Hoe vaak stellen we ons niet deze vraag? Hoe loopt het af met de ellende in de wereld? Hoe zal het verder gaan met mijn zieke partner of kind? Direct hieraan vastgekoppeld zit de twijfel of we het wel goed doen. Hoe kan ik ervoor zorgen dat het goed afloopt? Moet ik wel of niet verder gaan met deze relatie? Doe ik er goed aan om bij hem in te trekken? Wat haal ik mezelf op de hals? Moet ik die nieuwe baan wel aannemen? Je weet wel wat je hebt maar niet wat je krijgt. Deze lijst met twijfel en onzekerheid is eindeloos lang. Het aantal voorbeelden is legio.

En met ‘legio’ (vele) worden ook onze afgoden aangeduid. Situaties in de denkbeeldige buitenwereld waarvan we denken afhankelijk te zijn voor ons geluk. Die ons in onze perceptie kunnen maken of breken. Dit is bijgeloof. Vat dit niet verkeerd op. Bovenstaande vragen moeten gewoon serieus genomen worden in ons dagelijks leven, hoe denkbeeldig dit ook mag zijn. Het is niet goed of fout om hier je voorkeuren te volgen en zaken goed te overdenken en te doorvoelen. Maar het is een enorme geruststelling om te mogen leren dat ons geluk er niet vanaf hangt. En deze uitspraak roept veel vragen op. Verontwaardiging zelfs, als je diepe ellende meemaakt of ziet. Maar het is niet makkelijk bedoeld. Geen toverformule. Geen ontkenning van ‘de modder’ waar ik gisteren over schreef.

De Cursus biedt hoop. Een zekerheid die niet van deze wereld is. Die niet van ons afhangt. Ze wijst er namelijk op dat de goede afloop er nu al is. Recht voor onze neus. Het is al volbracht omdat er niets te volbrengen viel. We zijn nooit weggeweest uit de Liefde die we zijn. We hebben er ons geprobeerd uit weg te denken. En daar zijn we goed in. We bedenken legio manieren om ons in de problemen te denken. Zo maken we het leven zo ingewikkeld mogelijk. Om de vrede en het geluk te wikkelen in donkere doeken van pijn, angst en bezorgdheid. MaarJezus zegt ons in de Cursus: ‘ Een gelukkige afloop staat voor alles vast’. Zelfs als in onze ogen alles fout lijkt te gaan. Wat willen we zien? Wat willen we geloven en welke stem vertrouwen we? De angstige stem van ons ego of de Stem van Liefde? De Cursus belooft ons geluk. Niet later, maar nu. Niet als denkbeeld. Nee, we mogen onze zorgen en angsten bij Hem brengen en nu vergeving en vrede ervaren. Want Gods Wil geschiedt. Nu.

WB 292: We danken U, Vader, dat U er borg voor staat dat alles uiteindelijk slechts een gelukkige afloop kent. Help ons die niet te hinderen en aldus het goede eindresultaat uit te stellen dat U ons hebt beloofd voor elk probleem dat wij kunnen zien, voor elke beproeving die we denken nog steeds het hoofd te moeten bieden.

De metafysica van de Cursus laat er geen twijfel over bestaan. Onze ellende is ingebeeld. Een truc van het ego, geworteld in schuldgevoel en angst. Slachtofferschap om ons afgescheiden te voelen van de Liefde. En dan kijk je naar het journaal. Bomaanslag, neergestort vliegtuig en neergestoken mensen in Israel. Laat ik voor mezelf spreken. Ik moet oppassen. Oppassen dat ik de Cursus niet gebruik als een stevige borrel. Om mezelf te benevelen met mooie passages over vrede en geluk. Ken Wapnick zegt het zo treffend: “Therefore, before you can truly see holiness around you, you first must realize how angry, despairing and upset you are by what goes on in the world’.

Als je worstelt tegen de pijn en vecht tegen slapeloosheid en verdriet. Als de berg shit gewoon even te groot is en de machteloosheid je aanvliegt. Als die woorden van de Cursus zo ver weg lijken. Als je er gewoon niet bij meer bij kan. Als de cijfers op je wekkerradio het enige lichtpuntje in je leven lijken te zijn. Weet dan; je bent niet alleen.

