Deze Cursus vergt grote eerlijkheid. Een eerlijkheid tegenover onszelf. En voor het woord ‘eerlijkheid’ kun je ook ‘oplettendheid’ invullen of ‘waakzaamheid’. Ik denk hierbij aan onze neiging om ons beter te voelen dan de mensen die we tegenkomen. In feite moet ik het nog algemener zeggen; de neiging om ons ‘anders’ te voelen. Want je kunt jezelf ook slechter voelen. Het idee dat je superieur bent aan een ander of juist inferieur zijn twee kanten van dezelfde medaille. De medaille genaamd ‘afgescheidenheid’.

We moeten hierbij twee niveaus zorgvuldig uit elkaar houden. Want natuurlijk zien we binnen de illusoire wereld van de vorm waarin we menen te leven verschillen. We zien verschil tussen een vriendelijke buurvrouw die ons een bakje koffie aanbiedt en een gemaskerde man die met een koevoet onze deur probeert open te maken. Het kunnen maken van dit soort onderscheid hebben we nodig om de denkbeeldige tijd op aarde optimaal te kunnen benutten. Als ik het verschil tussen een afstapje en een afgrond niet zou zien zou ik niet lang de lessen die dit lichaam me biedt kunnen leren.

Nee, ik heb het nu over dat subtiele gevoel van inherent beter of slechter te zijn dan een ander als mens. Dit is geen morele zonde maar een onhandige vergissing. Een vergissing die je in jouw beleving de vrede van God kost. Kijk heel precies en oplettend naar je kleinste veroordeling van een ander. Het type veroordeling waarbij dat stiekeme gevoel van een beter (of slechter) ikje te zijn wat aanzwelt. Het is zo subtiel. Zelfs als je jezelf nu door dit te lezen wat slechter voelt dan is het al weer aan de gang. Meestal voelen we ons wat beter dan die ander. We brengen hierin ook dolgraag gradaties aan. We voelen ons als Cursus-studenten nog wel een beetje aan elkaar verwant. Een beetje van hetzelfde niveau. Hoewel we denken dat er broeders zijn die de plank nog wel behoorlijk misslaan. Dat kunnen ze in de vorm inderdaad doen maar ik heb het over de trots die dan bij ons aanzwelt.

En als je nog niet wakker bent dan gooi ik maar even de knuppel in het hoenderhok. Kijk maar eens wat ‘je suis Charlie’ bij je oproept en vergelijk dit eens met je reactie op ‘je suis Hitler’. Waarschijnlijk knallen er nu her en der wat stoppen door. Dit is te gespierde taal. Natuurlijk huilt je hart mee met slachtoffers van geweld en is er verdriet als je de agressie geëtaleerd ziet in de kranten en in de geschiedenisboekjes. Maar als we niet leren dat dit een spiegel is voor ons eigen gevoel van inferioriteit of superioriteit, als we niet zien dat we hierin zelf menen aangevallen te worden of aan te kunnen vallen, dan hebben we nog te leren. We kunnen niet met het gevoel dat we inherent anders zijn dan ook maar één van onze broeders vrede ervaren of werkelijk vrede brengen. Iedereen is uitgenodigd voor het feestmaal van onze Heer. De arme sloeber, de prostituee, de tollenaar, degene die ons verraadt en zelfs degene die ons aan het kruis nagelt. Ze vragen allemaal om liefde. We kunnen niemand buiten laten staan. En dus heb ik nog veelt leren.

Maar wees welgemoed zou onze lieve Koos Janson zeggen. Want we leren waar we naar toe kunnen met onze gevoelens van afgescheidenheid. We mogen vragen om een andere blik. We mogen ‘onze zonde’, onze illusie van afgescheidenheid, eerlijk en open belijden. Heer ik zit tot over mijn oren gevangen in mijn oordeel over mijn broeders en zusters. Ik zie nu in dat ik hiermee mezelf beoordeel. Dat ik ten diepste U aanval die Liefde bent. Want U bent mijn broeder en als ik U daar niet wil zien zal ik U niet herkennen in mezelf. Hier ben ik Heer. Leer me kijken met Uw ogen. Ik kan het zelf niet opbrengen, deze klus voelt te groot. Maar ik wil zwijgen en vertrouwen. Op U, op Liefde.

WB 288: Vergeef mij dan, vandaag. En je zult weten dat je mij vergeven hebt als jij je broeder in het licht van heiligheid aanschouwt. Hij kan niet minder heilig zijn dan ik, en jij kunt niet heiliger zijn dan hij.

Ik zal jullie niet vermoeien met de details. Een zakenpartner houdt me eerst een half jaar aan het lijntje met schone beloften en confronteert me vervolgens met een belachelijk offerte. Totaal onredelijk, vind ik. En dan gaat het snel. Hij heeft me bedrogen, hoe kan hij me zo bedriegen en voor de gek houden, wat denkt hij wel? Ik ben het slachtoffer en hij is de dader. Mijn boosheid voelt gerechtvaardigd en ik bereid me voor om eens een giftige mail te sturen. Ik wil de aanval inzetten en de dader straffen.

