risico dat zij zichzelf dan “compleet verlicht” voelen. In enkele ontmoetingen met dergelijke leraren viel me op dat deze verlichting, voor zover ik dat natuurlijk kan beoordelen, toch relatief lijkt te zijn. Jezus zou hierop wel eens de uitzondering kunnen zijn.
Die eventuele sprongsgewijze verdieping, waarbij je met een steeds groter deel van je wezen de waarheid van de cursussen kunt aanvoelen, wordt in Een Cursus van Liefde heelheid van hoofd en hart genoemd, kortweg: “heelheid-van-hart”. Waarschijnlijk is ieders weg hierin uniek. Ik kan alleen in grote lijnen aangeven wat voor mij in deze fase van verdieping behulpzaam is.
Jarenlang moesten verschillende concepten als het ware botsen in mijn hoofd en daar onrust veroorzaken. Ik meende onoverbrugbare verschillen te zien, bijvoorbeeld tussen het christelijk geloof en Advaita, en ik zag mezelf voor de keuze gesteld. Dit proces beschreef ik eerder als het doormaken van loopings; dan weer was ik overtuigd van A, dan weer van B, dan weer van A, et cetera. Totdat de relativiteit van wat ik aanduid als conceptuele waarheden in een sprongervaring een stukje duidelijker voor me werd. Ik verwoordde dit in het boek “Een Christen op Satsang”. Dit voelde als een opluchting, als een soort verlichting. Toch bleek het slechts een stapje op een weg die ik nog steeds bewandel. Een wandeling die minder gehaast en minder streberig is geworden, en waarbij ik leer te genieten van het wandelen zelf in plaats van ernaar te streven de ingebeelde plaats van bestemming zo snel mogelijk te bereiken.
De boeken van Bernardo Kastrup helpen me om via logische stappen af te dalen in de subjectieve aard van de werkelijkheid. Hierin lijkt een paradox te zitten. Bernardo benadert de grote vragen van het leven (wat is de werkelijkheid, God, mijn plaats in het geheel, et cetera) met denkkracht en geeft aan niet “verlicht” te zijn of zo. Hij biedt dus een “derdepersoonsperspectief”: beschouwend, als het ware van buitenaf. Hij voert gesprekken met Rupert Spira, iemand die vanuit ervaring en een eerstepersoonsperspectief spreekt, en samen komen ze verder. Zo komen ze tot een soort heelheid-van-hart ervaring. Mooi om naar te luisteren.
Onlangs zag ik een video waarin de visies van Spinoza en Carl Gustav Jung naast elkaar werden gelegd. Dit had hetzelfde effect op mij. Spinoza ziet God en de natuur niet als van elkaar gescheiden. Ik ken zijn werk nauwelijks, moet ik erkennen, maar zijn insteek kwam, althans in deze video, op mij over als “van buitenaf”, dus weer dat derdepersoonsperspectief. Jung komt tot dezelfde en aanvullende inzichten “van binnenuit”, dus weer het eerstepersoonsperspectief, hoewel hij dit haast wetenschappelijk, dus beschouwend, weet te duiden.
Het fijne is echter dat je, naarmate je eigen heelheid-van-hart zich verdiept, steeds makkelijker aanvoelt wat anderen proberen te duiden en te beschrijven. Een heel prettige bijwerking is dat zaken die ik eerst als conflictueus zag, op hun plek vallen. Dat betreft ook en vooral vermeende strijdpunten binnen de cursusgemeenschap. Zonder in details te verzanden, kun je zeggen dat het bijvoorbeeld de visie van Ken Wapnick versus die van Robert Perry betreft, of die van Een Cursus in Wonderen-leraren die menen te moeten ageren tegen het boek Een Cursus van Liefde.
Ik heb overwogen of ik oudere blogs die ik over deze kwesties schreef van mijn website zou moeten halen. Maar afgezien van het feit dat dit onbegonnen werk is, besloot ik het niet te doen. De blogs illustreren mijn eigen weg en de kwesties waarmee ik worstelde. Ook lezers van blogs kunnen menen te moeten kiezen tussen A en B, en wellicht moet deze strijd er eerst zijn om er vervolgens moe van te worden en de onzinnigheid ervan te kunnen doorzien. Het blijft in mijn beleving een functie hebben om uitgedaagd te worden door een ogenschijnlijk tegengestelde visie als je jezelf vastklampt aan een bepaald standpunt.
Deze aanpak vormt ten slotte ook de basis van ECIW, waarin het denksysteem van het ego door elkaar wordt geschud en afgebroken. Ons hoofd, ons denken, is niet inherent schuldig aan verwarring, maar helaas wat arrogant geworden. Wat afgescheiden van de heelheid, losgezongen van het hart. Het is prima als het even oververhit raakt, zolang het hieruit de juiste les trekt, zijn eigenlijke plaats vindt en als het ware onder curatele van het hart komt te staan.
Zodra het hoofd zich voegt naar het hart, naar de Liefde, blijken zelfs hoofd en hart geen A-en-B-kwestie meer te vormen, maar als mannelijkheid en vrouwelijkheid samen vrucht te kunnen dragen. Dan wordt het kerstkindje geboren: klein en teder. Dit kindje mag groeien in eenieder van ons en hopelijk in velen, opdat de wereld zachter en liefdevoller mag worden.