Hij hing daar aan het kruis. Doorboord met spijkers en doornen. ‘Ach, Hij kan toch niet lijden’, lachten de wijsneuzen aan de voet van het kruis. ‘Houd vol’, riep nog een grapjas. ‘Je bent niet dat lichaam’, probeerde een ander. Maar Jezus riep de woorden die hij van ons niet meer zeggen mag. ‘Mijn God, mijn God; waarom hebt U me verlaten’. En daarmee raakt Hij me dieper dan elke Cursus-leraar. Hij raakt me tot in het hart van mijn mens-zijn. Hoe denkbeeldig dat ook mag zijn volgens alle schriftgeleerden. Want dankzij Zijn doodskreet mag ik weten; ik ben niet alleen.

En ik slaak dezelfde doodskreet van smart en pijn. En na de stilte, waarin de zon weg lijkt te zijn en het duister ondoordringbaar lijkt, kan ik nog maar heel zacht fluisteren. In Uw handen beveel ik mijn geest.

Ik geloof de gedachte dat ik me heb los gedacht uit de Liefde. Dat het me echt gelukt is. Ik heb de Liefde verscheurd, gekruisigd om los te zijn. Ik te zijn. Ik geloof dat verscheuren van Liefde genaamd God mogelijk is. Ik ben schuldig aan iets heel ergs en Hij zal dit niet over zijn kant laten gaan. Hij wil me terugpakken en wegvagen. ‘Sterven’ noem ik dat en ik ben hier bang voor. Bang om te verdwijnen, bang voor de dood. Gek word ik van deze altijd aanwezige dreiging. Deze dreiging van God, van de Liefde waar ik me meen uit te hebben weggedacht. Toen ik vergat te lachen om dat kleine dwaze idee. ‘Houd van me God!’, schreeuw ik nu uit. ‘Houd van me en laat me leven!’

De dreiging voelt te groot en ik ren naar buiten. Weg van deze God. Weg van de Liefde. Maar er is geen buiten. Weglopen van de eenheid is niet mogelijk. Dat kan ik alleen maar bedenken en dan geloven. Dus denk ik een wereld. Een wereld met kleine goden, genaamd mensen die me ook kunnen doden en ook kunnen beminnen. Net als God. Ik denk echt dat ze er zijn. Dat ze er zijn los van mij. En om het zo echt mogelijk te laten lijken bedenk ik mijn lichaam met zintuigen. Ogen om me te laten geloven dat er iets buiten me te zien is. En oren, neus, smaak en tastzin om me laten geloven dat er dingen buiten zijn om te horen, ruiken, proeven en voelen. Ik heb ze bedacht als getuigen en geloof grif wat ze me daarna vertellen. Ik geloof dat ik iets kan doen en dat me iets aangedaan kan worden. Dat ik kan aanvallen zoals ik God denk te hebben aangevallen. Dat ik slachtoffer kan zijn van mensen zoals ik denk dat God mij wil slachtofferen in Zijn vermeende boosheid. Dat ik zó echt ben dat ik kan sterven.

Maar als God nu eens niet boosaardig is? Als Liefde niet wil dat ik sterf maar dat ik leef? Als alle pijn en dreiging, elke nietige gedachte en elk gevoel onschuldig zijn? Als ik mijn geloof erin naar de Liefde mag brengen en het aanbieden met open handen? Kijk Liefde, dit geloof ik allemaal. Kijk met me mee en laat me niet bang zijn als ik het allemaal aan U geef. Laat me niet bang zijn voor de ontspanning, voor de vrede, voor U. Ik kan U vertrouwen. Laat me zo alles vergeven; geven aan U waardoor het wordt wat het al is. Niets. Het verdwijnt in Uw licht. Ik voel Uw weldadige warmte en Liefde en laat me daarin vol vertrouwen verdwijnen.

