En dan zegt deze les (329): ‘ik heb al gekozen wat U wilt’. Dit lijkt een beetje uit het niets te komen. In eerste instantie herkennen we dit niet echt want we hebben er nog weinig gevoel bij. Maar de les biedt ons een heerlijke zegen door, zoals zo vaak in de Cursus, alles op z’n kop te zetten. Wij denken dat we veel te doen hebben maar het is al volbracht. We hoeven liefde niet te bereiken omdat we liefde zijn. We zijn nooit vertrokken uit onze veilige woning. We dromen een nare droom waarin we van alles meemaken en druk aan het zwoegen zijn en er zit een lieve Vader naast ons bed die zegt ‘word maar wakker, je bent in je veilige huis, het was maar een nare droom’.

Maar wat als we dit nog niet helemaal, of misschien zelfs helemaal niet, ervaren? Dan zijn er vergevingsoefeningen om ‘klein’ te beginnen. Wat mij bijvoorbeeld helpt is om me niet af te zetten tegen een stomme uitspraak of vervelend gedrag van een ander maar om me er eens mee te verbinden en dan te vergeven. Dus in plaats van ‘ik veroordeel die arrogante houding van jou’ contact te maken met ‘ik vergeef deze arrogante houding in MIJZELF’. Je kunt dan opmerken dat er direct protest komt waarbij je deze nare eigenschappen buiten je wilt houden. Dit illustreert je geloof in verschillen in binnen en buiten, ik en de ander en je geloof in de echtheid van nare eigenschappen. Blijf hier bij en kijk nog eens op een liefdevolle en vergevende manier. Dat kleine rare, lichte gevoel van vergeving dat nu schuchter om de hoek komt kijken dat mag je vertrouwen. Daar gaat het om. Het zal zeker groeien als je je hieraan telkens weer overgeeft want het is jouw natuurlijke Wil om gelukkig en vredevol te zijn. Jouw echte Wil is altijd deze Liefde geweest en een andere wil is er niet.

WB329: Vandaag zullen we onze eenheid met elkaar en onze Bron aanvaarden. We hebben geen wil los van die van Hem, en we zijn allen één omdat Zijn Wil door ons allen wordt gedeeld. Door deze beseffen we dat we één zijn. Door deze vinden we eindelijk onze weg naar God.

Dan horen we van de Cursus. We leren dat de gevaren die we buiten ons menen te zien slechts door ons geprojecteerd zijn. We projecteren een lichaam, andere mensen en de buitenwereld zodat we onszelf opgesloten kunnen blijven voelen in die veilige bunker. Dit is een mooi en bruikbaar inzicht. Als we dit echt voor 100% zouden zien en werkelijk aanvaarden dan zou dit het einde van de bunker betekenen en daarmee direct het einde van ons ‘veilige’ ego. Die stap voelt te groot. We willen ons niet overgeven maar ergens de touwtjes nog in handen houden. Een gebruikelijke aanpak is om Cursus-teksten te gebruiken als een soort tranquillizers tegen nare gevoelens. We menen dat we overmeesterd worden door gevoelens van pijn, angst, boosheid en verdriet en proberen vooral deze nare gevoelens kwijt te raken met behulp van de Cursus. Is dit dan fout? Nee! Het kan juist liefdevol zijn om zo de angst stapsgewijs af te bouwen en de Cursus vraagt ons ook niet om (voor ons gevoel) in één keer in de afgrond van Liefde te duiken. Maar de uitnodiging is om uiteindelijk te zien wie we hierbij nog even op de eerste plaats blijven zetten; ons denkbeeldige ik dat zich nu iets prettiger voelt. Het is een opmaat om uiteindelijk het roer helemaal uit handen te geven aan Hem. En dan zullen we zien dat er helemaal niemand is en ook geen roer om uit handen te geven: ‘ er is naast Zijn Wil geen tweede’. Mediteer hier eens op: Er is naast Zijn Wil geen tweede.. Wow!

WB328:
Er is geen andere wil dan die van U. En ik ben blij dat niets wat ik me voorstel, in tegenspraak is met wat U wilt dat ik ben. Het is Uw Wil dat ik volkomen veilig ben, en eeuwig in vrede. En met vreugde deel ik die Wil die U, mijn Vader, mij als deel van mij gegeven hebt.