En wat ben ik dan blij met de Cursus. Het consequente oefenen begint toch z’n vruchten af te werpen. Want sneller dan ik van mezelf gewend ben besluit ik toch maar eens naar die zachtere Stem te luisteren. Die zegt me dat ik er voor kies om me zo boos te voelen en dat er een andere optie bestaat. Natuurlijk ga ik niet direct overstag. ‘Het is toch ook een rotstreek?’, hoor ik mezelf nog roepen. Heel zacht klinkt die Stem weer: ‘wat je ziet als een aanval is een roep om hulp’. Eerst klinkt het als een truc. Een bezweringsformule of affirmatie om te bedekken wat je eigenlijk toch wel gelooft. Maar het raam van vergeving is op een kiertje gezet. Ik zie en voel mijn gehechtheid aan de boosheid en aan het slachtoffer zijn. Maar ik voed het niet langer. Ik adem de frisse lucht in van de vergeving die door het raampje naar binnen stroomt. De giftige rook van mijn boosheid wordt minder. De Stem wordt niet langer alleen gehoord door mijn verstand maar dringt nu ook echt door tot mijn hart.

Ik ben dankbaar dat ik mag merken dat de Liefde er altijd is. En dat de snelheid waarmee we dit mogen ervaren niet van Hem afhangt maar van ons. Ik ben dankbaar voor de Cursus. Dat deze werkt. Dat onze pijnlijke gewoonte om niet te luisteren naar de HG door geduldig oefenen en doen van de werkboeklessen minder hardnekkig wordt. En voor de duidelijkheid. Ik schrijf een mail maar de pen is niet langer gedoopt in de inkt van haat.

WB285: Want welk nut zou pijn voor mij hebben, aan welk doel zou mijn lijden beantwoorden en welk voordeel zou verdriet en verlies mij opleveren, als de waanzin me vandaag verlaat en ik in plaats daarvan mijn heiligheid aanvaard?

Goedemorgen allemaal. De nieuwe week staat voor ons klaar en we gaan er weer eens stevig tegen aan. En als trouwe studenten van de Cursus denken we hierbij niet uitsluitend aan onze dagelijkse activiteiten in de denkbeeldige wereld. Nee, onze missie is vooral om met de Cursus aan de gang te gaan. Ik wil mijn Werkboekles goed doen. Ik wil vergeving oefenen. Ik wil andere niet zien als aanvallers en ik wil leren dat wat ik meen buiten me te zien slechts een illusie is.

En daar is niets mis mee en daar hebben we God zij dank deze Cursus ook voor gekregen.

Maar toch is het goed om oog te hebben voor die ik ik ik die zo ongemerkt in bovenstaande zinnen is binnengeslopen. Het is de wortel van alle illusie, het geloof in een afgescheiden ik. En juist dit worteltje heeft het plan eens stevig aan de bak te gaan. En dat ik-figuurtje dat maakt natuurlijk ook zogenaamd vorderingen. Hé, ik ben weer wat milder geworden. En zo gaat dat en zo is het goed. Maar stel je eens voor dat dit ikje tijdens deze reis eens in een soort meereizende spiegel kan kijken. En het ziet dat de contouren van zijn lichaam maar ook de contouren van zijn ik-gevoel langzaam vervagen. En stel je eens voor dat je bij een onzichtbare muur komt. Liefhebbers van science fiction kennen het wel. Zo’n trillend energie veld. Als je er een hand in steekt dan zie je deze niet meer. En nu komt het. Je weet dat dit energieveld liefde is. Maar in tegenstelling tot het trillende energieveld in films is dit een eenrichtingsveld. Je komt er aan de andere kant niet als ikje uit. Je zult één worden. En je kunt je hier niks bij voorstellen. Tijdens je denkbeeldige reis heb je gemerkt dat het goed voelde toen je contouren wat zachter werden. Maar wat als ze helemaal zullen verdwijnen? Voilá, onze angst voor liefde. Voor overgave en eenheid. Want dit vergt vertrouwen. Niet weten wat er zal gebeuren als je in vertrouwen het veld in stapt maar het toch doen. Je kunt niemand vragen je er in te duwen met geweld. Je moet zelf die stap zetten. En weet je wat zo fijn is? Als je dit nog niet durft hoef je je niet schuldig te voelen. Dan maak je gewoon nog wat contour-vervagende mini-stapjes. Gewoon als ikje. Maar sta in meditatie maar eens stil bij het verdwijnen van de contouren tussen jou en de wereld. Dan kun je (?) vast een beetje wennen.

WB 283: Mijn ware Identiteit woont in U.

Nu zijn wij één in gemeenschappelijke Identiteit, met God onze Vader als onze enige Oorsprong en al het geschapene als deel van ons. En zo schenken we alles onze zegen, terwijl we ons liefdevol verenigen met heel de wereld, die dankzij onze vergeving één met ons geworden is.