WB290:
Tenzij ik kijk naar wat er niet is, is mijn geluk in het nu al wat ik zie. Ogen die beginnen open te gaan, zien ten langen leste. En ik wil graag dat nog deze dag de visie van Christus tot mij komt. Wat ik waarneem zonder Gods eigen Correctie van het zicht dat ik heb gemaakt, is angstaanjagend en pijnlijk om aan te zien. Maar ik wil niet toestaan dat mijn denkgeest nog een ogenblik langer wordt misleid door het geloof dat de droom die ik gemaakt heb werkelijk is. Dit is de dag waarop ik mijn geluk in het nu zoek en naar niets anders kijk dan waarnaar ik zoek.

Ik zit op de stoel met ogen gesloten. Gewoon zitten. En kijken. Lang hoef ik niet te wachten. De eerste beelden komen tevoorschijn. Beelden uit het verleden. Soms gewoon plaatjes. En aan sommige van deze plaatjes kleven gevoelens vast. Ik weet dat deze gevoelens me iets willen laten geloven over mezelf. Ik zou ze kunnen oppakken. Echt laten worden en er dan mee aan de slag gaan. Maar ik sta me toe ze gewoon aan me voorbij te laten trekken. De zon schijnt naar binnen en ik voel haar warmte op mijn gezicht. De beelden uit het verleden laten het er niet bij zitten. Ze organiseren zich en rennen vooruit naar de toekomst. ‘Je bent nog niet van ons af mannetje, we wachten je op!’. Dreigend heffen ze de vuistjes op. Het is goed jongens. Andere keer misschien. Ik hoor jullie en het is vast erg belangrijk wat jullie allemaal roepen. Maar ik zit zo heerlijk en er is niks aan de hand. Nu. En de warmte van de zon streelt me nog steeds liefdevol. Ik glimlach en geef me over aan de Zon. Aan de Liefde.

WB289: Vader, laat me niet naar een verleden kijken dat er niet is. Want U hebt me Uw eigen vervanging aangeboden, in een wereld in het nu die door het verleden onaangetast en vrij van zonde is gelaten. Hier komt een eind aan schuld. En hier word ik voorbereid op Uw laatste stap. Moet ik dan van U verlangen dat U nog langer wacht voordat Uw Zoon de lieflijkheid vindt die U als het eind van al zijn dromen en al zijn pijn hebt beschikt?

We ervaren dikwijls weinig keuze in wat ons overkomt. De stress van een drukke dag hangt als een zware wolk om ons heen. De sfeer van een nare relatie kleeft aan je vast. Lichamelijke klachten overkomen je gewoon. Je wordt gekweld door zelfkritiek. Je maakt je zorgen en voelt je bedrukt. En ga zo maar even door. De Cursus noemt dit slachtofferschap. We voelen ons het slachtoffer van zaken die we niet onder controle hebben. Die buiten onze macht liggen. En dat kan ons knap moedeloos maken.

En het helpt ook niet echt mee als je in de Cursus leest dat je hier zelf voor zou kiezen. Projectie, ammehoela. Het lukt me gewoon niet om anders te kiezen. Nu ga ik me hier ook nog eens schuldig over voelen. Allemaal ego, ik weet het maar ik kan niet anders.

Met plezier ren ik twee keer in de week een bescheiden rondje om toch een beetje in conditie te blijven. Voor dat je er erg in hebt, stel je dan als Cursus student vreemde vragen. ‘Ik geniet van de beweging en van het feit dat m’n lichaam in redelijke conditie is. Maar volgens de Cursus is dit lichaam slechts een illusie dus ben ik nu fout bezig?

Mij helpt het om te beginnen bij het feit dat er helemaal geen lichaam is dat rondloopt in een evenzo denkbeeldige wereld. Zowel lichaam als wereld zijn noch goed noch fout. Ze zijn gewoon ‘niet’. Ons ego projecteert lichaam en wereld vrolijk naar buiten in de hoop dat wij het serieus gaan nemen. Het gaat dus helemaal niet om het werken aan je conditie maar om de betekenis die je eraan verleent. Het gaat overigens in de Cursus nooit om het gedrag zelf. Het gaat altijd over het waartoe. Dus waartoe ben ik zo druk met m’n lichaam? Waar gebruik ik dit hele sportgebeuren voor?