Wel heerlijke materie om mee aan de slag te gaan. De Cursus vraagt slechts een open houding, geen blind geloof. Ze stelt dat ze geen nieuwe universele theologie wil brengen maar wel een universele ervaring en dat is prettig. We hoeven haar niet te geloven op haar mooie blauwe omslag. Wat we wel mogen doen is het gewoon eens overwegen en de Werkboeklessen doen. Inzicht uit het Tekstboek en ervaring die we mogen opdoen met de Werkboeklessen gaan hand in hand. Ze versterken elkaar en vullen elkaar aan, een Goddelijke synergie. WB327 zegt het ook zo mooi: ‘Er wordt mij niet gevraagd om verlossing aan te nemen op grond van een ongefundeerd geloof. Want God heeft beloofd dat Hij mijn roep zal horen en mij Zelf antwoord geven. Laat me slechts op grond van mijn ervaring leren dat dit waar is, en vertrouwen in Hem zal zeker tot me komen.’

Voor mij blijft ‘eerlijkheid’ een belangrijk thema. Geloof ik de waarheid van de Cursus slechts of ervaar ik het echt? Sta jezelf toe dingen niet direct te zien en ga met je vragen, verontwaardiging, angst en boosheid naar Hem. Ons oude Bijbeltje zei het weliswaar wat moralistisch maar ook heel mooi: belijd je zonden en Hij is getrouw om deze te vergeven. Vrij vertaald richting de Cursus: geef eerlijk toe hoezeer je overtuigd bent van je gevoel van afscheiding, breng het bij de Liefde en ervaar het wonder van vergeving.

WB327: Vader, ik dank U dat Uw beloften in mijn ervaring altijd zullen worden ingelost, als ik ze maar uitprobeer. Laat me daarom proberen ze te beproeven en ze niet te beoordelen. Uw Woord is één met U. U schenkt de middelen waardoor overtuiging komt en de zekerheid van Uw blijvende Liefde eindelijk wordt verworven.

Het is prachtig als we wat vriendelijker en zachtaardiger worden maar de horizon ligt verder weg. Via vergevingslessen daagt het besef dat alle verschillen die we menen te zien tussen onszelf en anderen niet bestaan. Grenzen vervagen en Liefde gaat stromen. We gaan zien dat er geen rangorde in illusies bestaat. Ik ben niet beter dan jij omdat ik me beperk tot schelden en je niet fysiek aanval. Qua vorm verschilt dit wel degelijk en moeten we hiermee zien te dealen binnen de illusie. Maar qua inhoud is het allemaal hetzelfde zwartepieten met schuldgevoelens. Wie is het slachtoffer en wie de schuldige? Dat houdt ons bezig. Het antwoord? Niemand. We zijn nog steeds zoals God ons geschapen heeft. Geen grenzen, geen goede versus slechte mensen. In de illusie: jawel. In werkelijkheid: nee. We mogen leren onze blik te vestigen op de Waarheid. We kijken met de Heilige Geest naar onze neiging om onszelf of anderen te veroordelen. Kijk wat dit oordelen met je gevoel van vrede doet. Neem niks van mij aan. Kijk wat het met je doet als je mij of iemand anders een zeurpiet vindt. En als je dat jezelf niet langer wilt aandoen dan kies je opnieuw. Kijk naar wie jij bent, wie die ander is als je de projecties niet langer serieus neemt. Zie liefde en zie verschillen wegsmelten.

WB326: Laten we vandaag het verdwijnen van de aarde gadeslaan, eerst getransformeerd, om dan, vergeven, volledig op te gaan in Gods heilige Wil.

Ik hoorde geen lofzang op God maar de agressie van het ego. Macht, daders, wraak, bloedvergieten en stukslaan van lichamen van tegenstanders. Lees dan eens met me mee in WB 325: ‘wat ik zie weerspiegelt een proces in mijn denkgeest, dat begint met mijn idee van wat ik wil. Van daaruit bedenkt de denkgeest een beeld van wat hij verlangt, van waarde acht en daarom probeert te vinden. Deze beelden worden dan naar buiten geprojecteerd, gezien, als werkelijk beschouwd en als eigendom bewaakt.’

Herkenbaar. Ik had een les te leren en bracht de wraaklust die ik hoorde in de muziek, de beelden van terroristische aanslagen gedaan in de naam van God en mijn eigen oordelen over dit alles naar Hem. Heer, zie ons aan. Zie hoe we projecties maken van schuld en wraak en hoe deze het Licht verduisteren waar we zo intens naar verlangen. Leer ons dat Uw Liefde niet geboren wordt uit bloedvergieten. Help ons om het juiste te vragen aan Uw; geen wraak maar het verwijderen van wraakgedachten uit onze denkgeest. Dank U dat U Liefde bent en dat U ons allemaal gemaakt hebt naar Uw evenbeeld.

WB325: Onze Vader, Uw ideeën weerspiegelen de waarheid, en de mijne brengen los van die van U alleen maar dromen voort. Laat me zien wat alleen de Uwe weerspiegelen, want die en die alleen bepalen de waarheid.

Maar zoals zo vaak in de Cursus geldt hier het omgekeerde. Het is juist uit angst dat wij menen dat we als sterk ikje door het leven moeten. We willen van alles van anderen en van de omstandigheden in de wereld, juist omdat we bang zijn de grenzeloosheid van liefde te ervaren. Het vergt eerlijkheid en een zeker moed om te zeggen ‘Heer, hier ben ik dan. Ik snap er niks van en zit mezelf in de weg. Doet U het alstublieft voor me. Neem de leiding, ik geef me over’. Wat staat dit mijlenver af van wat gewaardeerd wordt in onze maatschappij. Maar wat ben ik dankbaar dat ik nu Zijn Hand mag pakken en me als een kind door mijn Vader mag laten leiden.

WB324: Laten we dus Iemand volgen die de weg kent. We hoeven niet te talmen en we kunnen niet afdwalen van Zijn liefdevolle Hand voor langer dan een ogenblik. We gaan samen onze weg, want we volgen Hem. En Hij is het die de afloop zeker stelt en een veilige thuiskomst waarborgt.

Nu even kort door de bocht. Als er iets bijzonder heftig is voor ons ikje dan is het wel de angst om het gevoel van afgescheidenheid kwijt te raken. En raad eens? Dit is exact waar het bij het ontdekken van liefde om gaat. De totale overgave aan de grenzeloosheid van liefde, van God, van wat jij en ik ten diepste zijn. Want wat blijft er van ons over als we ons niet langer afgescheiden voelen? Daar kunnen we ons niks bij voorstellen en dat maakt het dus zo beangstigend.

Om die angst voor het grenzeloze te ontlopen hebben we een dwaas idee voor waar aangenomen. Het idee dat we afgescheiden zijn in een lichaam met andere mensen en de wereld aan de andere kant. Wat wij in de door ons bedachte wereld ‘liefde’ noemen is een dualistisch en voorwaardelijk gebeuren. We houden van die ander zolang die denkbeeldig afgescheiden persoon doet wat we plezierig vinden. En als die dat dan doet, dan is er angst dat er een einde aan komt. De Cursus noemt dit de ‘speciale liefdesrelatie’. Wij denken dat het woord ‘speciaal’ positief bedoeld is maar dat is een vergissing. ‘Speciaal’ staat in de Cursus voor beperktheid, voor vorm. Schuldgevoelens en oordelen spelen een hoofdrol in onze speciale relaties ook al hebben we dat niet vaak in de gaten.

Dan het goede nieuws. We kunnen oog krijgen voor de beelden die we projecteren. We kunnen opmerken dat ons onwankelbare geloof in deze beelden die we zelf projecteren ons een gevoel van afgescheidenheid geven. Daarom doen we het immers. Maar we kunnen van deze situatie een leerschool maken. Want als we het kijken naar die beelden aan HEM overlaten dan vallen onze beelden over anderen en de wereld weg en is een echte ont-moeting mogelijk. Dit is vergeving en we ervaren hierin het wonder van verbinding, liefde, eenheid. Via deze wondertjes leren we dat we niet dood gaan in de ontstane openheid. Integendeel; er is dan sprake van het stromen van liefde binnen een heilige relatie.

WB323: We worden niet langer misleid. Liefde is nu tot ons bewustzijn weergekeerd. En we zijn opnieuw in vrede, want angst is verdwenen en alleen de liefde blijft.

Maar kan ik naar jou kijken zonder beeld? Dat lijkt een lastigere opgave dan het opgeven van een wat al te antropomorf Godsbeeld. God kun je immers sowieso niet zien maar we twijfelen geen seconde aan onze zintuigen. Maar houd je vast, de Cursus leert ons dat onze eigen zintuigen gemaakt zijn om een droom te creëren. Ze schetsen ons een beeld van ons lichaam in een buitenwereld om ons te verleiden hierin te geloven. Door dit geloof voelen we ons veilig afgescheiden; ik contra de rest. Kan ik al deze projecties naar Hem brengen zodat vergeving kan plaatsvinden? Wat gebeurt er als ik deze droom niet langer geloof, als ik opgeef wat nooit werkelijk was?

WB322: En iedere droom dient alleen om het Zelf te verhullen dat Gods enige Zoon is, Zijn evenbeeld, de Hoogheilige, die nog steeds voor eeuwig in Hem verblijft, zoals Hij nog steeds in mij.